Bai Juyi
| Bai Juyi / Bo Juyi | |
 |
|
| Chińskie nazwisko i imię | |
| Hanyu pinyin | Bái Jūyì / Bó Jūyì |
| Wade-Giles | Pai Chü-i / Po Chü-i |
| Zn. tradycyjne | 白居易 |
| Zn. uproszczone | 白居易 |
Bai Juyi lub Bo Juyi[a] (ur. 772 w Xinzheng w prow. Henan, zm. 846 w Luoyangu[1]) – chiński poeta z czasów dynastii Tang, autor prawie 3000 utworów[2].
W wieku 28 lat zdał egzaminy urzędnicze i rozpoczął pracę w cesarskiej bibliotece; w roku 807 został członkiem Akademii Hanlin[1]. Na skutek intryg dworskich został w 814 roku złożony z zajmowanych urzędów i skazany na banicję do Jiujiangu. Powrócił do służby na dworze w 818 roku, obejmując stanowisko namiestnika Zhongzhou[1]. W późniejszym okresie był także namiestnikiem Hangzhou (822–824[3]) i Suzhou (825–827[4]), a od 829 do przejścia na emeryturę w 842 roku prefektem Luoyangu[1].
Według Bai Juyi poezja powinna odnosić się do rzeczywistości, a nie opisywać fikcyjne wydarzenia i miejsca[2]. Nade wszystko powinna pełnić cele dydaktyczne[1]. W swoich utworach opisywał życie społeczne czasów w których żył, ukazując często niewygody codziennej egzystencji i ciężkie położenie najuboższych warstw[2].
Bai praktykował buddyzm chan, jego nauczycielem był Foguang Ruman[5].
Uwagi
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Bai Juyi (ang.). britannica.com. [dostęp 2011-05-09].
- ↑ 2,0 2,1 2,2 Bai Juyi (pol.). chiny.pl. [dostęp 2011-05-09].
- ↑ Xiaoshan Yang: Metamorphosis of the private sphere: gardens and objects in Tang-Song poetry. Cambridge: Harvard Univ Asia Center, 2003, s. 46. ISBN 9780674012196. (ang.)
- ↑ Tony Barnstone, Ping Chou: The Anchor book of Chinese poetry. New York: Anchor Books, 2005, s. 166. ISBN 9780385721981. (ang.)
- ↑ Dōgen: The shōbōgenzō, or, The treasure house of the eye of the true teachings. T. 1. Mount Shasta, California: Shasta Abbey, 1996, s. 168. ISBN 9780930066178. (ang.)
