Aragonit
| Aragonit | |||
|
|||
 |
|||
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |||
| Skład chemiczny | CaCO3 (węglan wapnia)[1], czasem występują domieszki węglanów: Pb, Sr, Zn | ||
| Twardość w skali Mohsa | 3,5–4 | ||
| Przełam | muszlowy, kruchy | ||
| Łupliwość | wyraźna w jednym kierunku | ||
| Układ krystalograficzny | układ rombowy[1] | ||
| Gęstość minerału | 2,947 g/cm³ | ||
| Właściwości optyczne | |||
| Barwa | bezbarwny, biały, szary, żółty, zielony, niebieskozielony, lawendowy, czerwony, brązowy | ||
| Rysa | bez barwy | ||
| Połysk | szklisty, żywiczny | ||
| Dodatkowe dane | |||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||
Aragonit – minerał z gromady węglanów, polimorficzna odmiana węglanu wapnia. Perły i masa perłowa muszli mięczaków zawiera 90% aragonitu[1].
Jego nazwa wiąże się z miejscem występowania – Molina de Aragon (Hiszpania).
Spis treści |
[edytuj] Charakterystyka
[edytuj] Właściwości
- Pleochroizm: brak
- Widmo absorpcyjne: nie diagnostyczne
- Luminescencja w bliskim ultrafiolecie wykazuje bladoróżowe, żółte lub zielone świecenie. W dalekim ultrafiolecie kryształy dają żółtawe, żółtawoczerwone lub białe świecenie.
Zazwyczaj tworzy kryształy tabliczkowe, słupkowe, igiełkowe. Często występują zbliźniaczenia (czasami wielokrotne). Występuje w skupieniach ziarnistych, zbitych, pręcikowych, promienistych, groniastych, naciekowych. Czasami tworzy wykwity (kwiat żelaza). Jest kruchy, przezroczysty. Często zawiera domieszki: ołowiu (tarnowicyt), cynku (nicholsonit), strontu i pierwiastków ziem rzadkich. Reaguje z kwasem solnym. Jest izomorficzny z witerytem, stroncjanitem, cerusytem. W warunkach panujących na powierzchni Ziemi przekrystalizowuje się w kalcyt i tworzy z nim paramorfozy.
[edytuj] Występowanie
Jest produktem niskotemperaturowych procesów hydrotermalnych; występuje w pęcherzach pogazowych. W kawernach wapiennych i strefach utleniania złóż kruszców, w osadach gorących źródeł (składnik grochowców).
Miejsca występowania:
- Na świecie: Hiszpania, Austria, Wielka Brytania, Peru, Włochy, Chile, Meksyk, Grecja, USA, kraje Afryki Południowo-Zachodniej oraz Słowacja i Czechy.
- W Polsce: występuje w okolicach Kłodzka, Ząbkowic Śląskich i Szklar. Spotykany jest w Górach Świętokrzyskich i okolicach Tarnobrzega.
[edytuj] Zastosowanie
- W jubilerstwie rzadko ze względu na miękkość, oszlifowane kryształy są zwykle bezbarwne,
- ma znaczenie naukowe,
- interesujący dla kolekcjonerów,
- czasami wykorzystywany jako kamień ozdobny,
- do wyrobu biżuterii artystycznej.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 Podręczny słownik chemiczny. Romuald Hassa, Janusz Mrzigod, Janusz Nowakowski (redaktorzy). Wyd. I. Katowice: Videograf II, 2004, s. 39. ISBN 83-71-83-240-0.
[edytuj] Bibliografia
- Kazimierz Maślankiewicz: Kamienie szlachetne. Wyd. 3 popr. i uzup.. Warszawa: Wydawnictwo Geologiczne, 1982.
- Michał Sachanbiński: Vademecum zbieracza kamieni szlachetnych i ozdobnych. Warszawa: Wydawnictwo Geologiczne, 1984. ISBN 83-220-0199-1.
