Azjatycki kryzys finansowy

Kraje najbardziej dotknięte kryzysem.

Azjatycki kryzys finansowy to kryzys finansowy, który rozpoczął się w czerwcu 1997. Katalizatorem była decyzja rządu Tajlandii o upłynnieniu kursu bahta, który był wcześniej powiązany z dolarem amerykańskim. Spowodowana ona była niemożliwością dłuższej obrony waluty przed atakami spekulantów. Gwałtowny spadek kursu bahta, a tym samym zwiększenie kosztów obsługi długu zagranicznego, doprowadziło kraj na skraj bankructwa. Kryzys szybko rozprzestrzenił się na inne kraje regionu. Najbardziej oprócz Tajlandii ucierpiały: Malezja, Filipiny, Indonezja, Singapur, Korea Południowa.

Do głównych czynników, które przyczyniły się do kryzysu zalicza się::

• deprecjacja jena w okresie bezpośrednio poprzedzającym kryzys i związany z tym spadek konkurencyjności towarów produkowanych krajach regionu;
• pokusa nadużycia - powszechnie zakładano, że państwo nie dopuści do upadku wielkich przedsiębiorstw (szczególnie istotne w przypadku koreańskich czeboli i indonezyjskich firm klanów rodzinnych powiązanych z administracją rządową);
• słabość lokalnych systemów bankowych i błędna polityka kredytowa banków - udzielanie kredytów podmiotom zagrożonym niewypłacalnością, koncentracja znacznej części kredytów w nielicznych branżach (często obarczonych znacznym ryzykiem), przekonanie banków zaciągających kredyty zagraniczne o roli państwa, które w każdym wypadku miałoby bronić stałego kursu walutowego;
• działalność kredytowa instytucji finansowych pozostających pod jeszcze słabszym nadzorem niż banki.

Skutki ekonomiczne kryzysu (1998)

	Kurs walutowy [%]	Zmiana PKB per capita [%]	Wzrost bezrobocia [%]	Spadek płacy realnej [%]
Filipiny	27,9	2,7	21,5	2,0
Indonezja	70,9	14,4	36,2	41,0
Korea Płd.	32,1	7,4	161,5	9,3
Malezja	28,3	9,5	41,7	1,1
Tajlandia	24,2	11,4	277,8	7,4

Zobacz też

• kryzys walutowy
• Azjatyckie tygrysy

Linki zewnętrzne

• CRS Report: The 1997-98 asian financial crisis. fas.org. [dostęp 13 kwietnia 2011].