Benedykt Biscop
Benedykt Biscop, właściwie Biscop Baducing (ur. 628, zm. 12 stycznia ok. 690) – święty katolicki, mnich northumbryjski, opat klasztorów w Wearmouth i Jarrow.
Pochodził ze szlacheckiego rodu. W 652 roku po raz kolejny udał się z pielgrzymką do Rzymu przerywając naukę, którą pobierał na dworze królewskim. Kolejne informacje o świętym pochodzą z okresu pobytu w Lerins gdzie otrzymał tonsurę. Prawdopodobnie w tym czasie zmienił imię (ok. 663 roku). Cztery lata po wstąpieniu do zakonu znalazł się w Rzymie i został przewodnikiem Teodora z Tarsu w drodze na stolicę biskupią. W następnych latach będąc już opatem opactwa św. Piotra założył wespół z królem Egfrydem nowe ośrodki w Wearmouth (671) i Jarrow (683-685). Dzięki przywiezionym z kontynentu zbiorom bibliotecznym, zasobom kościelnym i sprowadzeniu przez Benedykta artystów i rzemieślników, stały się one ważnymi ośrodkami ewangelizacyjnymi i odnowy sztuki sakralnej.
Uważa się, że ten skromny nauczyciel Bedy przyczynił się do renesansu karolińskiego.
Jego wspomnienie obchodzone jest 12 stycznia[1].
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ Piero Bargellini: San Benedetto Biscop (wł.). [dostęp 2009-08-27].
[edytuj] Bibliografia
- Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 1: A-C. Kraków: WAM, Księża Jezuici, 1997, s. 398. ISBN 8370972713.
