Antoni Listowski

Antoni Listowski
Symon Petlura i gen. Antoni Listowski wśród żołnierzy polskich podczas wyprawy kijowskiej w kwietniu 1920 roku
Generał dywizji
Data i miejsce urodzenia	29 marca 1865 Warszawa
Data i miejsce śmierci	13 września 1927 Warszawa
Przebieg służby
Lata służby	1883-1921
Siły zbrojne	Armia Imperium Rosyjskiego Wojsko Polskie
Jednostki	66 Butyrski Pułk Piechoty 150 Tamański Pułk Piechoty 67 Tarutyński Pułk Piechoty 17 Dywizja Piechoty 138 Dywizja Piechoty XXXVII Korpus Grupa Poleska 9 Dywizja Piechoty, Front Wołyński 2 Armia WP Front Środkowy
Główne wojny i bitwy	wojna rosyjsko-japońska I wojna światowa wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia

Antoni Listowski (ur. 29 marca 1865 w Warszawie, zm. 13 września 1927 w Warszawie) – generał major Armii Imperium Rosyjskiego i generał dywizji Wojska Polskiego.

Ukończył szkołę realną w Sankt Petersburgu. W 1883 wstąpił do Pawłowskiej Szkoły Oficerskiej, którą to ukończył w 1885 z promocją na stopień podporucznika. W latach 1885-1915 służył w armii rosyjskiej, w 66 Butyrskim Pułku Piechoty. Jako podpułkownik wziął udział w wojnie rosyjsko-japońskiej (Mandżuria, Korea) w latach 1904-1905. Po jej zakończeniu pozostawał wraz z pułkiem na terenie Mandżurii do marca 1907. W 1913 został awansowany do stopnia pułkownika. W czasie I wojny światowej dowodził 66 Butyrskim Pułkiem Piechoty; walczył na Lubelszczyźnie i w Małopolsce), a od lutego 1915 został dowódcą 150 Tamańskiego Pułku Piechoty na froncie w Galicji. 12 lutego 1915 został ranny. Po powrocie ze szpitala 1 maja przejął dowództwo nad 67 Tarutyńskim Pułkiem Piechoty. Od października 1916 dowodził brygadą w 17 Dywizji Piechoty. 30 grudnia mianowany został generałem majorem, 15 kwietnia 1917 objął dowództwo 138 Dywizji Piechoty, a 1 października został dowódcą XXXVII Korpusu. W grudniu 1917 wystąpił z armii rosyjskiej.

12 grudnia 1918 roku mianowany komendantem rezerwy oficerskiej Wojska Polskiego. W czasie wojny polsko-bolszewickiej został 5 stycznia 1919 dowódcą Grupy Podlaskiej (Grupa Operacyjna "Podlasie" – od kwietnia przemianowana na "Poleską") z zadaniem obrony linii Bugu od Włodawy do Wołczyna. 9 lutego zajął twierdzę w Brześciu, dzięki wynegocjowaniu opuszczenia jej przez wojska niemieckie. 3 czerwca został dowódcą 9 Dywizji Piechoty i dowódcą Frontu Poleskiego, a w lipcu Frontu Wołyńskiego. W marcu 1920 został dowódcą 2 Armii, zastępując chwilowo Józefa Piłsudskiego na stanowisku Naczelnego Wodza.

21 kwietnia 1920 zatwierdzony został w stopniu generała porucznika z dniem 1 kwietnia tego roku. Od 26 maja do końca czerwca dowodził Frontem Ukraińskim. Do stycznia 1921 roku pozostawał w dyspozycji Ministra Spraw Wojskowych. W październiku wziął udział w pertraktacjach rozejmowych (delegacja pokojowa) w Mińsku oraz pełnił funkcję pomocnika dowódcy Okręgu Generalnego Warszawa. Z dniem 3 stycznia 1921 przeniesiony został w stan spoczynku, w stopniu generała porucznika. 26 października 1923 Prezydent RP zatwierdził go w stopniu generała dywizji. Zamieszkał w Warszawie. Jako sekretarz YMCA zajmował się pracą społeczną na rzecz ociemniałych. Zmarł w Warszawie i został pochowany na Starych Powązkach.

Żonaty z Józefą z Łaniewskich, miał syna Anatola.

Za sprawne dowodzenie – zdobycie Pińska 3 maja 1919, walki nad Styrem, Prypecią i Jasiołdą, zdobycie Łunińca 10 lipca 1919 otrzymał Krzyż Orderu Virtuti Militari III klasy.

Bibliografia

• Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1994, ISBN 83-11-08262-6
• Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione
• Andrzej Suchcitz, Generałowie wojny polsko-sowieckiej 1919-1920. Mały słownik biograficzny, Ośrodek Badań Historii Wojskowej Muzeum Wojska w Białymstoku, Białystok 1993