Beniamino Gigli
Beniamino Gigli (ur.20 marca 1890 w Recanati (Włochy)- zm. 30 listopada 1957) w Rzymie, włoski tenor, " bożyszcze milionów".
W 1911 wygrał lokalny konkurs śpiewaczy, którego nagrodą było miejsce w rzymskiej Akademii Św. Cecylii. Kształcił się tam u Cotogniego oraz Perosiego i Rosatiego. W lipcu 1914 zdobył pierwszą nagrodę na konkursie w Parmie. Debiutował na scenie operowej w Rovigo k. Wenecji w roli Enzo w operze Gioconda Amilcare Ponchiellego . W 1917 wszedł na scenę Teatro Costanzi w Rzymie, a w 1920 został zaangażowany przez Toscaniniego do La Scala do partii Fausta w Mefistolesie Boita. Po śmierci Enrico Caruso w 1921 został wylansowany w Ameryce na jego na następcę, śpiewając przez dwanaście sezonów w Metropolitan Opera w Nowym Jorku. W latach 1932 - 1938 koncertował głównie we Włoszech, później w Covent Garden oraz ponownie USA.
II wojnę światową spędził we Włoszech, występując głównie w La Scali. Śpiewał często wspólnie z córką Riną Gigli (ur.1916 w Neapolu), utalentowaną sopranistką.
Wykonywał znakomite partie liryczne w operach Giuseppe Verdiego, Giacomo Pucciniego (Cyganeria) i Ponchiellego, a także popularne pieśni włoskie, szczególnie neapolitańskie.
Grał role w filmach muzycznych. Jego autobiografia Confidenze (Pamiętniki) z 1943 zostały wydane w Polsce w 1973.
[edytuj] Literatura
- Mistrzowie sceny operowej, Józef Kański, PWM 1998,ISBN 83-224-1774-8
- Opera na cały rok, Lucjan Kydryński,PWM 1989, ISBN 83-224-0334-8
