Bessarion

Bessarion
kardynał biskup tytularny łaciński patriarcha Konstantynopola
Data i miejsce urodzenia	2 stycznia 1403 Trebizond
Data i miejsce śmierci	18 listopada 1472 Rawenna
Dziekan kolegium kardynalskiego
Okres sprawowania	13 grudnia 1464 – 18 listopada 1472
Patriarcha Konstantynopola
Okres sprawowania	kwiecień 1463 – 18 listopada 1472
Wyznanie	katolickie
Kościół	rzymskokatolicki
Inkardynacja	bazylianie
Śluby zakonne	przed 1436
Nominacja biskupia	1437
Sakra biskupia	11 listopada 1437
Wybór patriarchy	kwiecień 1463
Kreacja kardynalska	18 grudnia 1439 Eugeniusz IV
Kościół tytularny	SS. XII Apostoli (8 stycznia 1440) Biskup Sabiny (5 marca 1449) Biskup Tusculum (23 kwietnia 1449) Biskup Sabiny (14 października 1468)
Multimedia w Wikimedia Commons

Bessarion (ur. 2 stycznia 1403, zm. 18 listopada 1472) – grecki duchowny, kardynał. Przypisywanie mu imienia chrzestnego Jan jest według części źródeł błędem.

Pochodził z Trebizondu. Studiował w Konstantynopolu. W 1423 roku wstąpił do monasteru, przyjmując imię zakonne Bessarion. W 1437 roku został prawosławnym metropolitą Nicei. Był zwolennikiem unii z Kościołem rzymskokatolickim. Uczestniczył w Soborze Florenckim, gdzie zaakceptował katolicką naukę o Filioque. W grudniu 1439 papież Eugeniusz IV mianował go kardynałem-prezbiterem SS. XII Apostoli; od tego czasu przeszedł na służbę w kurii papieskiej. Pełnił wiele funkcji kościelnych, m.in. był protektorem kilku zakonów, tytularnym arcybiskupem Teb (od 1440), arcybiskupem Manfredonii i archimandrytą Sycylii (1447-49), tytularnym patriarchą Jerozolimy (21 października 1449 - 13 marca 1458), legatem w Bolonii, Romanii i Marchii Ankońskiej (1450-55), administratorem apostolskim diecezji Mazzara (1449-58) i Pampeluna (1458-62), opatem komendatoryjnym Grottaferrata (od 1462) i kilkakrotnie kamerlingiem św. Kolegium Kardynałów. W marcu 1449 awansował do rangi kardynała-biskupa, otrzymując kolejno diecezje podmiejskie Sabina (marzec-kwiecień 1449), Tusculum (kwiecień 1449 - październik 1468) i ponownie Sabina (od października 1468), zachowując in commendam dotychczasowy tytuł prezbiterialny. Przyczynił się w znacznym stopniu do rozkwitu nauk humanistycznych i renesansu we Włoszech. Jego biblioteka liczyła kilkaset manuskryptów; osobiście przetłumaczył szereg prac greckich autorów na łacinę, m.in. Platona. Wspierał ideę krucjaty przeciwko Turkom w celu odzyskania Konstantynopola, kilkakrotnie służył jako legat papieski dla zjednania władców europejskich dla tej idei. Bezskutecznie próbował przekonać cara Iwana III do unii z Kościołem katolickim. Po śmierci kardynała Izydora w kwietniu 1463 Bessarion otrzymał tytuł łacińskiego patriarchy Konstantynopola. Na kolejnych konklawe w 1455, 1458, 1464 i 1471 był poważnym kandydatem do tronu papieskiego, nigdy jednak nie uzyskał tej godności. Sprawował też funkcję dziekana św. Kolegium Kardynałów. Zmarł w opactwie św. Jana Ewangelisty w Rawennie podczas powrotu z nieudanej legacji we Francji i Burgundii, mając 69 lat.

Linki zewnętrzne

• http://www.fiu.edu/~mirandas/bios1439.htm#Bessarion
• http://www.fiu.edu/~mirandas/election-calixtusiii.htm

Poprzednik Pierre de Foix

Dziekani kolegium kardynalskiego 1464-1472

Następca Guillaume d'Estouteville