Antonio Tarver
| Antonio Tarver | |
 |
|
| Pseudonim | Magic Man |
| Data i miejsce urodzenia | 21 listopada 1968 Orlando |
| Narodowość |  Stany Zjednoczone |
| Styl | leworęczny |
| Kategoria wagowa | junior-ciężka |
| Bilans walk zawodowych | |
| Liczba walk | 35 |
| Zwycięstwa | 29 |
| Nokauty | 20 |
| Porażki | 6 |
| Remisy | 0 |
| No contests | 0 |
| Dorobek medalowy | |||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||
Antonio Deon Tarver (ur. 21 listopada 1968 w Orlando) – amerykański bokser, były zawodowy mistrz świata organizacji WBC, IBF i WBA w kategorii półciężkiej (do 175 funtów), brązowy medalista Igrzysk Olimpijskich w Atlancie w 1996.
Spis treści |
[edytuj] Kariera amatorska
Jest dwukrotnym amatorskim mistrzem Stanów Zjednoczonych w kategorii półciężkiej (1993 i 1995). Zdobył złoty medal na Mistrzostwach Świata w 1995 w Berlinie. Rok później, na igrzyskach olimpijskich w Atlancie, zdobył brązowy medal. W półfinale przegrał z późniejszym złotym medalistą, Wasilijem Żirowem.
[edytuj] Kariera zawodowa
Na zawodowstwo przeszedł w lutym 1997. Pierwszej porażki doznał w swojej 17 walce, 23 czerwca 2000 z Erikiem Hardingiem, w pojedynku eliminacyjnym IBF[1].
25 stycznia 2002 pokonał byłego mistrza świata WBA w kategorii średniej i IBF w kategorii półciężkiej, Reggie'go Johnsona[2]. Sześć miesięcy później wygrał przez techniczny nokaut w piątej rundzie w rewanżu z Erikiem Hardingiem[3].
26 kwietnia 2003 stoczył walkę o wakujące tytuły mistrza świata IBF i WBC. Jego rywalem był Montell Griffin, który już raz (w 1997) był mistrzem świata WBC. Tarver wygrał ten pojedynek jednogłośnie na punkty.
Tarver stracił swój mistrzowski pas już w następnej walce, 8 listopada 2003, przegrywając na punkty decyzją większości z Royem Jonesem Jr.[4].
15 maja 2004 doszło do walki rewanżowej obu pięściarzy. Tym razem lepszy okazał się Tarver, pokonując Jonesa Jr. przez techniczny nokaut już w drugiej rundzie[5]. Tym zwycięstwem Tarver zdobył pasy mistrzowskie WBC i WBA.
Pod koniec 2004 Tarver zrezygnował z pojedynku z oficjalnym pretendentem do tytułu i zdecydował się na walkę z Glenem Johnsonem, mistrzem IBF. W konsekwencji WBA i WBC odebrały mu tytuł mistrza świata. Tak samo w stosunku do Johnsona postąpiła IBF. Do pojedynku doszło 18 grudnia. Zwyciężył Johnson niejednogłośną decyzją na punkty[6]. Tarver zrewanżował się Jamajczykowi w czerwcu następnego roku, wygrywając w powtórzonej walce, także na punkty[7].
1 października 2005 doszło do trzeciej walki z Jonesem Jr. Po raz drugi lepszy okazał się Tarver (wygrał zdecydowanie na punkty)[8]. W 2006 stoczył tylko jeden pojedynek – przegrał na punkty z Bernardem Hopkinsem, byłym mistrzem świata wszystkich czterech największych organizacji bokserskich w kategorii średniej[9].
9 czerwca 2007 pokonał decyzją większości na punkty boksera z Kosowa, Elvira Muriqi[10]. W drugiej walce w 2007 pokonał przez techniczny nokaut w czwartej rundzie Amerykanina Dannego Santiago[11]. 12 kwietnia 2008 pokonał Clintona Woodsa i ponownie zdobył tytuł mistrza świata organizacji IBF[12]. Tytuł stracił 11 października, przegrywając zdecydowanie na punkty pojedynek z Chadem Dawsonem, dodatkowo Tarver w ostatniej, dwunastej rundzie był liczony[13]. 9 maja 2009 stoczył rewanżową walkę z Dawsonem, lecz ponownie przegrał jednogłośnie na punkty[14]. Po blisko półtora roku powrócił na ring. 15 Października 2010 zmierzył się w swoim debiucie w wadze ciężkiej z Nagy Aguilera, Tarver wygrał jednogłośnie na punkty[15]. 20 lipca 2011 przeszedł do wagi junior ciężkiej oraz zmierzył się z Dannym Greenem pokonując go przez poddanie w dziewiątej rundzie zdobywając pas IBO.[16].
[edytuj] Rocky Balboa
Tarver wystąpił w filmie Rocky Balboa, gdzie zagrał Masona Dixona, przeciwnika Rocky'ego Balboa.
Przypisy
- ↑ Steve Gregg: Harding Trounces Tarver In Twelve (ang.). The Boxing Times, 23.06.2000. [dostęp 2010-04-26].
- ↑ Steve Gregg: Tarver And Tackie Triumph In IBF Eliminators (ang.). The Boxing Times, 25.01.2002. [dostęp 2010-04-26].
- ↑ John Gregg: Tarver TKO's Harding in Five (ang.). The Boxing Times, 20.07.2002. [dostęp 2010-04-26].
- ↑ John Gregg: Jones Scores Majority Win Over Tarver (ang.). The Boxing Times, 08.11.2003. [dostęp 2010-04-26].
- ↑ John Gregg: Tarver Shocks Jones Crushes Boxing's Best In Two (ang.). The Boxing Times, 15.05.2004. [dostęp 2010-04-26].
- ↑ John Gregg: Johnson Edges Tarver In Light Heavy Showdown (ang.). The Boxing Times, 18.12.2004. [dostęp 2010-04-26].
- ↑ Luis Escobar: Tarver Tames Johnson Over Distance (ang.). The Boxing Times, 18.06.2005. [dostęp 2010-04-26].
- ↑ Luis Escobar: Tarver Easily Outpoints Gun Shy Jones (ang.). The Boxing Times, 01.10.2005. [dostęp 2010-04-26].
- ↑ Graham Houston: Bernard Hopkins W12 Antonio Tarver (ang.). Fightwriter.com. [dostęp 2010-04-26].
- ↑ Graham Houston: Antonio Tarver W12 (maj) Elvir Muriqi (ang.). Fightwriter.com. [dostęp 2010-04-26].
- ↑ Bill Calogero: Tarver Stops Santiago In Four (ang.). EastSideBoxing.com, 02.12.2007. [dostęp 2010-04-26].
- ↑ Graham Houston: Antonio Tarver W12 Clinton Woods (ang.). Fightwriter.com. [dostęp 2010-04-26].
- ↑ Frank Gonzalez Jr.: Dawson Beats Tarver by a Mile (ang.). EastSideBoxing.com, 12.10.2008. [dostęp 2010-04-26].
- ↑ Chris Cozzone, Natasha Chornesky: Dawson outpoints Tarver again! (ang.). Fightnews.com, 09.05.2009. [dostęp 2010-04-26].
- ↑ Mateusz Falasa: Udany debiut Tarvera w wadze ciężkiej! (pol.). boxingnews.pl, 16.10.2010.
- ↑ Green musiał uznać wyższość Tarvera (pol.). ringpolska.pl.
| Poprzednik Roy Jones Jr. Wakat |
Mistrz świata wagi półciężkiej WBC 26 kwietnia 2003 - 8 listopada 2003 |
Następca Roy Jones Jr. |
| Poprzednik Roy Jones Jr. Wakat |
Mistrz świata wagi półciężkiej IBF 26 kwietnia 2003 - 5 listopada 2003 Pozbawiony |
Następca Glen Johnson |
| Poprzednik Roy Jones Jr. |
Mistrz świata wagi półciężkiej WBA Super Champion 15 maja 2004 - 1 lipca 2004 Pozbawiony |
Następca Fabrice Tiozzo (jako zwykły mistrz) |
| Poprzednik Roy Jones Jr. |
Mistrz świata wagi półciężkiej WBC 15 maja 2004 - 6 listopada 2004 Pozbawiony |
Następca Tomasz Adamek |
| Poprzednik Clinton Woods |
Mistrz świata wagi półciężkiej IBF 12 kwietnia 2008 - 11 października 2008 |
Następca Chad Dawson |
