Bill Hicks
| William Melvin "Bill" Hicks | |
| Data i miejsce urodzenia | 16 grudnia 1961 Valdosta, Georgia, USA |
| Data i miejsce śmierci | 26 lutego 1994 Little Rock, Arkansas, USA |
| Zawód | komik |
 Bill Hicks w Wikicytatach |
|
William Melvin "Bill" Hicks (ur. 16 grudnia 1961, zm. 26 lutego 1994) – amerykański komik i satyryk. Często uważany był za niepoprawnego politycznie ze względu na ostry język jego występów, otwarte popieranie używek, w tym narkotyków oraz zachęcanie do samodzielnego myślenia[1]. Kariera Billa została przerwana ciężką chorobą (rak trzustki) w połowie 1993 roku i nagłą śmiercią w lutym 1994. Pośmiertnie udało mu się jednak uzyskać o wiele większą sławę, a inni komicy ogłosili go 13. Najlepszym Komikiem w Historii w głosowaniu brytyjskiego Kanału 4 Komik Komików[2].
Spis treści |
[edytuj] Życie osobiste
Urodzony w Valdoście, z rodzicami i dwójką rodzeństwa przenosił się z Florydy, Alabamy i New Jersey, zanim osiadł w Houston, Texas w wieku 7 lat. Wychowywany blisko Kościoła to podczas niedzielnych spotkań wygłupiał się przed innymi dziećmi[3]. Zainteresował się komedią już jako nastolatek. Rodzice zaniepokojeni jego zachowaniem zaprowadzili go do psychoterapeuty, a ten zażartował, że być może to oni potrzebują terapii bardziej niż ich syn[3]. W początkowym okresie kariery zaczęły się jego problemy z narkotykami i alkoholem. W jednym z okresów swojego życia spotkał Colleen McGarr, która została jego dziewczyną, a potem narzeczoną.
[edytuj] Kariera
[edytuj] Wczesne lata
We wczesnych latach wzorował się na Woody Allenie, jego pierwsze występy miały miejsce w 1978 w Comedy Workshop w Houston, gdzie był na tyle młody, że potrzebował specjalnego zezwolenia na wejście do klubu. Po skończeniu liceum zamieszkał w Kalifornii i zaczął występy w Comedy Store. W tym samym czasie występowali tam Jay Leno oraz Jerry Seinfeld.
[edytuj] Kalifornia i Nowy Jork
W 1986, kiedy Hicks był w bardzo trudnej sytuacji finansowej, udało mu się wystąpić u Rodney Dangerfielda w Programie Specjalnym z młodymi komikami i odwrócić los. Przeniósł się też do Nowego Jorku, i przez następne 5 lat dawał około 300 pokazów rocznie. W 1989 wyszła pierwsza taśma Billa, Świadomy człowiek[4].W 1990 wydaje swój pierwszy album Niebezpieczny, występuje w programie specjalnym HBO One Night Stand, i występuje przed publicznością festiwalu Tylko dla śmiechu w Montrealu.[5] Wystąpił też w Londyńskim Teatrze West End w Listopadzie. Bill cieszył się dużym sukcesem na Wyspach i pozostawał tam do 1991. Nagrał też drugi album Nieugięty. W listopadzie 1992 znowu zwiedza wyspy i nagrywa tam wideo Apokalipsę dla Kanału 4. Nagrywa też podwójny album Zbawienie i przenosi się do Los Angeles w początkach 1993.
[edytuj] Choroba i śmierć
W kwietniu 1993, podczas podróży po Australii, Hicks zaczął narzekać na bóle w boku i 16 czerwca zdiagnozowana u niego raka trzustki, który przeniósł się na wątrobę[6]. Jednocześnie z podjętym leczeniem nagrał album Zatoka Arizona. W czasie tych ostatnich występów lubił żartować, że to ten ostatni. Jego ostatni występ datuje się na 6 stycznia 1994, miał on miejsce w klubie Caroline's Comedy Club w Nowym Jorku. Potem przeniósł się do rodziców, gdzie oczekiwał śmierci i 26 lutego o 11:20 zmarł[7]. Został pochowany w rodzinnej katakumbie. Prosił też o przekazanie fanom swoich ostatnich słów:[6]
| „ |
Odchodzę w miłości, śmiechu, i z prawdą i gdziekolwiek prawda, miłość i śmiech trwają razem, tam jestem duchem. |
” |
[edytuj] Styl
Sam siebie określał jako Chomskiego z "dowcipami o fiutach"[1]. Świadomie używał czarnego humoru, krytykował pop, a ludzi zaangażowanych w jego tworzenie i marketing nazywał "sługami Szatana", którzy próbują otumaniać ludzi. Grał na emocjach publiczności, nawiązywał z nią świetny kontakt, na scenie często towarzyszył mu też papieros - charakterystyczny "rekwizyt". Poruszał tematy o społeczeństwie, religii, polityce, i konsumpcjonizmie. Zdarzało mu się też mówić o zabójstwie prezydenta Kennediego. Wyśmiewał Raport Komisji Warrena i wersje z Lee Harvey Oswaldem jako samotnym strzelcem. Niektóre z występów kończył taką imitacją zabójstwa własnej osoby i padał na scenę. Zapytany o własny pogląd na swoją twórczość w wywiadzie dla BBC powiedział kiedyś: "Spotykamy się w połowie drogi: to jest klub nocny, a to są dorośli ludzie."[8]
[edytuj] Odbiór w Polsce
Bill Hicks pozostaje nieznany szerszej publiczności w kraju.[potrzebne źródło]
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Student Work - Covering Ideas
- ↑ The comedians' comedian : News 2004 : Chortle : The UK Comedy Guide
- ↑ 3,0 3,1 Bill Hicks: Love all the people(Constable, 2004)
- ↑ Bill Hicks: Sane Man (1989)
- ↑ Outhwaite, Paul. Bill Hicks biography.
- ↑ 6,0 6,1 http://www.billhicks.com/last-word.html
- ↑ BBC NEWS | UK | Magazine | Bill Hicks: Why the fuss, exactly?
- ↑ Bill Hicks Interview BBC2 1992 z odcinka A Question of Taste, części BBC "Funny Business".
[edytuj] Dalsze czytanie
- Bill Hicks: Agent of Evolution, Kevin Booth, Michael Bertin, HarperCollins,New York, New York isbn = 0-00-719829-9
- Love All the People: Letters, Lyrics, Routines, Bill Hicks, ISBN 1-84119-878-1 (UK edition), ISBN 1-932360-65-4 (US edition)
- Comedian As Confidence Man: Studies in Irony Fatigue, Will Kaufman, 1997, Wayne State University Press, Detroit, Michigan, isbn = 0-8143-2657-9
- What Would Bill Hicks Say?, Ben Mack , Kristin Pulkkinen, isbn = 1-933368-01-2
- American Rebels, Jack Newfield, 2003, New York, isbn = 1-56025-543-9
- One Consciousness: An Analysis of Bill Hicks' Comedy, Paul Outhwaite, 2003, D.M. Productions, isbn = 0-9537461-3-5
- American Scream: The Bill Hicks Story, Cynthia True, 2002, HarperCollins, New York, isbn = 0-380-80377-1
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Artykuł o Hicksie w internetowym miesięczniku "Verte"
- Jedyna w Polsce strona poświęcona twórczości i życiu Billa Hicksa
- Bill Hicks' Official Site
- Dark Poet Unofficial Fan site
- Sacred Cow Productions
- [1] w bazie Internet Movie Database (IMDb) (ang.)
- Bill Hicks' releases on Rykodisc
- Bill Hicks is Dead: Tribute and Biography, with related videos.
- http://www.spikemagazine.com/0501billhicks.php
