Autoportrety Vincenta van Gogha

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj

Vincent van Gogh namalował w ciągu swego życia 38 autoportretów (34 obrazy i 4 rysunki)[1]. Zbiór jego autoportretów stawia go wśród najbardziej płodnych autoportrecistów wszech czasów. Dla van Gogha malowanie portretów było metodą introspekcji, sposobem zarabiania pieniędzy i rozwoju swoich umiejętności artystycznych. Kiedy zaczął malować pierwsze portrety, użył chłopów jako modeli. Później przestawił się na malowanie pejzaży i kwiatów, przede wszystkim dlatego, że nie był w stanie zapłacić modelom. Wyjaśniał to w liście do siostry Willeminy z 1887. Dlatego zaczął wykorzystywać siebie samego jako model. Ustawiczny brak pieniędzy był też powodem malowania autoportretów również i w latach następnych[2].

Spis treści

[edytuj] Paryż

Pierwszy zachowany autoportret van Gogha pochodzi z 1886. W Paryżu powstało najwięcej autoportretów (27 obrazów). Jeden z ostatnich namalowanych w Paryżu, Autoportret przed sztalugą nawiązuje prawdopodobnie do autoportretu Rembrandta z 1660, który van Gogh widział w Luwrze[3].

Autoportret w słomkowym kapeluszu, Paryż, marzec-kwiecień 1887 (Nr kat.: F 294, JH 1209), Muzeum Vincenta van Gogha, Amsterdam. Obraz po bliższych badaniach okazał się w rzeczywistości portretem brata artysty Theo

[edytuj] Arles

Malarz w drodze do pracy: Vincent van Gogh w drodze do Tarascon, lipiec 1888 (F 448, JH 1491, poprzednio Kaiser-Friedrich-Museum, Magdeburg, zniszczony przez pożar podczas II wojny światowej.



[edytuj] Saint-Rémy

W Saint-Rémy van Gogh namalował swoje 3 ostatnie autoportrety. Miało to miejsce w okresie, kiedy po kolejnym ataku choroby miał zakaz wychodzenia na zewnątrz. Na ostatnim z autoportretów, znajdujacym się obecnie w Musée d'Orsay, najbardziej znanym z tych trzech i jednym z najsłynniejszych, dominującym kolorem jest jasnobłękitny; ten sam kolor został użyty zarówno dla wirującego tła jak i marynarki i kamizelki. W tym morzu błękitu głowa artysty, umieszczona e centrum obrazu, z krzaczastymi brwiami, rudą brodą i przenikliwymi, udręczonymi oczami, jawi się niczym ikona[5].

[edytuj] Falsyfikaty

Van Gogh - Selbstbildnis 35.jpeg
Autoportret z okaleczonym uchem
Vincent van Gogh, wrzesień 1889?
olej na płótnie
51,0 × 45,0 cm
Narodowe Muzeum Sztuki, Architektury i Projektowania

Niemal w tym samym czasie, w którym został opublikowany Catalogue raisonné, jego autor, Jacob Baart de la Faille musiał przyznać, iż włączył do niego obrazy wątpliwej jakości z wątpliwych źródeł. Nieco później, w 1930, odrzucił on ok. 30 dziwnych obrazów, pierwotnie włączonych do katalogu, łącznie z ok. 100 obrazami, które wykluczył wcześniej; wśród nich znaczące miejsce zajmowały Autoportrety i Słoneczniki. W 1970 wydawca pośmiertnego manuskryptu De la Faille'a oznaczył większość z tych wątpliwych Autoportretów jako falsyfikaty[6] ale nie był w stanie rozstrzygnąć sporu przynajmniej co do jednego:

  • Autoportret à la sztych japoński (fr. Autoportrait 'a l'éstampe japonais), znajdujący się w kolekcji Williama Goetza w Los Angeles, został włączony, pomimo iż wielu wydawców zakwestionowało jego autentyczność[7].

Jednocześnie autentyczność drugiego "autoportretu" została podana w wątpliwość:

  • Autoportret z okaleczonym uchem (fr. Autoportrait à l'oreille mutilé, nr kat.: F 528, JH 1780). Ok. 1900 obraz znajdował się w galerii Ambroise Vollard Gallery w Paryżu (jest to najwcześniejsza data związana z pochodzeniem obrazu). W 1910 obraz został zakupiony w paryskiej galerii Eugene’a Blota dla Nasjonalgalleriet w Oslo i był jednomyślnie odrzucany przez dziesięciolecia przez naukowców i badaczy jako dzieło van Gogha, aż późniejsze badania dotyczące pochodzenia dzieła, przeprowadzone przez pracowników galerii, doniosły o czymś wręcz przeciwnym[8][9].

Wątpliwości budzi słabe wykonanie i ekspresja twarzy. Obraz jest nadal eksponowany jako dzieło van Gogha, choć zdaniem seniora kuratora Nasjonalgalleriet Ernsta Haverkampa potrzebne są dalsze badania w celu udzielenia definitywnej odpowiedzi[10].

Obraz ukazuje twarz naznaczoną ciężkimi kryzysami i depresją. Rysy twarzy i ubioru zostały oddane grubymi, szybkimi i krótkimi pociągnięciami pędzla. Gruby kontur odcina ostro twarz od tła oddanego przy pomocy żywych kolorów[11].

[edytuj] Portrety van Gogha namalowane przez innych artystów

Przypisy

  1. ↑ Vincent van Gogh Gallery: The Self-Portraits (ang.). [dostęp 2012-02-05].
  2. ↑ Van Gogh Gallery: Self-Portraits (ang.). [dostęp 2012-02-06].
  3. ↑ D. M. Field: Van Gogh. s. 184. 
  4. ↑ Podane numery identyfikacyjne oparte są na 2 kompletnych katalogach dzieł van Gogha: katalogu Catalogue raisonné (1928 & 1970) Jacoba Baarta de la Faille (F) i kompilacji Jana Hulskera (1978, popr. 1989) (JH))
  5. ↑ D. M. Field: Van Gogh. s. 347. 
  6. ↑ De la Faille, 1970, numery CHK
  7. ↑ De la Faille, 1970, nr 476a: wpisany z adnotacją étude à la bougie (szkic à la świeca)
  8. ↑ Marit Ingeborg Lange. „Burlington Magazine CXLVIII/1235”. February 2006, s. 113-116, 2006. 
  9. ↑ CODART: New issue of The Burlington Magazine devoted largely to Dutch and Flemish art: special offer to CODART members (ang.). [dostęp 2011-03-25].
  10. ↑ Vincent van Gogh Gallery: THE ART NEWSPAPER: Downgraded or Questionable (ang.). [dostęp 2011-03-25].
  11. ↑ Dieter Beaujean, Per Hölmström (tłum.): Van Gogh, Liv och verk. Köln: Könemann, 2000, s. 79. ISBN 3-8290-4761-4.  (szw.)

[edytuj] Bibliografia

Commons in image icon.svg
  W Wikimedia Commons znajdują się multimedia związane z tematem:
Autoportrety Vincenta van Gogha
  1. D. M. Field: Van Gogh. Chartwell Books, Inc., 2006. ISBN 0-7858-2011-6.  (ang.)
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Autoportrety_Vincenta_van_Gogha&oldid=31120468”
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty