Bitwa koło Ławicy Skerki
| Bitwa koło Ławicy Skerki II wojna światowa, Kampania śródziemnomorska |
|||||||||||||||||
| Czas | 2 grudnia 1942 | ||||||||||||||||
| Miejsce | Ławica Skerki, Morze Śródziemne | ||||||||||||||||
| Terytorium | Morze Śródziemne | ||||||||||||||||
| Wynik | zwycięstwo aliantów | ||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
Bitwa koło Ławicy Skerki – bitwa morska w czasie II wojny światowej, która miała miejsce niedaleko Ławicy Skerki (ang. Skerki Bank) u wybrzeża Tunezji na Morzu Śródziemnym, w nocy na 2 grudnia 1942 r. pomiędzy siłami brytyjskimi i włoskimi.
Spis treści |
[edytuj] Bitwa
Pod koniec listopada 1942 włoskie dowództwo zaplanowało operację dostarczenia zaopatrzenia do portów afrykańskich, w drodze czterech konwojów: B i G do Tunisu, C do Trypolisu i H do Bizerty. Operacja została wykryta przez brytyjskie rozpoznanie lotnicze i na przechwycenie konwoju H wysłany został zespół Q (Force Q) z przylądka Bon[1]
Siły brytyjskie składały się z lekkich krążowników HMS "Aurora", HMS "Argonaut" i HMS "Sirius" oraz niszczycieli HMS "Quentin" i HMAS "Quiberon". Dowodził nimi admirał C. H. J. Harcourt. Siły brytyjskie 2 grudnia 1942 o godz. 0.37 przechwyciły i zaatakowały włoski konwój w składzie czterech statków i jego eskortę składającą się z 3 niszczycieli i dwóch torpedowców[1]. Włoska eskorta składała się z niszczycieli "Nicoloso Da Recco" (okręt flagowy), "Camicia Nera", "Folgore" i torpedowców "Clio" i "Procione". Eskortą dowodził komandor Aldo Cocchia. W wyniku bitwy zatonęły wszystkie statki konwoju wraz z "Folgore". Flagowy niszczyciel "Da Recco" doznał poważnych uszkodzeń i musiał być następnego dnia odholowany do Trypolisu przez niszczyciel "Pigafetta". Uszkodzony został też torpedowiec (właściwie niszczyciel eskortowy) "Procione"[1]. Włoskie niszczyciele próbowały ataków torpedowych, lecz bezskutecznie. Brytyjczycy nie ponieśli żadnych strat w czasie samej bitwy, chociaż HMS "Quentin" został storpedowany i zatonął po odwetowym ataku lotnictwa Osi następnego poranka.
Zginęło ok. 2200 włoskich marynarzy i żołnierzy, w tym 124 na "Folgore", 118 na "Da Recco" i 3 na "Procione"[2].
Włoski dowódca kmdr Aldo Cocchia, ranny podczas bitwy, został odznaczony Złotym Medalem za Odwagę (Medaglia d'oro al Valor Militare)[3] , podobnie jak dowódca "Camicia Nera" kmdr por. Adriano Foscari[4] i poległy dowódca "Folgore" kmdr ppor. Ener Bettica[5].
[edytuj] Zestawienie sił
- † – jednostki zatopione
- # – jednostki uszkodzone, ## – poważnie
[edytuj] Wielka Brytania
- Force Q (kontradmirał C. H. J. Harcourt)
- krążownik lekki: HMS "Aurora"
(okręt flagowy) - krążowniki lekkie (przeciwlotnicze): HMS "Argonaut", HMS "Sirius" (typu Dido)
- niszczyciele: HMS "Quentin" i HMAS "Quiberon" (typu Q/R)
- krążownik lekki: HMS "Aurora"
[edytuj] Włochy
- Konwój H (komandor Aldo Cocchia)
- eskorta:
- niszczyciele "Nicoloso Da Recco"##
(okręt flagowy), "Camicia Nera", "Folgore"† - torpedowce "Clio", "Procione"#
- niszczyciele "Nicoloso Da Recco"##
- statki: "Aventino"† (3794 BRT), "Puccini"† (2422 BRT), "Aspromonte"† (976 BRT), KT 1† (850 BRT) (niemiecki)[6]
- eskorta:
Przypisy
- ↑ Włoska Wikipedia [dostęp 2-9-2010] za Gianni Rocca, Fucilate gli ammiragli. La tragedia della Marina Italiana nella seconda guerra mondiale, Milano, Mondadori, 1987. ISBN 978-88-04-43392-7, s.272
- ↑ Aldo COCCHIA Capitano di Vascello - strona oficjalna Marynarki Włoskiej [dostęp 2-9-2010]
- ↑ Adriano FOSCARI Capitano di Fregata - strona oficjalna Marynarki Włoskiej [dostęp 2-9-2010]
- ↑ Ener BETTICA Capitano di Corvetta - strona oficjalna Marynarki Włoskiej [dostęp 2-9-2010]
- ↑ Jürgen Rohwer, Chronik des Seekrieges 1939-1945 [dostęp 2-9-2010]
