Basil van Rooyen
| Basil van Rooyen | |
| Imię, nazwisko | Basil van Rooyen |
| Kraj |  Republika Południowej Afryki |
| Data i miejsce urodzenia | 19 kwietnia 1939 Johannesburg |
Basil van Rooyen (ur. 19 kwietnia 1939 roku w Johannesburgu) – były południowoafrykański kierowca wyścigowy. Uczestniczył w dwóch Grand Prix Formuły 1 wystawiając prywatnego Coopera i McLarena, ale nie ukończył żadnego z nich. Obecnie zajmuje się wynalazkami.
Spis treści |
[edytuj] Biografia
Początkowo van Rooyen był inżynierem i motocyklistą[1]. W 1963 roku pokonał w wyścigu Lotusem Cortiną mistrza BSCC i ETCC, Johna Whitmore'a, ścigającego się identycznym samochodem[2]. Następnie Fordami Mustangami i Alfami Romeo GTA brał udział w wyścigach samochodów turystycznych w RPA, w których często dominował[2].
W 1968 roku do van Rooyena zadzwonił John Love z ofertą udostępnienia Coopera T79 na Grand Prix RPA, ponieważ Love kupił Brabhama BT20[3]. Inni kierowcy wprawdzie nie chcieli dopuścić van Rooyena do startu, ale Południowoafrykańczyk ostatecznie wziął udział w Grand Prix[3]. W kwalifikacjach ścigający się z numerem 25 van Rooyen zajął dwudzieste miejsce[4]. Na 23 okrążeniu w Cooperze van Rooyena uszkodzeniu uległa uszczelka pod głowicą i musiał wycofać się z wyścigu[3].
Mając wsparcie STP van Rooyen zakupił od Brabhama model BT24 i w 1968 roku zadebiutował w Południowoafrykańskich Mistrzostwach Formuły 1[3]. Uzyskując w nich dobre wyniki, namówił Bruce'a McLarena do odsprzedania mu McLarena M7A, którego wystawił w Grand Prix RPA 1969[3]. W kwalifikacjach uzyskał dziewiąty czas[5]. Na skutek problemów z hamulcami na 13 okrążeniu van Rooyen tego wyścigu nie ukończył[6].
W tym samym czasie otrzymał od Kena Tyrrella propozycję jazdy w zespole Tyrrell[3]. Jednakże podczas testów opon na torze Kyalami uszkodzeniu uległo jedno z kół i Południowoafrykańczyk miał wypadek: jego samochód wpadł w bariery i przeleciał ponad 90 metrów[3]. Ostatecznie van Rooyen nigdy nie został kierowcą Tyrrella.
Po wypadku van Rooyen powrócił do wyścigów samochodami turystycznymi w RPA[3]. Jednocześnie prowadził firmę Superperformance, oferującą akcesoria motoryzacyjne i usługi tuningowe[3]. W 1973 roku sprzedał tę firmę i wycofał się z wyścigów[2][3]. Następnie do 1985 roku prowadził firmę produkującą opakowania[3]. Do wyścigów wrócił w 1975 roku, biorąc przez kilka lat udział w Formule Atlantic[2]. W 1987 roku z żoną i dwoma synami wyemigrował do Australii[1][3]. W 2005 roku przeszedł na emeryturę, po czym opatentował urządzenie do czyszczenia basenu "Twister", maszynę do masażu głowy "HeeBeeGeeBee" oraz rower z długimi korbami[3].
[edytuj] Wyniki w Formule 1
| Legenda oznaczeń w tabelach dot. wyników w sportach motorowych Pokaż szablon w nowym oknie |
|
|---|---|
| Oznaczenie | Wyjaśnienie |
| Złoty | Zwycięzca lub mistrzostwo |
| Srebrny | 2. miejsce lub wicemistrzostwo |
| Brązowy | 3. miejsce lub II wicemistrzostwo |
| Zielony | Ukończył, punktował (w klasyfikacji generalnej gdy kierowca był sklasyfikowany oznacza zdobycie punktów w wyścigach poza trzema powyższymi opcjami) |
| Niebieski | Ukończył, nie punktował |
| Czerwony | Nie zakwalifikował się (NZ) |
| Nie prekwalifikował się (NPK) | |
| Różowy | Nie ukończył (NU) |
| Nie sklasyfikowany (NS) | |
| Ukończył, nie został sklasyfikowany (np. start samochodem Formuły 2) | |
| Czarny | Zdyskwalifikowany (DK) |
| Wykluczony (EX) | |
| Biały | Nie wystartował (NW) |
| Został wycofany (WD) | |
| Kontuzjowany (INJ) | |
| Nie został zgłoszony (-) | |
| Pogrubienie | Startował z pole position |
| Kursywa | Najszybsze okrążenie wyścigu |
| † | Nie ukończył, ale jego rezultat został zaliczony, ze względu na przejechanie więcej niż 90% dystansu wyścigu. |
| Skrót | Wyjaśnienie |
| Zgł. | Wszystkie zgłoszenia do wyścigów |
| Starty | Zgłoszone samochody, w których kierowca/zespół wystartował |
| PKT | Suma punktów |
| GP | Ilość Grand Prix, w których startował zespół/kierowca |
| P. | Pozycja końcowa |
| P1, P2, P3 | Pozycje na podium |
| Punkt. | Punktował |
| Poz. start. lub Poz. s. | Pozycja startowa do wyścigu |
| Czas/Powód n.u. lub Czas / Strata i Komentarz | Czas i Czas / Strata – jakim kierowca przejechał wyścig. Powód n.u i Komentarz - komentarz z powodem nie ukończenia wyścigu |
| Poz | Pozycja po wyścigu |
| Nr | Numer kierowcy |
| PP | Pole position |
| NO | Najszybsze okrążenie |
| Lista systemów punktacji Formuły 1 | |
| Rok | Zespół | Samochód | Silnik | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | Msc. | Pkt. |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1968 | John Love | Cooper T79 | Climax R4 | ZAF NU |
ESP | MCO | BEL | NLD | FRA | GBR | DEU | ITA | CND | USA | MEX | – | 0 |
| 1969 | Team Lawson | McLaren M7A | Ford Cosworth DFV V8 | ZAF NU |
ESP | MCO | NLD | FRA | GBR | DEU | ITA | CND | USA | MEX | – | 0 |
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Basil van Rooyen (ang.). oldracingcars.com. [dostęp 2011-04-07].
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 van Rooyen, Basil (ang.). autocoursegpa.com. [dostęp 2011-04-07].
- ↑ 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 3,11 3,12 Basil van Rooyen. „F1 Racing”, s. 26, listopad 2010. Łódź: Westa-Druk. ISSN 1732-7032.
- ↑ South African Grand Prix 1968 - Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-04-07].
- ↑ South African Grand Prix 1969 - Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-04-07].
- ↑ South African Grand Prix 1969 - Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-04-07].
