Augustyn Świder
Augustyn Świder, pseud. A. Ś., Kuba z Jagód, Robotnik, Sfinks (ur. 16 października 1886 w Lipinach, zm. 2 lutego 1923 w Katowicach) − polski poeta, powstaniec.
Pochodził z rodziny robotniczej. Już w wieku 14 lat zaczął pracę w Hucie Cynku w Lipinach, gdzie pracował również jego ojciec.
Przed I wojną światową wybrał się w pieszą wędrówkę do Austrii i Francji. Następnie podczas drugiej wędrówki udał się do Włoch docierając aż na wyspę Capri, gdzie poznał rosyjskiego pisarza Maksyma Gorkiego.
W 1910 roku zauważony przez Wojciecha Korfantego[potrzebne źródło] otrzymał stanowisko redaktora[potrzebne źródło] w „Polaku”, ale szybko z niego zrezygnował. Brał udział w trzech powstaniach śląskich i akcji plebiscytowej. Często represjonowany za swoje poglądy i działania.
3 maja 1921 wkroczył na czele oddziału powstańczego do Lipin. Został mianowany chorążym Wojsk Polskich i powołany do służby wojskowej przy 73 Pułku Piechoty w Katowicach, zginął w nocy z 2 na 3 lutego 1923 w Katowicach.
Od 2000 roku przyznawane są nagrody jego imienia.
[edytuj] Ważniejsze utwory
- "Sokół w więzieniu" (1920)
- "Skończone powstanie" (1921)
- "Jesień 1921" (1921)
- "Poległym cześć" (1921)
- "Nasz cel" (1921)
- "Szkoda" (1922)
- "*** [Kto nigdy...]" (1922)
- "Rżnij Walenty - Bóg się rodzi" (1922)
