Baranie Rogi
| Baranie Rogi | |
 Masyw Baranich Rogów od strony Doliny Pięciu Stawów Spiskich z opisanymi formacjami |
|
| Państwo |  Słowacja |
| Pasmo | Tatry, Karpaty |
| Wysokość | 2526 m n.p.m. |
| Wybitność | 137 m |
| Pierwsze wejście | 1867 ks. Józef Stolarczyk i ks. Ambroży Reformat (Tomasz Trausyl) |
|
Położenie na mapie Tatr
  Baranie Rogi
|
|
| Na mapach: | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Baranie Rogi (słow. Baranie rohy) – szczyt o wysokości 2526 m n.p.m. położony w pobliżu głównej grani Tatr, na terenie Słowacji. W grani głównej, pomiędzy Lodowym Szczytem a Czarnym Szczytem (Čierny štít, 2434 m) znajduje się Wyżni Barani Zwornik (Vyšná Barania Strážnica), od niego odchodzi w kierunku południowo-wschodnim grań boczna, w której znajdują się obydwa wierzchołki szczytu Baranich Rogów.
Wyżni Barani Zwornik od Lodowego Szczytu (Ľadový štít) oddziela Śnieżna Przełęcz (Ľadové sedlo, 2341 m), a od Czarnego Szczytu – Przełęcz Stolarczyka (Stolarczykovo sedlo, 2370 m) i Papirusowe Turnie. Pomiędzy Wyżnim Baranim Zwornikiem a Śnieżną Przełęczą położony jest jeszcze Niżni Barani Zwornik (Nižná Barania strážnica) i Baranie Czuby.
W grani bocznej znajdują się m.in. (w kierunku od Baranich Rogów):
- Barania Przełęcz (Baranie sedlo, 2393 m) – głęboko wcięta przełęcz, której nazwa pochodzi od sąsiadującego z nim szczytu. Pierwsze odnotowane wejście – ks. Józef Stolarczyk i ks. Ambroży Reformat (Tomasz Trausyl) z przewodnikami z Zakopanego 1867 r.
- Spiska Grzęda (Spišský štít, 2481 m)
- Mały Durny Szczyt (Malý Pyšný štít)
- Durny Szczyt (Pyšný štít, 2623 m)
- Klimkowa Przełęcz (Bachledova štrbina)
- Łomnica (Lomnický štít, 2632 m).
Baranie Rogi górują nad dolinami:
- Czarną Jaworową (Čierna Javorová dolina) – odgałęzienie Doliny Jaworowej
- Pięciu Stawów Spiskich (Kotlina Piatich Spišských plies) – odnoga Doliny Małej Zimnej Wody (Malá Studená dolina)
- Doliną Dziką (Veľká Zmrzlá dolina) – jedno z rozgałęzień Doliny Zielonej Kieżmarskiej (Dolina Zeleného plesa), będącej odnogą Doliny Kieżmarskiej (Dolina Kežmarskej Bielej vody). Górne piętro Doliny Dzikiej to Barania Kotlina.
Pierwsze, odnotowane wejścia na szczyt – ks. Józef Stolarczyk i ks. Ambroży Reformat (Tomasz Trausyl) z przewodnikami z Zakopanego przed 17 września 1867 r., zimą – węgierscy taternicy: Tibold Kregczy, Lajos Rokfalusy, Zoltán Votisky 17 kwietnia 1911 r. Na szczyt nie prowadzi znakowany szlak turystyczny. Należy on do grupy łatwo dostępnych wierzchołków, ale wejście jest możliwe tylko w towarzystwie przewodnika.
Nazwa szczytu związana jest z jego kształtem – oglądanym od południowego zachodu, podobnym do baraniego łba z dwoma rogami. Nazwy niemiecka (Grünseespitze) i węgierska (Zöld-tavi-csúcs) – wiążą się z pobliskim Zielonym Stawem Kieżmarskim.
[edytuj] Bibliografia
- Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13184-5.
- Tomasz Nodzyński, Marta Cobel-Tokarska: Tatry Wysokie i Bielskie: polskie i słowackie. Warszawa: ExpressMap, 2007. ISBN 978-83-60120-88-0.
|
|||||||||||
