Arnulf z Karyntii

Portret Arnulfa

Arnulf z Karyntii (ur. wrzesień lub październik 850, zm. 8 grudnia 899 w Regensburgu) – król wschodniofrankijski z dynastii Karolingów w latach 887-899. Król Włoch w latach 894-895 i od 896 cesarz rzymski.

Życie

Arnulf był nieślubnym synem Karlomana. Możliwe jest, że Karloman i matka Arnulfa - Liutswinda (?) mogli później wziąć ślub. Arnulf dorastał w Moosburgu w dolinie Mozy. W 875 został prefektem Marchii Wschodniej i do śmierci swojego ojca w 880 księciem Karyntii. Prowadził wiele wojen z Świętopełkiem I morawskim, a także uwikłał się w sprawy związane z Wikingami.

Arnulf w listopadzie 887 brał udział w wojnie przeciwko swojemu stryjowi Karolowi III Otyłemu, królowi wschodniofrankijskiemu. W 888 przybył do Italii po śmierci Karola III i walczył z Berengarem I o władzę w królestwie Włoch. Berengar I został lennikiem Arnulfa, gdy w 889 stracił swoje włości na rzecz księcia Gwidona III ze Spoleto. Po śmierci Gwidona, Arnulf w 894 został królem Włoch, abdykując w 895 na rzecz Berengara i syna Gwidona – Lamberta II. Dopiero po abdykacji Lamberta w 896 Arnulf został cesarzem niemieckim. Pod koniec lutego tego samego roku został koronowany przez papieża Formozusa, jednakże ta koronacja nie została uznana po odejściu i śmierci papieża przez jego następcę Jana IX.

W roku 888 zatwierdził Odona z Paryża jako króla zachodniofrankijskiego; nie zaakceptował tego Karol III Prostak i w 893 został drugim królem. W 895 Arnulf stanął po stronie Odona. Dopiero w 898 Karol, po śmierci Odona, zasiadł samodzielnie na tronie zachodniofrankijskim z aprobatą Arnulfa. W 891 Arnulf odniósł znaczące zwycięstwo nad Wikingami w bitwie nad rzeką Dijle.

Arnulf cierpiał prawdopodobnie jak inni Karolingowie na epilepsję. Umarł w 899 w wyniku ataku apopleksji, został pochowany w klasztorze św. Emeramma w Ratyzbonie, gdzie także pochowano jego syna Ludwika IV Dziecię i jego małżonkę Odę Konradównę.

Tablica pamiątkowa z podobizną Arnulfa znajduje się w Walhalli koło Ratyzbony.

Rodzina

Arnulf ożenił się w 888 z Odą, pochodzącą z rodu Konradynów - (zm po 30 listopada 903). Miał z nią jednego syna:

• Ludwik IV Dziecię (ur. 893 - zm. 911), król wschodniofrankijski od 900

Ponadto miał jeszcze 4 nieślubnych dzieci:

• Glismouda (ur 866 - zm. 26 kwietnia 924), wyszła za mąż w 880 za hrabiego Konrada Starszego (zm. 27 lutego 906 w Fritzlar);
• Zwentibold (ur. 870 lub 871 - zm 900), król Lotaryngii w 895, w 897 ożenił się z Odą Saską, córką księcia Ottona I Dostojnego z dynastii Ludolfingów
• Ellinrat (zm. po 24 maja 914), uprowadzona przez Engelschalka II, murgrabiego Wschodu, jej matka miała również na imię Ellinrat i zmarła po 23 maja 914;
• Ratold (ur. koło 889).

Literatura

• Ernst Dümmler: Geschichte des Ostfränkischen Reiches. Dritter Band. Die letzten Karolinger, Konrad I. Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 1960 (Nachdruck der 2. Auflage, Leipzig 1888).

Zobacz też

• Bitwa pod Leuven

Poprzednik Karol III Otyły

król wschodniofrankijski 887 – 899

Następca Ludwik IV Dziecię

Poprzednik Karol III Otyły

cesarz rzymski 896-899

Następca Ludwik III Ślepy