Arata Isozaki
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Arata Isozaki (jap. 磯崎新 Isozaki Arata?, ur. 23 lipca 1931 w Ōita ) – japoński architekt.
Arata Isozaki urodził się w południowej Japonii jako najstarszy z czworga rodzeństwa. Jego ojciec prowadził przedsiębiorstwo transportowe. W 1954 Isozaki ukończył studia architektoniczne na Uniwersytecie Tokijskim, gdzie uczęszczał na wykłady Kenzō Tange. W 1961 uzyskał doktorat. Do 1963 pracował w biurze Tange, po czym otworzył własne biuro projektowe w Tokio.
Początkowo uważany był za jednego z głównych przedstawicieli metabolizmu, potem skłaniał się ku japońskiej tradycji projektowania geometrycznego, a następnie zaczął wzorować się na Ledoux i Schinklu.
Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej (1994)[1].
[edytuj] Wybrane dzieła
- Narodowe Muzeum Sztuki (Osaka) (pierwszy budynek)
- budynek na wystawie IBA w Berlinie, 1982-1986
- hala sportowa Palau Sant Jordi w Barcelonie, 1983-1990
- Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej "Manggha" w Krakowie, 1993-1994
- Muzeum Ludzkości w A Coruña, 1994-1995
Przypisy
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Arata Isozaki & associates
- Arata Isozaki – strona w serwisie ArchINFORM (ang. • niem.)
- Arata Isozaki w c-channel (ang.) (jap.)