Owczarek z Bergamo
| Bergamasco | |
 Bergamasco w Alpach Włoskich |
|
| Inne nazwy | Owczarek z Bergamo, Cane da pastore Bergamasco |
| Kraj patronacki | Włochy[1] |
| Wymiary | |
| Wysokość | 58 - 62 cm (psy), 54 - 58 cm (suki) |
| Masa | 32 - 38 kg (psy), 26 - 32 kg (suki) |
| Klasyfikacja | |
| FCI | Grupa I, Sekcja 1, nr wzorca 194 |
| AKC | FSS (Foundation Stock Service) |
| ANKC | Grupa 5 - Working Dogs |
| KC(UK) | Pastoral |
| UKC | Grupa 6 - Herding Dog |
| Wzorce rasy | |
| FCI • AKC • ANKC • KC(UK) • UKC | |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Bergamasco - jedna z ras psów należąca do grupy psów pasterskich i zaganiających do sekcji psy pasterskie (owczarskie). Włoska nazwa tej rasy Cane de Pastore Bergamasco, oznacza w dosłownym tłumaczeniu "psa pasterza bergamskiego". Typ wilkowaty[1].
Spis treści |
[edytuj] Rys historyczny
Bergamasco to rasa psów, które wykorzystywano do pilnowania stad zwierząt hodowlanych. Zasięg w jakim pierwotnie występował Bergamasco dotyczył regionu Alp Włoskich, zwłaszcza dolin rejonu Bergamo, gdzie hodowano głównie owce, a gdzie, jak podaje Hans Räber [2] istniały długoletnie tradycje pasterskie, które znalazły potwierdzenie w dokumentach z początków XVI wieku. W surowych warunkach górskich na zasadzie doboru tylko użytkowego, uzyskano typ psa pasterskiego średniej wielkości, pracującego w porze dziennej jak i nocnej, o wysokiej odporności i wytrzymałości.
Pochodzenie owczarka z Bergamo jest jednym z najsłabiej udokumentowanych. Hans Räber przytacza opis szkicu wykonanego przez neapolitańskiego malarza zwierząt Palizziego, który uwiecznił łaciate psy z Abruzzów i Maremmy, posiadające długi i kudłaty włos. Na podstawie tego wizerunku istnieje przypuszczenie, że psy te (choć obecnie różnią się wyglądem) są ze sobą spokrewnione.
Pierwszy owczarek z Bergamo został zarejestrowany w księdze rodowodowej Włoskiego Związku Kynologicznego w roku 1898.
[edytuj] Wygląd
Bergamasco jest psem silnym, zwinnym i odpornym.
[edytuj] Szata i umaszczenie
Obfita szata powoduje, że pies ten wydaje się potężniejszy, niż jest w rzeczywistości. W miarę wzrostu, szata zaczyna formować się w dredy, które u kilkuletniego psa mogą osiągać znaczną długość. Dotyczy to głównie psów wystawowych, gdyż u psów pracujących sierść często się niszczy, tworząc poszarpane kołtuny. W przeciwieństwie do szaty komondora czy puli, u Bergamasco włos jest gruby, płaski i szeroki, a także nie powinien się filcować[3].
Sierść może miewać różne odcienie szarości i koloru płowego. Dopuszczalny jest także kolor matowej czerni, który w słońcu mieni się na rudo. U rasy tej włos z wiekiem się rozjaśnia, w zależności od pory roku zmienia także odcień. Popularna jest maść marmurkowa, która z wiekiem może zmieniać się w jasnopopielatą. Przy maści marmurkowej, tęczówka oka może być częściowo lub nawet całkowicie niebieska.
[edytuj] Zachowanie i charakter
Są nieufne wobec obcych. Nie okazują jednak bezpodstawnej agresji. Inteligentne, przyzwyczajone do dużej samodzielności, nie są całkowicie podporządkowane i posłuszne.
[edytuj] Użytkowość
Współcześnie najczęściej są hodowane jako psy rodzinne oraz pilnujące domostw.
[edytuj] Zdrowie i pielęgnacja
Charakterystyczny włos u Bergamasco wymaga znajomości jego odpowiedniej pielęgnacji. Bergamasco nie linieje, jeśli pies nie jest przeznaczony do celów wystawowych korzystne jest odpowiednie przycinanie sierści, co jednocześnie pozwala zachować większą higienę.
[edytuj] Popularność
W Polsce rasa ta jest słabo znana, także w rodzimych Włoszech w niektórych rejonach kraju wiedza o tych psach jest znikoma.
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 54.
- ↑ Hans Räber: Encyklopedia Psów Rasowych. Warszawa: MULTICO Oficyna Wydawnicza, 1999, s. 332-333. ISBN 83-7073-158-9.
- ↑ Hans Räber: Encyklopedia Psów Rasowych. Warszawa: MULTICO Oficyna Wydawnicza, 1999, s. 338. ISBN 83-7073-158-9.
[edytuj] Bibliografia
- Eva-Maria Krämer "Rasy psów", Oficyna Wydawnicza MULTICO, Warszawa 2003, ISBN 83-7073-372-7
- Hans Räber "Encyklopedia psów rasowych" tom I, Oficyna Wydawnicza MULTICO, Warszawa 1999, ISBN 83-7073-158-9
- Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
