Antypapież Nowacjan

Nowacjan – antypapież od marca 251 do roku 258.

Po śmierci papieża Fabiana kościołem rządziła hierarchia kościelna, wśród której największym autorytetem cieszył się kapłan Nowacjan. Trwały bowiem prześladowania i było trudno zwołać biskupów, by wybrali następnego Biskupa Rzymu. Gdy w końcu biskupi się zebrali, ku rozczarowaniu Nowacjana, wybrali Korneliusza. Nowacjan przekupił trzech biskupów Italii, by wyświęcili go na biskupa i używając swych wpływów starał się o poparcie biskupów, by w nim uznali Głowę Kościoła. Przez ok. dziesięć lat Nowacjan uważał się za głowę Kościoła i następcę św. Piotra, nie przyjmując do wiadomości, że w tym czasie wybrano kolejnych czterech prawowitych papieży. Stąd określany jest tytułem anty-papieża.

Nowacjan i jego zwolennicy sprzeciwiali się ponownemu przyjmowaniu do wspólnoty apostatów oraz głosili surowy ideał świętości. Wykluczali ze swych szeregów tych, którzy byli w stanie grzechu ciężkiego. Wątpili we władzę Kościoła do odpuszczania grzechów.

Na synodzie w 251 te poglądy zostały potępione, a Nowacjan i jego zwolennicy ekskomunikowani.

Biskupi Rzymu, za których pontyfikatu Nowacjan był antypapieżem

Lata pontyfikatu	Papież
marzec 251 - czerwiec 253	św. Korneliusz
25 czerwca 253 - 5 marca 254	św. Lucjusz I
12 maja 254 - 2 sierpnia 257	św. Stefan I
30 sierpnia 257 - 6 sierpnia 258	św. Sekstus II

Zobacz też

• Antypapież
• Nowacjanizm
• Poczet papieży