Antoni Melchior Fijałkowski
| Antoni Melchior Fijałkowski | ||
 |
||
|
||
| Data i miejsce urodzenia | 3 stycznia 1778 Zielomyśl |
|
| Data śmierci | 5 października 1861 | |
| administrator apostolski archidiecezji warszawskiej | ||
| Okres sprawowania | 1844–1857 | |
| arcybiskup metropolita warszawski | ||
| Okres sprawowania | 1857–1861 | |
| Wyznanie | katolickie | |
| Kościół | rzymskokatolicki | |
| Nominacja biskupia | 27 stycznia 1842 | |
| Sakra biskupia | 15 maja 1842 | |
Antoni Melchior Fijałkowski (ur. 3 stycznia 1778 w Zielomyślu, zm. 5 października 1861) – polski biskup rzymskokatolicki, teolog i działacz patriotyczny, biskup pomocniczy płocki w latach 1842–1844, administrator apostolski archidiecezji warszawskiej w latach 1844–1857, arcybiskup metropolita warszawski w latach 1857–1861.
[edytuj] Życiorys
Syn Stefana i Beaty, pochodził ze szlacheckiej rodziny Fijałkowskich herbu Ślepowron. Studiował w seminarium w Gnieźnie, gdzie w 1801 odebrał święcenia kapłańskie. Był kanonikiem włocławskim (1811) i kustoszem kapituły płockiej. Brał udział w powstaniu listopadowym jako kapelan armii powstańczej.
27 stycznia 1842 został mianowany biskupem pomocniczym diecezji płockiej i biskupem tytularnym Hermopolis Maior. Sakrę biskupią przyjął 15 maja 1842 we Włocławku.
Od 1844, po śmierci biskupa Tomasza Chmielewskiego, pełnił funkcję administratora apostolskiego archidiecezji warszawskiej. 18 września 1856 papież Pius IX mianował go arcybiskupem metropolitą warszawskim. 11 stycznia 1857 Fijałkowski odbył ingres do archikatedry św. Jana, paliusz przyjął z rąk biskupa pomocniczego kujawskiego Tadeusza Łubieńskiego.
Arcybiskup Fijałkowski sprawował rządy krótko, ale w warunkach trudnych i niebezpiecznych. W Warszawie narastało napięcie polityczne, manifestacje rozbijane przez wojsko rosyjskie z ulic przeniosły się do kościołów. Śpiewano pieśni patriotyczne, odbywały się nabożeństwa za ojczyznę. Mimo wielokrotnych nacisków władz rosyjskich arcybiskup nigdy nie przeciwstawił się manifestacjom patriotycznym w kościołach, a po krwawym stłumieniu manifestacji (pięciu zabitych i kilkunastu rannych) na placu Zamkowym 27 lutego 1861 w Warszawie przez wojsko rosyjskie złożył namiestnikowi carskiemu protest i przewodniczył uroczystościom pogrzebowym. Jako prymas Królestwa Polskiego (chociaż tytułu tego nie używał) uważany był za przywódcę narodu i symbolicznego interreksa.
Zmarł w październiku 1861, a jego pogrzeb był kolejną wielką manifestacją patriotyczną, największą przed wybuchem powstania styczniowego.
[edytuj] Bibliografia
- Życiorys Antoniego Melchiora Fijałkowskiego na stronie edwardf.com [dostęp 2011-12-25]
- Nitecki P., Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965–1999, Warszawa 2000, ISBN 83-211-1311-7.
