Białoboki (Trzebiatów)
Na mapach:
|
|||
| Status | część miasta | ||
| Strefa numeracyjna | (+48) 91 | ||
| Kod pocztowy | 72-320 | ||
| Tablice rejestracyjne | ZGY | ||
| SIMC10 | 0979975 | ||
Białoboki – część miasta Trzebiatowa[1], w woj. zachodniopomorskim, położona przy trasie linii Gryfickiej Kolei Wąskotorowej Trzebiatów-Niechorze (obecnie zawieszonej).
Niegdyś stanowiła osadę pod Trzebiatowem. Białoboki są znane z opisów historycznych znajdującego się w tych okolicach dawnego opactwa norbertanów[2].
Przez Białoboki płynie struga Sarnia.
[edytuj] Toponimia
W dokumentach zostały zapisane następujące nazwy miejscowości z poszczególnych lat: Belbuch (1208)[3], Belbog (1217)[4], Belbok (1262)[5], Belebuk (1276)[6], Belbuck (1312)[7], Belboch (1323)[8], Beelbugk (1503)[9], Belbuck (1547)[10], Belbuch (1618)[11], Belbugk (1834)[12], Belbuk (Belbuck) (1936–39)[13]
Nazwę Białoboki wprowadzono urzędowo rozporządzeniem w 1948 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę Belbuck[14].
Barbara Czopek-Kopciuch oceniła, że nazwa była wcześnie germanizowana i jej pierwotna forma jest trudna do zrekonstruowania. Pierwotna forma Białoboki jest również prawdopodobna, na co wskazywałyby pierwsze oryginalne zapisy Belbog, Belbok z 1217 i 1262. Językoznawcy nie przekonuje teza R. Trautmanna, że nazwa pochodzi od nazwy osobowej Bělbog i teza S. Kozierowskiego, że pochodzi od 'biały buk'[15].
Według późnośredniowiecznych Roczników premonstrateńskich nazwa osady miałaby się wywodzić od słowiańskiego bóstwa Białoboga co jest uznane za niepotwierdzoną hipotezę, a Jerzy Strzelczyk ocenia, że nazwa pochodzi od słowa buk lub bok[2].
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ Białoboki (pol.). W: Krajowy Rejestr Urzędowy Podziału Terytorialnego Kraju [on-line]. Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2010-04-20].
- ↑ 2,0 2,1 Jerzy Strzelczyk: Mity, podania i wierzenia dawnych Słowian. Poznań: Rebis, 2007, s. 50. ISBN 978-83-7301-973-7.
- ↑ Pommersches Urkundenbuch 786–1253. T. I. Stettin: 1868, s. 114. Regesten Nr 147.
- ↑ Pommersches Urkundenbuch 786–1253. T. I. Stettin: 1868, s. 133. Regesten Nr 178.
- ↑ Pommersches Urkundenbuch 1254–1278. T. II. Stettin: 1881, s. 97. Regesten Nr 721.
- ↑ Pommersches Urkundenbuch 1254-1278. T. II. Stettin: 1881, s. 320. Regesten Nr 1028.
- ↑ Pommersches Urkundenbuch 1311–1316. T. V. Stettin: 1903, s. 63. Regesten Nr 2741.
- ↑ Pommersches Urkundenbuch 1321–1324. T. VI. Stettin: 1906, s. 169. Regesten Nr 3687.
- ↑ Fontes LVII s. 161, Towarzystwo Naukowe w Toruniu
- ↑ PomKirch II 180
- ↑ Eilhardus Lubinus: Wielka Mapa Księstwa Pomorskiego, 1618
- ↑ Urmesstischblätter – Mapy z lat 1822–1856 sporządzone przez oficerów armii pruskiej. Mapy znajdują się w Deutsche Staatsbibliothek w dziale kartografii (sygn. Nr 602) w Berlinie
- ↑ Słownik geograficzny Państwa Polskiego i ziem historycznie z Polską związanych; Pomorze Polskie. Pomorze Zachodnie. Prusy Wschodnie, s. 585
- ↑ Rozporządzenie Ministrów Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 1 czerwca 1948 r. (M.P. z 1948 r. Nr 59, poz. 363, s. 2)
- ↑ (red.) Kazimierz Rymut: Nazwy miejscowe Polski. Kraków: 1996, s. 150. ISBN 83-85579-29-X.
