Baza ludzi umarłych
| Baza ludzi umarłych | |
| Gatunek | obyczajowy, psychologiczny, produkcyjniak |
| Data premiery | 1958[1] albo 10 sierpnia[potrzebne źródło] 1959[2] |
| Kraj produkcji | Polska |
| Język | polski |
| Czas trwania | 105 min |
| Reżyseria | Czesław Petelski |
| Scenariusz | Czesław Petelski, Marek Hłasko (wycofał swoje nazwisko z czołówki filmu) |
| Główne role | Zygmunt Kęstowicz, Emil Karewicz, Teresa Iżewska, Leon Niemczyk, Tadeusz Łomnicki, Aleksander Fogiel, Roman Kłosowski, Adam Kwiatkowski, Józef Łodyński, Mieczysław Łoza, Stanisław Milski, Antoni Odrowąż, Edward Wichura, Tadeusz Kosudarski, Juliusz Grabowski, Roman Hubczenko, Włodzimierz Kwaskowski |
| Muzyka | Adam Walaciński |
| Zdjęcia | Kurt Weber |
| Scenografia | Wojciech Krysztofiak |
| Kostiumy | Janina Koźmińska |
| Montaż | Felicja Rogowska |
| Produkcja | Zespół Filmowy „Studio” |
Baza ludzi umarłych – polski film fabularny w reżyserii Czesława Petelskiego z 1958 r., nakręcony na podstawie noweli Następny do raju Marka Hłaski i scenariusza tego samego autorstwa.
Film cechuje surowa sceneria (bór, śnieg, zima, góry, ciężki sprzęt mechaniczny), naturalizm aktorski i pesymistyczne przesłanie o niemożności zmiany własnego losu.
Spis treści |
[edytuj] Fabuła
Fabuła dotyczy życia pracowników położonej na odludziu bazy przeładunku drewna w Bieszczadach.
[edytuj] Obsada
- Zygmunt Kęstowicz – Zabawa
- Emil Karewicz – Warszawiak
- Teresa Iżewska – Wanda
- Leon Niemczyk – Dziewiątka
- Aleksander Fogiel – Apostoł
- Tadeusz Łomnicki – Partyzant
- Roman Kłosowski – Orsaczek
- Adam Kwiatkowski – Buźka
- Juliusz Grabowski – Marcinkowski
[edytuj] Odstępstwa od noweli
Film był powodem konfliktu między scenarzystą a reżyserem. Pierwotnie tytuł filmu miał brzmieć Głupcy wierzą w poranek, jednak było to wówczas niepoprawne polityczne. Hłasko zaproponował tytuł Następny do piachu i Następny do raju, stanęło jednak na Bazie ludzi umarłych. Również ze zmian w treści Hłasko nie był zadowolony. Szczególnie drażliwą sprawą było zakończenie – bez zmiany dialogu, z dodanym tylko dźwiękiem (jadące ciężarówki), z pesymistycznej historii, kończącej się źle, zrobił się utwór z optymistycznym zakończeniem. Po tych konfliktach Hłasko nie pozwolił umieścić swojego nazwiska jako współtwórcy filmu[1].
[edytuj] Miejsce realizacji
Sceny plenerowe filmu zostały nakręcone w Górach Bialskich w pobliżu wsi Bielice.
[edytuj] Tłumaczenia tytułu
- The Depot of the Dead[2] (ang.) ("baza umarłych")
- The Damned Roads[2] (ang.) ("przeklęte drogi")
- Camp of the Dead Men[2] (ang.) ("obóz ludzi umarłych")
- Vuoriston paholaisajajat (fiń.)[3] ("górscy kierowcy diabła")
- Fińskie tłumaczenie tytułu jest prawdopodobnie odwołaniem do filmu Red Ball Express (też na angielskiej Wikipedii) z Sidneyem Poitierem na kanwie autentycznej wojennej operacji zaopatrzeniowej o tej samej nazwie. Miał on premierę w Finlandii 29 sierpnia 1952 pod nazwą Paholaisajajat[4] oraz we Francji 16 stycznia 1953 pod nazwą Les conducteurs du diable[5] – czyli właśnie "kierowcy diabła". Dlatego fiński tytuł Bazy ludzi umarłych można rozumieć jako "Górski Red Ball Express".
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Baza ludzi umarłych w bazie Internet Movie Database (IMDb) (ang.)
- Baza ludzi umarłych w bazie filmweb.pl
- Baza ludzi umarłych w bazie filmpolski.pl
- Baza ludzi umarłych w bazie stopklatka.pl
- Baza ludzi umarłych w Filmotece Narodowej (też zdjęcia)
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Baza ludzi umarłych – recenzja filmu na stronie poświęconej Markowi Hłasce, autorstwa Roberta Sadowskiego i Kamili Sowińskiej
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 The Depot of the Dead (Baza ludzi umarłych) at Poland by Mail
- ↑ Baza ludzi umarłych w bazie Internet Movie Database (IMDb) (ang.)
- ↑ Fiński plakat do filmu Red Ball Express w dziale "Stare plakaty filmowe" fińskiego Antykwariatu Kinowego "Pięć Gwiazdek" (Viiden Tähden Elokuvadivari)
- ↑ Red Ball Express w bazie Internet Movie Database (IMDb) (ang.)
|
|||||||||||||||||
