Bęben (architektura)

Kopuła Kaplicy Zygmuntowskiej na Wawelu, wyróżnia się ośmioboczny bęben przepruty okrągłymi oknami

Bęben (tambur) – w architekturze, wieloboczna, eliptyczna lub cylindryczna część budynku stanowiąca podbudowę pod kopułą, hełmem lub latarnią.

Często w ścianach bębna umieszczane były okna, będące głównym źródłem światła dziennego, które doświetlały przestrzeń pod kopułą. Bęben jest elementem architektonicznym charakterystycznym dla architektury wczesnochrześcijańskiej, bizantyjskiej (średniowiecznych budowli w Grecji i Armenii) oraz dla architektury renesansu, baroku i klasycyzmu.

Zobacz też

• latarnia

Bibliografia

• Witold Szolginia: Architektura. Warszawa: Sigma NOT, 1992, s. 24. ISBN 83-85001-89-1.