Ballada o żołnierzu
| Ballada o żołnierzu Баллада о солдате |
|
| Gatunek | wojenny, melodramat |
| Data premiery | |
| Kraj produkcji | |
| Język | rosyjski |
| Czas trwania | 89 min. |
| Reżyseria | Grigorij Czuchraj |
| Scenariusz | Walentin Jeżow Grigorij Czuchraj |
| Główne role | Władimir Iwaszow Żanna Prochorienko |
| Muzyka | Michaił Ziw |
| Zdjęcia | Władimir Nikołajew Era Sawieliewa |
| Kostiumy | Ludmiła Riaszencewa |
| Montaż | Maria Timofiejewna |
| Produkcja | Mosfilm |
| Nagrody | MFF w Cannes – nagroda za najlepszy film dla młodzieży (1960) MFF w San Francisco (SFIFF) – nagroda za najlepszy film i dla najlepszego reżysera (1960) BAFTA – nagroda za najlepszy film (1962) Nominacja do Oscara za najlepszy scenariusz oryginalny (1962) Nagroda Leninowska dla Grigorija Czuchraja i Walientina Jeżowa (1961) |
Ballada o żołnierzu (ros. Баллада о солдате) – radziecki film wojenny z 1959 w reż. Grigorija Czuchraja.
Spis treści |
[edytuj] Opis fabuły
Rok 1942. Wojska radzieckie cofają się przed siłami hitlerowskimi. Młody żołnierz radziecki Alosza tkwi na swoim wysuniętym posterunku jako obserwator. Wobec ataku niemieckich czołgów, bezbronny i bezradny wycofuje się, co w praktyce oznacza paniczną ucieczkę. Gdy zdaje się, że lada chwila zmiażdży go nacierający niemiecki czołg, ścigany wpada do okopu, gdzie znajduje porzuconą rusznicę p. panc. Zdesperowany, oddaje z niej strzał w kierunku pojazdu i niszczy go, a następnie udaje mu się trafić jeszcze jedną niemiecką maszynę. Jego czyn zostaje uznany przez dowódców za bohaterski, chociaż on sam w swej prostoduszności wyznaje, ze wszytko to uczynił po prostu ze strachu. Na wiadomość o oczekującym go odznaczeniu, prosi generała o inną nagrodę – kilka dni urlopu w celu odwiedzenia matki, z którą na dobrą sprawę nie zdążył się pożegnać i która pisze mu w liście, że nawet przeciekającego dachu nie ma jej kto naprawić. Generał daje mu kilka dni urlopu i młody żołnierz wyrusza na tyły poprzez ogarniętą wojennym zamętem Rosję. Po drodze, choć bardzo się spieszy, nie odmawia pomocy potrzebującym. Wspiera więc inwalidę wojennego w jego trudnym powrocie do domu, odwiedza żonę frontowego kolegi (która w tym czasie znalazła już sobie innego). Wspierając innych, traci drogocenny czas, ujawniając jednak najlepsze cechy młodego, szlachetnego i prostodusznego człowieka. Przede wszystkim jednak pomaga młodej dziewczynie imieniem Szura, podobnej pod względem czystości charakteru do niego. Pomiędzy parą młodych, podróżujących razem ludzi, w pewnym momencie rodzi się uczucie, przerwane gwałtownym rozstaniem. Aliosza w końcu dociera do swojej matki, jednak czas pozwala mu jedynie uścisnąć ją i zamienić kilka słów.
[edytuj] O filmie
Film wyróżnia się pośród nudnych, rozwlekłych, pełnych sztucznego patosu radzieckich filmów wojennych tamtego okresu. Jest najsławniejszym i najbardziej spektakularnym dziełem radzieckiego kina wojennego przełomu lat 50. i 60. Jego głównym atutem nie jest wartka akcja obfitująca w heroiczne wyczyny wojenne "bohaterskiego narodu radzieckiego", ale siła prawdziwie lirycznej fabuły, wolnej jednocześnie od fałszu i banalnej symboliki. Dominującym wrażeniem obrazu jest prostota – cecha naczelna wielkiej sztuki. Być może, właśnie to zadecydowało o jego dużym sukcesie w ZSRR i zagranicą – film otrzymał wiele nagród, a w samym Związku Radzieckim obejrzało go ponad 30 mln. widzów[1].
[edytuj] Główne role
- Władimir Iwaszow – szer. Alosza Skwarcow
- Nikołaj Kriuczkow – generał
- Żanna Prochorienko – Szura
- Antonina Maksimowa – matka Aloszy
- Jewgienij Urbanski – inwalida Wasia
- Elza Leżdiej – żona inwalidy
[edytuj] Ciekawostki
Akcja filmu rozgrywa się w 1942 roku, jednak jego bohaterowie noszą na mundurach pagony, które w Armii Radzieckiej zostały wprowadzone dopiero rok później (w 1943). Był to celowy zabieg reżysera, który przewidując projekcje filmu w Europie, nie chciał mącić ugruntowanego wyobrażenia radzieckich żołnierzy-wyzwolicieli w mundurach z pagonami[2].
[edytuj] Bibliografia
- Adam Garbicz, Jacek Klinowski: Kino, wehikuł magiczny. Przewodnik osiągnięć filmu fabularnego. Podróż druga. 1950-1959. Wyd. I. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1987, s. 380-381. ISBN 83-08-01377-5. (pol.)
- Bałłada o sołdatie (ros.). W: Kino-tieatr [on-line]. 13 maja 2010. [dostęp 2010-07-21].
Przypisy
- ↑ Bałłada o sołdatie (ros.). W: Kinopoisk [on-line]. [dostęp 2010-07-22].
- ↑ BIN: Iwaszow Władimir Siergiejewicz (ros.). W: RUSactors [on-line]. [dostęp 2010-07-21].
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Plakat do filmu
- Ballada o żołnierzu w bazie Internet Movie Database (IMDb) (ang.)
- Ballada o żołnierzu w bazie filmweb.pl
- Ballada o żołnierzu w bazie stopklatka.pl
|
||||||||||||||