Białogród nad Dniestrem
| Białogród nad Dniestrem Білгород-Дністровський |
|||||
|
|||||
| Państwo | |||||
| Obwód | |||||
| Ludność • liczba ludności |
51 tys. (2005) |
||||
| Nr kierunkowy | +380-4849 | ||||
| Kod pocztowy | 67700 | ||||
| Na mapach: | |||||
| Strona internetowa miasta | |||||
Białogród nad Dniestrem (ukr. Білгород-Дністровський, Biłhorod-Dnistrowśkyj, rum./mołd. Cetatea Albă, hist. do 1944 Akerman) − miasto w południowo-zachodniej Ukrainie, na Nizinie Czarnomorskiej, nad Limanem Dniestru, 18 km od Morza Czarnego, w obwodzie odeskim.
Miasto liczy 51 tys. mieszkańców (2005). Przemysł materiałów budowlanych, drzewny i spożywczy (rybny, mięsny).
Spis treści |
[edytuj] Historia
Starożytna grecka kolonia Tyras (założona w VI w. p.n.e.), później rzymska Alba Iulia i bizantyjskie Leukopolis. W XI wieku powstał tu gród Białogród, który w XIII wieku znalazł się pod panowaniem Tatarów. Od XIV wieku we władaniu hospodarów mołdawskich (od 1387 lenników króla Polski) jako Cetatea Alba. W XV wieku twierdza, zdobyta w 1484 roku przez Turków zmieniła nazwę na Akerman ("biała twierdza").
W latach 1541, 1542, 1549 odbity z rąk tatarski i tureckich przez rotmistrza Bernarda Pretwicza, który przyszedł z odsieczą Białogrodowi [1].
W okresie 1600-1611 pod panowaniem Wołochów. W XVIII wieku centrum Tatarów budziackich, kilkakrotnie zdobywane przez Rosjan. W 1812 włączony do Rosji. W XIX wieku port solny i zbożowy. W 1918-1940 w Rumunii jako Cetatea Alba, w sierpniu 1940 przyłączony do Ukraińskiej SRR, a od lipca 1941 do sierpnia 1944 znowu w granicach Rumunii. Od 1945 w Ukraińskiej SRR, w 1991 w niepodległej Ukrainie.
Przypisy
- ↑ Marek Pleszewski. Żołnierz jazdy obrony potocznej za czasów Zygmunta Augusta. 1985.; Marek Pleszewski. W służbie polskiego króla. 1995. str. 93
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Białogród nad Dniestrem w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom I (Aa – Dereneczna) z 1880 r.
- zdjęcia z Białogrodu
|
|||||||
|
||||||||||