Biblioteka Politechniki Łódzkiej
Na mapach:
| Biblioteka Politechniki Łódzkiej | |
 Gmach BGPŁ (była fabryka Fryderyka Wilhelma Schweikerta) |
|
| Data założenia | 09.1945 |
| Dyrektor | mgr inż. Błażej Feret |
| Wielkość zbiorów | ok. 655.800 |
| Rodzaje zbiorów | nauki techniczne |
| Lokalizacja |  Łódź |
| Adres | ul. Wólczańska 223 90-924 Łódź |
| Oficjalna strona biblioteki | |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Biblioteka Politechniki Łódzkiej – biblioteka uczelniana Politechniki Łódzkiej, gromadząca literaturę naukowo-techniczną z dziedzin reprezentowanych na tej uczelni.
Bibliotekę Główną Politechniki Łódzkiej powołano do życia we wrześniu 1945 roku. W tym samym czasie organizowano biblioteki przy zakładach naukowych Politechniki, tworząc zaczątek uczelnianej sieci bibliotecznej.
Obecnie system biblioteczno-informacyjny Politechniki Łódzkiej stanowią: Biblioteka Politechniki Łódzkiej, na którą składają się Biblioteka Główna, biblioteki filialne oraz biblioteki zakładowe, działające w jednostkach organizacyjnych uczelni. W ramach systemu funkcjonuje sześć bibliotek filialnych na poszczególnych wydziałach i dwadzieścia bibliotek zakładowych tj. instytutowych, katedralnych i innych.
Do 1957 roku Biblioteka Główna nie posiadała wyodrębnionych działów. W 1958 roku ustalono czterodziałową organizację biblioteki. Po wielu zmianach porządkujących, aktualna, dostosowana do potrzeb struktura (zatwierdzona w 2006 roku) obejmuje siedem oddziałów i cztery sekcje. W 2006 roku zmieniono nazwę biblioteki na: Biblioteka Politechniki Łódzkiej.
Pierwszy lokal biblioteczny mieścił się w rektoracie politechniki, usytuowanym w pałacu Karola Scheiblera przy Placu Zwycięstwa 2. Następnie, w styczniu 1947 roku, zbiory przeniesiono do pofabrycznego budynku Wydziału Mechanicznego przy ul. Gdańskiej 155. W sierpniu 1959 roku biblioteka otrzymała pomieszczenia w nowo wybudowanym gmachu Wydziału Włókienniczego, gdzie – wielokrotnie powiększając swój metraż – egzystowała przez 43 lata. Nowy, odrestaurowany budynek przy ul. Wólczańskiej 223 udostępniono użytkownikom 23 września 2002 roku.
W pierwszych latach istnienia nowej jednostki organizacyjnej PŁ opiekę nad nią sprawowała Komisja Biblioteczna składająca się z profesorów politechniki. Natomiast bezpośrednią organizacją i kierowaniem biblioteką zajmowała się Stanisława Stollowa w czteroosobowym wówczas zespole. Pierwszym właściwym dyrektorem biblioteki został dr Stanisław Peliński (1950-1958), następnie w latach 1958-1962 Irena Augustyniak, Jan Walewski w latach 1963-1973 oraz w latach 1974-1986 dr Jadwiga Przygocka. Lata 1988-2003 to okres, kiedy stanowisko dyrektora objęła Czesława Garnysz. Od 2003 roku do chwili obecnej dyrektorem jest Błażej Feret.
Wraz z rozwojem biblioteki i rozbudową struktury organizacyjnej, zwiększono zatrudnienie pracowników. Od 4 osób w 1945 roku do 112 osób w roku 2007. W 1945 roku zbiory Biblioteki liczyły 930 woluminów. Księgozbiór Biblioteki Głównej zapoczątkowały dary, m.in. pochodzące z zagranicy. Z czasem powiększano i uzupełniano księgozbiór kupując książki z różnych źródeł. Zaprenumerowano czasopisma i zadbano o zbiory specjalne. Według danych statystycznych z 2007 roku zbiory Biblioteki stanowią:
- Książki (283,6 tys. wol.),
- Czasopisma (126,4 tys. wol., 803 tytuły czasopism bieżących),
- Zbiory specjalne: m.in. normy polskie i branżowe, patenty, literatura firmowa, prace doktorskie (ogółem 231,1 tys. j.ewid.).
Gromadzenie zbiorów odbywa się zgodne z profilem naukowym uczelni.
Pierwszy inwentarz książek służył czytelnikom i bibliotekarzom jako katalog, było to możliwe przy niewielkim wówczas księgozbiorze. Niebawem zaczęto tworzyć kartkowy katalog alfabetyczny oraz rozpoczęto prace przy opracowywaniu katalogu rzeczowego wg UKD. W drugiej połowie lat 80. rozpoczęta została komputeryzacja biblioteki. Zakupiono i wdrożono system biblioteczny LECH BMS w celu komputerowego opracowania zbiorów. Z czasem zastąpiony on został przez nowocześniejszy i sprawniejszy amerykański system HORIZON - wykorzystywany do dziś.
Zbiory biblioteki udostępniano od początku jej istnienia, choć prawo wypożyczania książek na zewnątrz przysługiwało tylko pracownikom naukowym PŁ. Obecnie udostępnianie zbiorów odbywa się (zgodnie z regulaminem BPŁ) w systemie HORIZON poprzez komputerową rejestrację wypożyczeń. Obsługa informacyjna czytelników prowadzona była w bibliotece niemal od początku jej działalności. Warsztat informacyjny składał się głównie z księgozbioru o charakterze informacyjnym, katalogów i kartotek. Obecnie biblioteka udostępnia wiele źródeł elektronicznych w postaci komputerowych baz danych oraz serwisów online zagranicznych i polskich.
W 2005 roku powstała Biblioteka Cyfrowa Politechniki Łódzkiej eBiPoL. Jej głównym zadaniem jest, zarówno archiwizacja i ochrona (dzięki digitalizacji) cennych zbiorów bibliotecznych przed zniszczeniem, jak i spowodowanie ich częstszego i bezpieczniejszego udostępniania.
W kwietniu 2005 roku w na terenie Biblioteki Głównej zainstalowano WIRELESS HOT@SPOT.
W końcu lutego 2010 roku powstało Repozytorium Politechniki Łódzkiej CYRENA. CYRENA to inaczej CYfrowe REpozytorium NAuki, za główne cele tego projektu przyjęto m.in.: udostępnianie wyników badań w różnej postaci oraz archiwizację szeroko pojętego dorobku naukowego macierzystej Uczelni – Politechniki Łódzkiej. Repozytorium ma charakter półotwarty, materiały w nim deponowane są dostępne zarówno dla wszystkich użytkowników Internetu w pełnym tekście, jak i z pewnymi ograniczeniami dostępu, przeglądania i ich pobierania.
[edytuj] Budynek
Historia budynku sięga początków XX wieku. Czteropiętrowy gmach przeznaczony pierwotnie na magazyn fabryczny powstał w 1912 roku. Był jednym z pierwszych budynków w Europie, gdzie zastosowano żelazobeton. Należał on, podobnie jak znajdująca się w pobliżu fabryka do rodziny łódzkich przemysłowców – Schweikertów (syna Fryderyka Wilhelma Schweikerta, Roberta). W 1913 roku gmach rozbudowano, dodając m.in. wieżę ciśnień ze zbiornikiem na wodę. W 1928 roku w budynku uruchomiono produkcję obuwia gumowego. Po wojnie obiekt zajmowała Łódzka Fabryka Wyrobów Gumowych "Stomil". W 1996 roku zakupiła go Politechnika Łódzka, planując umieszczenie tam biblioteki. Budynek o kubaturze 10 tys. m² wyremontowano, nowocześnie urządzono i wyposażono. Budynek z dawną wieżą ciśnień, jest jednym z bardziej charakterystycznych akcentów architektonicznych uczelni. Gmach ma 5 kondygnacji, około 10 tys. metrów kwadratowych powierzchni, 22 metry szerokości oraz 100 metrów długości. W budynku znajdują się zbiory Biblioteki Głównej oraz siedziba władz Biblioteki Politechniki Łódzkiej.
