Arsène Wenger

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Arsène Wenger
Arsene-Wenger.jpg
Imię i nazwisko Arsène Charles Ernest Wenger
Data i miejsce
urodzenia		 22 października 1949
Strasburg, Francja 
Pozycja obrońca
Wzrost 193 cm
Informacje klubowe
Obecny klub Arsenal F.C. (trener)
Kariera juniorska
-1969
1969-1973		 Duttlenheim
Mutzig
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1973-1975
1975-1978
1978-1981		 Mulhouse
ASPV Strasbourg
RC Strasbourg
Ogólnie		 39 (7)
80 (20)
11 (0)
130 (27)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1984-1987
1987-1994
1994-1996
1996-		 Nancy
Monaco
Nagoya Grampus Eight
Arsenal F.C.
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Arsène Wenger, OIE[1] (wym. [aʁsɛn vɛnɡɛʁ]; ur. 22 października 1949) – francuski trener i były piłkarz. Od 1996 roku prowadzi klub angielskiej Premier League Arsenal F.C.[2]. Jest najbardziej utytułowanym, a także najdłużej pracującym menadżerem w historii klubu[2]. Wenger jest pierwszym nie-brytyjskim menadżerem, któremu udało się skompletować dublet (w 1998 i 2002 roku). Jemu także jako jedynemu szkoleniowcowi w historii angielskiej ekstraklasy udało się przejść cały sezon bez porażki (sezon 2003/04). Dzięki sukcesom jakie osiągał z Arsenalem, a wcześniej z Monaco, Wenger uważany jest za jednego z najlepszych menadżerów na świecie. Kawaler Legii Honorowej. W 2003 roku odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego.

Francuz posiada tytuł elektrotechnika oraz magistra ekonomii[3], które zdobył na Uniwersytecie w Strasburgu. Oprócz francuskiego, biegle posługuje się językami niemieckim, hiszpańskim i angielskim oraz w mniejszym stopniu włoskim i japońskim[4].

Spis treści

[edytuj] Kariera zawodnicza

Zadebiutował jako zawodowy piłkarz w drużynie RC Strasbourg w meczu przeciwko AS Monaco w 1978. Nigdy jednak nie zrobił kariery jako zawodnik i od 1981 poświęcił się pracy trenerskiej, zaczynając od młodzieżowej drużyny Strasburga.

[edytuj] Kariera trenerska

Pierwszym klubem w którym Arsene Wenger został pierwszym trenerem było francuskie Nancy. Pracował tam 3 lata a póżniej, w 1987 roku został trenerem AS Monaco. Z klubem tym wygrał w 1988 roku "Ligue 1" i Puchar Francji w 1991 roku. W 1992r. doszedł z Monaco do finału Pucharu Zdobywców Pucharów, lecz uległ w nim 2 - 0 Werderowi Brema. W czasie, gdy trenerem Monaco był Arsene Wenger, grali w nim tacy zawodnicy jak Glenn Hoddle, George Weah, czy Jürgen Klinsmann.

W 1994 roku Arsene Wenger przeniósł się do Japonii. Było to wielkie zaskoczenie dla całego piłkarskiego świata. Przez rok trenował zespół Japanese J. League - Nagoya Grampus Eight, z którym wygrał Emperor's Cup. Doprowadził też klub do czołowych miejsc w lidze japońskiej, co nigdy wcześniej się tej drużynie nie zdarzyło. 28 września 1996 roku, Arsene Wenger został przedstawiony jako nowy trener Arsenalu Londyn. Zastąpił na tym stanowisku zwolnionego za słabe wyniki Bruce`a Riocha. Jako trener Arsenalu, Arsene Wenger zadebiutował w meczu z Blackburn Rovers, który "Kanonierzy" wygrali 2 - 0. W tym sezonie Arsenal zakończył rozgrywki Premiership na 3 miejscu i nie awansował do Ligi Mistrzów z powodu gorszej różnicy bramek. W następnym sezonie miała miejsce całkowita rewolucja. Arsenal zdobył Puchar Anglii oraz wygrał Premiership. Stało się to dzięki wprowadzeniu nowego stylu gry, ostrzejszym treningom, zmienionemu programowi odżywiania, oraz powrotowi do składu takich piłkarzy jak Tony Adams, Nigel Winterburn, Lee Dixon, czy Martin Keown. Przybyli też świetni nowi piłkarze tacy jak: Emmanuel Petit, Marc Overmars i Nicolas Anelka.

W następnym sezonie Arsenal zakończył rozgrywki o mistrzostwo angielskiej Premiership na drugim miejscu. Londyńczyków wyprzedził Manchester United, ta sama drużyna wyeliminowała Kanonierów z rozgrywek F.A. Cup, strzelając gola w dogrywce. Potem Arsenal przegrał także w finale Pucharu UEFA z Galatasarayem Stambuł, The Gunners gorzej wykonywali rzuty karne. W 2001 roku Arsene Wenger znowu nie miał szczęścia, bowiem Arsenal przegrał w finale F.A. Cup z Liverpoolem 1 - 2. Wtedy też do składu dołączyli tacy zawodnicy jak Sol Campbell, Fredrik Ljungberg, Robert Pires i Thierry Henry.

Arsene Wenger nie kazał długo czekać kibicom na następne tytuły. W sezonie 2001-02 Arsenal znów zdobył dublet, wygrywając zarówno F.A Cup jak i Premiership. Także w tym sezonie Arsenal pobił klubowy rekord, nie dając się pokonać w 23 meczach na wyjeździe.

W sezonie 2003-04 Arsenal jako pierwszy klub w historii Premiership zakończył sezon bez ani jednej porażki, 49 razy wygrywając i remisując. Sam Arsene Wenger powiedział, że dla niego bardziej liczy się wygrana w Premiership niż pobicie rekordu. Podpisał też nowy kontrakt z klubem z Londynu, który będzie go obowiązywał do sezonu 2007-08. Ostatni tytuł Arsene Wenger wywalczył w 2005 roku - Wygrana w F.A. Cup - a Wenger został najbardziej utytułowanym trenerem w historii Arsenalu. Sezon 2005 - 2006 był dla Arsena Wengera i Arsenalu najsłabszy od kilku lat, lecz po raz pierwszy w historii kanonierom udało się awansować do finału Ligi Mistrzów. Finał ten wygrała niestety Barcelona, pokonując grający niemal od początku meczu w dziesiątkę Arsenal 2 - 1.

[edytuj] Umiejętności

Arsene Wenger jest znany z tego, że bardzo dobrze pracuje z młodymi talentami i potrafi je wyszukać w całej Europie oraz Afryce. Gdy był trenerem AS Monaco kupił George'a Weaha który został potem wybrany Najlepszym Piłkarzem Roku według FIFA. Pracując w Arsenalu pokazał światu nieznanych wcześniej zawodników, i przekształcił ich w światowej klasy piłkarzy. Byli to Patrick Vieira, Nicolas Anelka, Francesc Fabregas, Kolo Toure, Robin van Persie, Emmanuel Eboue, Johan Djourou.

Defensywa stworzona właśnie z takich piłkarzy zdołała awansować do finału Ligi Mistrzów. Łączna wartość defensywy Kanonierów wynosiła wtedy 5 milionów funtów.

Mimo, że Arsene Wenger niejednokrotnie miał bardzo dużo pieniędzy na transfery, wolał kupować tanio młodych zawodników i samemu przekształcać ich w wielkich piłkarzy. Arsene Wenger wydaje na roczne transfery około 5 milionów funtów, lecz bardzo wiele zyskuje na sprzedaży młodo kupionych i wytrenowanych zawodników. Przykładem jest Nicolas Anelka, za którego Arsene Wenger zapłacił L500,000, a sprzedał go później do Realu Madryt za Ł22.3m. Pieniądze te zostały wykorzystane na zakup 3 zawodników. Byli to Thierry Henry, Robert Pires i Sylvain Wiltord.

Zawodnicy ci bardzo pomogli drużynie zdobyć dublet w sezonie 2001-02 oraz wygrać Premiership bez porażki w sezonie 2003-04.

Gdy znajdzie nowy talent, często odmładza zespół, zastępując młodymi graczami graczy starszych, którzy zgubili formę. Dennis Berkamp, który przybył do Arsenalu na rok przed Wengerem, osiągnął swoją życiową formę, grając pod jego kierownictwem.

Wenger oddał opaskę kapitańską Tony'emu Adams'owi, kiedy ten wyeliminował swoje problemy z alkoholem. Wenger uważa, iż najważniejsze było to, że Adams bardzo się starał i osiągnął wysoka formę, dzięki temu zrehabilitował się w jego oczach. Adams zdobył z klubem dwa dublety. Poza Adamsem, dzięki Wengerowi, do wysokiej formy wróciło 3 defensorów: Nigel Winterburn, Lee Dixon i Martin Keown. Wenger uratował też karierę piłkarza, którego kiedyś trenował w AS Monaco. Thierry Henry po transferze z Monaco do Juventusu grał bardzo rzadko, a jeśli dostawał szansę gry to nie w ataku, lecz na lewej pomocy. Wenger sprowadził go do Arsenalu, a ten szybko stał się najlepszym strzelcem oraz kapitanem zespołu.

Arsene Wenger bardzo dużą wagę przywiązuje do planu żywieniowego swoich zawodników. Zakazał zawodnikom picia alkoholu, jedzenia w fast-foodach oraz jakichkolwiek odstępstw od ich planów żywieniowych.

David Dein, były wicedyrektor Arsenalu, uważa, że Wenger jest najlepszym trenerem, jaki kiedykolwiek siadał na ławce Arsenalu.

[edytuj] Kontrowersje

Między 1996 a 2003 drużyna trenowana przez Arsene'a Wengera otrzymała 52 czerwone kartki. W 2004 i 2005 roku Arsenal pod wodzą Arsene'a Wengera wygrał Premier League's Fair Play League. Jest to statystyka drużyn gdzie punkty karne są przyznawane za ilość fauli, kartki oraz kary indywidualne. Kto zgromadzi najmniej punktów ten wygrywa. W 2006 roku Arsenal był drugi, zaraz za Charlton Athletic.

W 1999 roku, Wenger zaproponował drużynie Sheffield United F.C. powtórzenie meczu czwartej rundy Pucharu Anglii, w którym to Kanu sfaulował przeciwnika, a gdy ten leżał nie wybił piłki na aut, lecz podał do Overmarsa, który strzelił zwycięską bramkę. W powtórzonym meczu Arsenal zwyciężył 2 - 1.

Wenger bardzo często rywalizował z Alexem Fergusonem, zarówno w Premiership, jak i w Pucharze Anglii między 1990 a 2006 rokiem. Poza tym, Wenger nie darzył specjalną sympatią Ruuda van Nistelrooy'a. Boss Kanonierów musiał zapłacić 15000 funtów za telefon, w którym oskarżał go o oszustwo w wywiadzie, którego udzielił po jednym z meczów. Gdy Boss zapłacił tę karę zadzwonił do Ruuda ponownie, i powiedział mu, iż jest oszustem i bardzo podkolorował jego wypowiedź. Obaj trenerzy pogodzili się w końcu i "zawarli pokój".

Między Październikiem a Listopadem Wenger zaangażował się w Słowną Wojnę z trenerem Chelsea, Jose Mourinho. Mourinho oskarżył Wengera o nieprofesjonalną obsesję na punkcie Chelsea. "On się nas boi" - powiedział Mourinho. "Cały czas powtarza tylko: Chelsea to Chelsea tamto itp." Wenger twierdził, że odpowiadał tylko na pytania dziennikarzy odnośnie Chelsea, i nie ma mowy o żadnej obsesji a Mourinho będzie po prostu lekceważył. Mourinho przeprosił Wengera za nazwanie go podglądaczem a ten przeprosiny przyjął.

Wenger był zawsze krytycznie nastawiony do innych trenerów z Premiership, którzy zarzucali mu, że jego drużyna gra tak dobrze z powodu dużej liczby obcokrajowców, szczególnie Francuzów, a nie polega on w ogóle na graczach Brytyjskich. W tych oskarżeniach przodował trener West Ham United - Alan Pardew. Wenger odpowiedział, że nieważne z jakich krajów pochodzą jego zawodnicy, ważne że dobrze grają. Z kolei Trevor Brooking - Dyrektor Sportowy Do Spraw Rozwoju bronił Wengera twierdząc dość specyficznie, że "Liga angielska nie jest dla Anglików".

Piątego listopada 2006 roku doszło do konfrontacji Wengera i Alana Pardew'a. W 89 minucie, gdy West Ham zdobył gola, Pardew popędził w stronę ławki trenerskiej Arsenalu i zaczął celebrować zdobycie bramki. Zdenerwowany Wenger uderzył go. Wenger odmówił podania ręki trenerowi West Hamu po zakończeniu meczu. Po meczu Wenger oskarżył Pardew'a o prowokację.

Ogólnie znana jest też historia finału Carling Cup w 2007 roku, po którym Wenger musiał zapłacić 2500 funtów, za nazwanie sędziego liniowego kłamcą. Został też ostro skrytykowany przez Federację Angielską i przestrzeżony przed robieniem takich rzeczy ponownie.

[edytuj] Statystyki

[edytuj] Zawodnik

Źródło:racingstub.com[5]
Klub Sezon Liga Puchar Francji Puchar Ligi Francuskiej Puchary europejskie Ogólnie
Występy Gole Występy Gole Występy Gole Występy Gole Występy Gole
RC Strasbourg 1978/79 2 0 1 0 3 0
1979/80 1 0 1 0
1980/1981 8 0 8 0
Ogólnie 11 0 1 0 12 0

[edytuj] Menadżer

Aktualne na dzień 2 listopada 2009 roku[6].
Klub Kraj Od Do M Z R P %Z
Nancy Francja 1984 1987 114 33 30 51 28.95
Monaco Francja 1987 1995 266 130 53 83 48.87
Nagoya Grampus Japonia 1995 1996 56 38 0* 18 67.86
Arsenal F.C. Anglia 30 września 1996 obecnie 751 432 187 132 57.52
Ogólnie 1187 633 270 284 53.33

* W czasach kadencji Wengera w japońskiej J-League, w przypadku, gdy po 90 minutach wynik był remisowy, przeprowadzano dogrywkę i serię rzutów karnych.

[edytuj] Sukcesy

Arsène Wenger podczas treningu

[edytuj] Piłkarz

[edytuj] Strasbourg

[edytuj] Menadżer

[edytuj] Monaco

Zwycięzca
Wicemistrz

[edytuj] Nagoya Grampus

W 1996 Arsene Wenger sprowadził do Japonii m.in. młodego Tomasza Frankowskiego (wtedy 22 lata)

Zwycięzca
Wicemistrz

[edytuj] Arsenal

Zwycięzca
Wicemistrz

[edytuj] Indywidualne

  • Francuski menadżer roku: 1988, 2008
  • Menadżer roku J-League: 1995
  • Kawaler Orderu Imperium Brytyjskiego: 2003
  • Trener roku według Onze d'Or: 2000, 2002, 2003, 2004
  • Menadżer roku Premier League: 1998, 2002, 2004
  • Menadżer roku LMA: 2001/02, 2003/04[7]
  • Trener roku BBC Sport: 2002, 2004
  • Freedom of Islington: 2004[8]
  • FWA Tribute Award: 2005[9]
  • Osobowość angielskiego futbolu: 2006
  • Menadżer miesiąca Premier League: 10 razy[10] (marzec 1998, kwiecień 1998, październik 2000[11], kwiecień 2002[12], wrzesień 2002[13], sierpień 2003[14], luty 2004[15], sierpień 2004[16], wrzesień 2007[17], grudzień 2007[18])

Przypisy

  1. ↑ 2003 Queen's birthday honours announced.
  2. ↑ 2,0 2,1 Arsène Wenger. Arsenal.com. [dostęp 10 listopada 2009].
  3. ↑ A few things you may not know about Arsène Wenger. W: Football365.com [on-line].
  4. ↑ Amy Lawrence Q&A on Arsène Wenger. W: bbc.co.uk [on-line].
  5. ↑ Arsène WENGER - Racing Club de Strasbourg - racingstub.com. racingstub.com. [dostęp 10 listopada 2009].
  6. ↑ Arsene Wenger's managerial career. Racing Post. [dostęp 10 listopada 2009].
  7. ↑ Wenger secures LMA award. BBC Sport, 18 maja 2004. [dostęp 10 listopada 2009].
  8. ↑ Arsène Wenger | Coaching Staff | First Team. Arsenal.com. [dostęp 10 listopada 2009].
  9. ↑ Football Writers' Association: Latest News :: Arsene Wenger Tribute. Footballwriters.co.uk. [dostęp 10 listopada 2009].
  10. ↑ Arsene Wenger OBE – Honours. League Managers Association. [dostęp 10 listopada 2009].
  11. ↑ Sheringham wins monthly award. BBC Sport, 10 listopada 2000. [dostęp 10 listopada 2009].
  12. ↑ Arsenal duo win awards. BBC Sport, 10 maja 2002. [dostęp 10 listopada 2009].
  13. ↑ Arsenal duo bag awards. BBC Sport, 4 października 2002. [dostęp 10 listopada 2009].
  14. ↑ Wenger wins award. BBC Sport, 12 września 2003. [dostęp 10 listopada 2009].
  15. ↑ Arsenal scoop awards double. BBC Sport, 12 marca 2004. [dostęp 10 listopada 2009].
  16. ↑ Arsenal claim double award. BBC Sport, 10 września 2004. [dostęp 10 listopada 2009].
  17. ↑ Arsenal pair scoop monthly awards. BBC Sport, 19 października 2007. [dostęp 10 listopada 2009].
  18. ↑ Wenger and Santa Cruz scoop awards. Barclays Premier League, 11 stycznia 2008. [dostęp 10 listopada 2009].

[edytuj] Linki zewnętrzne


Poprzednik
Yasutaro Matsuki		 Menadżer roku J-League
1995		 Następca
Nicanor
Poprzednik
Ruud Gullit		 Zdobywca Pucharu Anglii
1998		 Następca
Ruud Gullit
Poprzednik
Gérard Houllier		 Zdobywca Pucharu Anglii
2002-2003		 Następca
Sir Alex Ferguson
Poprzednik
Sir Alex Ferguson		 Zdobywca Pucharu Anglii
2005		 Następca
Rafael Benítez
p • d • e
Arsenal – skład na sezon 2011/2012

1 Almunia • 2 Diaby • 3 Sagna • 4 Mertesacker • 5 Vermaelen • 6 Koscielny • 7 Rosický • 8 Arteta • 9 J. Y. Park • 10 v. Persie (c) • 11 A. Santos • 12 Henry • 13 Szczęsny • 14 Walcott • 15 Chamberlain • 16 Ramsey • 17 Song • 18 Squillaci • 19 Wilshere • 20 Djourou • 21 Fabiański • 23 Arszawin • 25 Jenkinson • 26 Frimpong • 27 Gervinho • 28 Gibbs • 29 Chamakh • 30 Benayoun • 33 Afobe • 35 Ansah • 38 Brislen-Hall • 39 Coquelin • 40 Eastmond • 44 Henderson • 47 McDermott • 48 Meade • 49 Miquel • 51 Neita • 53 Özyakup • 56 Yennaris • 57 Angha • 58 Ebecilio • 59 Martínez • 60 Monteiro •  Eisfeld •  Rees • trener: Wenger
p • d • e
Trenerzy Arsenalu F.C.

Hollis (1884–1897) · Mitchell (1887–1898) · Elcoat (1898–1899) · Bradshaw (1899–1904) · Kelso (1904–1908) · Morrell (1908–1915) · McEwen (1915–1919t) · Knighton (1919–1925) · Chapman (1925–1934) · Shaw (1934t) · Allison (1934–1947) · Whittaker (1947–1956) · Crayston (1956–1958) · Swindin (1958–1962) · Wright (1962–1966) · Mee (1966–1976) · Neill (1976–1983) · Howe (1983–1986) · Burtenshaw (1986t) · Graham (1986–1995) · Houston (1995t) · Rioch (1995–1996) · Houston (1996t) · Rice (1996t) · Wenger (od 1996)

(t) tymczasowo
p • d • e
Trenerzy AS Monaco

Szanislo i Szemtmiklosy (1933–34) · Batmale (1948–50) · Schwartz (1950–52) · Grizzetti (1952–53) · Dupal (1953–56) · Marek (1956–58) · Pironi (1958) · Leduc (1958–63) · Courtois (1963–65) · Pironi (1965–66) · Sinibaldi (1966–69) · Pironi (1969) · Domergue (1969–70) · Luciano (1970–72) · Bravo (1972–74) · Muro (1974–76) · Forcherio (1976–77) · Leduc (1977–79) · G.Banide (1979–83) · Muller (1983–86) · Kovács (1986–87) · Wenger (1987–94) · Petit (1994) · Ettori (1994–95) · G.Banide (1995) · Tigana (1995–99) · Puel (1999–2001) · Deschamps (2001–05) · Petit (2005) · Guidolin (2005–06) · Bölöni (2006) · L.Banide (2006–07) · Gomes (2007–09) · Lacombe (2009–11) · L.Banide (2011) · Simone (od 2011)
p • d • e
Trenerzy AS Nancy

Pleimelding (1967–70) · Redin (1970–80) · Huart (1980–82) · Collot (1982–84) · Wenger (1984–87) · Dewilder (1987–90) · Jacquet (1990–91) · Husson (1991) · Rouyer (1991–94) · Bölöni (1994–2000) · Smerecki (2000–02) · Bezaz (2002) · Correa (2002–11) · Fernandez (od 2011)
p • d • e
Menadżer roku LMA
Joe Kinnear (1994) • Frank Clark (1995) • Peter Reid (1996) • Danny Wilson (1997) • Dave Jones (1998) • Alex Ferguson (1999) • Alan Curbishley (2000) • George Burley (2001) • Arsène Wenger (2002) • David Moyes (2003) • Arsène Wenger (2004) • David Moyes (2005) • Steve Coppell (2006) • Steve Coppell (2007) • Alex Ferguson (2008) • David Moyes (2009) • Roy Hodgson (2010) • Alex Ferguson (2011)
p • d • e
Menadżer roku Premier League
Ferguson (1994) • Dalglish (1995) • Ferguson (1996) • Ferguson (1997) • Wenger (1998) • Ferguson (1999) • Ferguson (2000) • Burley (2001) • Wenger (2002) • Ferguson (2003) • Wenger (2004) • Mourinho (2005) • Mourinho (2006) • Ferguson (2007) • Ferguson (2008) • Ferguson (2009) • Redknapp (2010) • Ferguson (2011)

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Arsène_Wenger&oldid=31335840”
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty