Arnaud Clément

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Arnaud Clément
Arnaud Clément
Arnaud Clément, Australian Open 2012
Państwo  Francja
Miejsce zamieszkania Genewa
Data i miejsce urodzenia 17 grudnia 1977
Aix-en-Provence
Wzrost 173 cm
Masa ciała 73 kg
Gra praworęczna
Status profesjonalny 1996
Zakończenie kariery aktywny
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 4
Najwyżej w rankingu 10 (2 kwietnia 2001)
Australian Open F (2001)
Roland Garros 4R (2003)
Wimbledon QF (2008)
US Open QF (2000)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 12
Najwyżej w rankingu 8 (28 stycznia 2008)
Australian Open F (2008)
Roland Garros SF (2001)
Wimbledon W (2007)
US Open QF (2006)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Arnaud Marcel Maurice Clément (ur. 17 grudnia 1977 w Aix-en-Provence), tenisista francuski, finalista wielkoszlemowego Australian Open 2001 w grze pojedynczej, mistrz Wimbledonu 2007 w grze podwójnej, klasyfikowany w czołowej dziesiątce rankingu światowego.

Występuje w gronie tenisistów zawodowych od 1996. W 1999 po raz pierwszy wystąpił w finale turnieju rangi ATP Tour w Marsylii, przegrywając jednak decydujący mecz z rodakiem Fabrice Santoro; dotarł także do IV rundy (1/8 finału) w US Open. Rok później odniósł pierwsze zwycięstwo turniejowe (w finale w Lyonie pokonał Australijczyka Raftera) oraz był w ćwierćfinale US Open, odnosząc kilka znaczących zwycięstw (wyeliminował m.in. obrońcę tytułu Agassiego oraz Argentyńczyka Gaudio, przegrał z Hewittem). Największy sukces w karierze singlowej odniósł w styczniu 2001 - dotarł do finału Australian Open (pierwszy Francuz od czasu Jeana Borotry w 1928), pokonując po drodze m.in. Szwajcara Federera, Brytyjczyka Rusedskiego, Rosjanina Kafielnikowa i Francuza Grosjeana (obronił w półfinale z Grosjeanem piłkę meczową); w finale nie sprostał Agassiemu. Wynik uzyskany w Australian Open zapewnił mu wysokie miejsce w rankingu światowym - w styczniu 2001 był na pozycji wicelidera rankingu sezonu bieżącego Champions Race, a w klasyfikacji obejmującej wyniki z ostatnich 12 miesięcy - na pozycji nr 10.

W kolejnych latach, w roku 2003 dotarł do finałów turniejowych w 's-Hertogenbosch i Lyonie oraz wygrał turniej w Metz (w finale z Chilijczykiem Gonzálezem), w 's-Hertogenbosch dotarł do finału również w 2002. W sezonie 2004 wypadł z czołowej setki rankingu światowego. Trzeci w karierze turniej wygrał w lutym 2006 w Marsylii, pokonując w finale Chorwata Mario Ančicia, a w kolejnym miesiącach wygrał rozgrywki w Waszyngtonie. W meczu o tytuł pokonał Andyego Murraya. Kolejny turniejowy finał osiągnął w sezonie 2007 w Nottingham (porażka w finale z Ivo Karloviciem). W 2008 doszedł do ćwierćfinału Wimbledonu (porażka z Rainerem Schüttlerem). Dwa lata później doszedł do finału turnieju w Auckland, jednak pojedynek finałowy przegrał z Johnem Isnerem.

Występuje również jako deblista. Do jego największym osiągnięć zalicza się wygranie Wimbledonu 2007. Wspólnie z rodakiem Michaëlem Llodrą został rozstawiony w turnieju z nr 10. W meczu finałowym para Clément-Llodra pokonała Boba i Mike Bryanow 6:7(5), 6:3, 6:4, 6:4. Ponadto jest finalistą deblowego Australian Open 2008. W parze z Llodrą mecz finałowy przegrał 5:7, 6:7(4) z duetem Jonathan Erlich-Andy Ram. Łącznie w rozgrywkach ATP Tour w grze podwójnej wygrał 12. turniejów oraz 10. razy grał w finałach tych rozgrywek. Najwyżej sklasyfikowany w indywidualnym rankingu deblistów był pod koniec stycznia 2008 na 8. miejscu.

Od 2000 reprezentuje Francję w Pucharze Davisa. W 2001 był podstawowym singlistą zespołu narodowego i przyczynił się do końcowego sukcesu Francji, chociaż w meczu finałowym z Australią - na nawierzchni trawiastej - nie wystąpił. Miał także swój wkład w awans do finału Pucharu Davisa w 2002 (m.in. w meczu półfinałowym pokonał Amerykanina Roddicka) oraz 2010 gdzie grał głównie jako deblista.

Niezbyt wysoki (172 cm), praworęczny (z oburęcznym bekhendem) Clément nie dysponuje szczególnie silnym serwisem ani potężnymi kończącymi uderzeniami z głębi kortu; grę opiera głównie na przygotowaniu kondycyjnym, dobrej pracy nóg i precyzji minięć. Należały do niego dwa rekordy związane z długością meczu tenisowego; w I rundzie French Open 2004 zmierzył się z rodakiem Santoro i uległ mu ostatecznie 4:6, 3:6, 7:6, 6:3, 14:16. Mecz trwał 6 godzin i 33 minuty; był rozgrywany przez dwa dni - walkę na korcie przerwał zmierzch; Clément nie wykorzystał dwóch piłek meczowych. Innym długim pojedynkiem z udziałem Francuza był mecz przeciwko Szwajcarowi Rossetowi w ramach rozgrywek Pucharu Davisa. Tenisiści zmierzyli się w meczu otwarcia spotkania ćwierćfinałowego Szwajcaria-Francja w Neuchâtel w kwietniu 2001; Clément wygrał mecz 6:3, 3:6, 7:6, 6:7, 15:13 po 5 godzinach i 46 minutach, Francja pokonała Szwajcarię ostatecznie 3:2, a jesienią sięgnęła po trofeum.

Spis treści

[edytuj] Statystyki turniejowe

Legenda
Wielki Szlem
Tennis Masters Cup
ATP Masters Series
Igrzyska Olimpijskie
ATP 500 Series
ATP 250 Series

[edytuj] Gra pojedyncza

[edytuj] Mistrz (4)

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 2000 Francja Lyon Dywanowa Australia Patrick Rafter 7:6(2), 7:6(5)
2. 2003 Francja Metz Twarda Chile Fernando González 6:3, 1:6, 6:3
3. 2006 Francja Marsylia Twarda Chorwacja Mario Ančić 6:4, 6:2
4. 2006 Stany Zjednoczone Waszyngton Twarda Wielka Brytania Andy Murray 7:6(3), 6:2

[edytuj] Finalista (7)

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 1999 Francja Marsylia Twarda Francja Fabrice Santoro 3:6, 6:4, 4:6
2. 2001 Australia Australian Open Twarda Stany Zjednoczone Andre Agassi 4:6, 2:6, 2:6
3. 2002 Holandia 's-Hertogenbosch Trawiasta Holandia Sjeng Schalken 6:3, 3:6, 2:6
4. 2003 Holandia 's-Hertogenbosch Trawiasta Holandia Sjeng Schalken 3:6, 4:6
5. 2003 Francja Lyon Dywanowa Niemcy Rainer Schüttler 5:7, 3:6
6. 2007 Wielka Brytania Nottingham Trawiasta Chorwacja Ivo Karlović 6:3, 4:6, 4:6
7. 2010 Nowa Zelandia Auckland Twarda Stany Zjednoczone John Isner 3:6, 7:5, 6:7(2)

[edytuj] Gra podwójna

[edytuj] Mistrz (12)

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2000 Maroko Casablanca Ceglana Francja Sébastien Grosjean Niemcy Lars Burgsmüller
Australia Andrew Painter
7:6(4), 6:4
2. 2002 Francja Marsylia Twarda Francja Nicolas Escudé Francja Julien Boutter
Białoruś Maks Mirnyj
6:4, 6:3
3. 2004 Stany Zjednoczone Indian Wells Twarda Francja Sébastien Grosjean Zimbabwe Wayne Black
Zimbabwe Kevin Ullyett
6:3, 4:6, 7:5
4. 2004 Francja Metz Twarda Francja Nicolas Mahut Chorwacja Ivan Ljubičić
Włochy Uros Vico
6:2, 7:6(8)
5. 2004 Rosja Sankt Petersburg Dywanowa Francja Michaël Llodra Słowacja Dominik Hrbatý
Czechy Jaroslav Levinský
6:3, 6:2
6. 2006 Francja Lyon Dywanowa Francja Julien Benneteau Czechy František Čermák
Czechy Jaroslav Levinský
6:2, 6:7(3), 10-7
7. 2006 Francja Paryż Dywanowa Francja Michaël Llodra Francja Fabrice Santoro
Serbia Nenad Zimonjić
7:6(4), 6:2
8. 2007 Francja Marsylia Twarda Francja Michaël Llodra Bahamy Mark Knowles
Kanada Daniel Nestor
7:5, 4:6, 10-8
9. 2007 Wielka Brytania Wimbledon Trawiasta Francja Michaël Llodra Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
6:7(5), 6:3, 6:4, 6:4
10. 2007 Francja Metz Twarda Francja Michaël Llodra Polska Mariusz Fyrstenberg
Polska Marcin Matkowski
6:1, 6:4
11. 2008 Francja Metz Twarda Francja Michaël Llodra Polska Mariusz Fyrstenberg
Polska Marcin Matkowski
5:7, 6:3, 10-8
12. 2009 Francja Marsylia Twarda Francja Michaël Llodra Austria Julian Knowle
Izrael Andy Ram
3:6, 6:3, 10-8

[edytuj] Finalista (10)

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2001 Francja Lyon Dywanowa Francja Sébastien Grosjean Kanada Daniel Nestor
Serbia Nenad Zimonjić
1:6, 2:6
2. 2004 Australia Adelajda Twarda Francja Michaël Llodra Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
5:7, 3:6
3. 2005 Australia Sydney Twarda Francja Michaël Llodra Indie Mahesh Bhupathi
Australia Todd Woodbridge
3:6, 3:6
4. 2005 Włochy Mediolan Dywanowa Francja Jean-François Bachelot Włochy Daniele Bracciali
Włochy Giorgio Galimberti
7:6(8), 6:7(6), 4:6
5. 2006 Holandia 's-Hertogenbosch Trawiasta Republika Południowej Afryki Chris Haggard Czechy Martin Damm
Indie Leander Paes
1:6, 6:7(3)
6. 2007 Szwecja Sztokholm Twarda Francja Michaël Llodra Szwecja Jonas Björkman
Białoruś Maks Mirnyj
4:6, 4:6
7. 2008 Australia Australian Open Twarda Francja Michaël Llodra Izrael Jonathan Erlich
Izrael Andy Ram
5:7, 6:7(4)
8. 2009 Francja Metz Twarda Francja Michaël Llodra Wielka Brytania Colin Fleming
Wielka Brytania Ken Skupski
6:2, 4:6, 5-10
9. 2009 Francja Lyon Twarda Francja Sébastien Grosjean Francja Julien Benneteau
Francja Nicolas Mahut
4:6, 6:7(6)
10. 2010 Chorwacja Zagrzeb Twarda Belgia Olivier Rochus Austria Jürgen Melzer
Niemcy Philipp Petzschner
6:3, 3:6, 8-10

[edytuj] Linki zewnętrzne

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty