Basteja
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Basteja – budowla fortyfikacyjna, będąca murowanym lub ziemnym umocnieniem w formie niskiej, przysadzistej baszty obronnej. Zbudowana na planie półkola, wieloboku lub podkowy, wysunięta przed mur obronny, była stanowiskiem ogniowym artylerii, blokującym dostęp do kurtyny.
Basteja była formą pośrednią pomiędzy basztą a bastionem. Pojawiła się we Włoszech w XV wieku, w związku z rozpowszechnieniem się broni palnej (wcześniejsze baszty były wrażliwsze na ogień ze względu na mniejszą masywność połączoną z zazwyczaj wiekszą wysokością, oraz nie zapewniały dostatecznej powierzchni do obsługi artylerii). Stosowana do XVI wieku, ustąpiła miejsca bastionowi.
Jednym z pierwszych teoretyków fortyfikacji bastejowej był Albrecht Dürer.
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Bibliografia
- PWN Leksykon: Wojsko, wojna, broń, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001, ISBN 83-01-13506-9
