Arystotelizm
Arystotelizm – nazwa poglądów filozoficznych Arystotelesa oraz tych kierunków i szkół filozoficznych, które rozwijały jego nauki. Arystotelizm rozwijał się zarówno w starożytności, jak i w późniejszych epokach (neoarystotelizm). Był nurtem rozwijanym nie tylko w obrębie filozofii, lecz także teologii (np. tomizm) czy w naukach przyrodniczych (nowożytna filozofia przyrody).
Spis treści |
[edytuj] Przedstawiciele i nurty arystotelizmu
[edytuj] Arystoteles - powstanie arystotelizmu
[edytuj] Epoka hellenistyczna
- Teofrast z Eresos - pierwszy kierownik Lykeionu po Arystotelesie (323/322 do ok. 288/287 p.n.e)
- Eudemos z Rodos
- Dikiarchos
- Arystoksenos
- Straton z Lampsaku - drugi kierownik Lykeionu (288/287 r. do 274/270 r. p.n.e.)
- Likon - trzeci kierownik Lykeionu (od ok. 270/268 do 226/224 r. p.n.e.)
- Hieronim z Rodos
- Ariston z Keos
- Kritolaos z Faselis
- Diodor z Tyru
[edytuj] Starożytny Rzym
- Aleksander z Afrodyzji (II/III w. n.e.)
[edytuj] Średniowiecze
Dzieła Arystotelesa zostały przybliżone filozofom średniowiecznym przede wszystkim przez Boecjusza, który przetłumaczył niektóre prace Arystotelesa na język łaciński, oraz dzięki filozofom arabskim, takim jak Awerroes. Znajomość jego pism rozpowszechnia się w XIII w. Św. Tomasz z Akwinu zastosował metafizykę Arystotelesa do swoich rozważań nad delikatną równowagą między wiarą a wymogami umysłu.
[edytuj] Epoka nowożytna
Arystotelizm w okresie renesansu oddziaływał słabiej, ale znalazł kontynuatorów wśród uczonych pochodzących z Bizancjum: Teodora Gazy i Jana z Trapezuntu. Arystotelizm renesansowy rozpadł się na dwie szkoły: aleksandrystów (najwybitniejszy przedstawiciel Pietro Pomponazzi), których ośrodkiem była Bolonia, oraz awerroistów, skupionych w Padwie.
[edytuj] Bibliografia
- Giovanni Reale, Historia filozofii starożytnej, t. I-V, Lublin, RW KUL, 1999.
