Bitwa pod Łopusznem

Bitwa pod Łopusznem (bitwa pod Wiśniowcem)
Czas	28 kwietnia 1512
Miejsce	pola pod Wiśniowcem oraz Łopusznem
Terytorium	Ukraina
Wynik	wygrana Polaków
Strony konfliktu Polska Litwa Chanat Krymski Dowódcy Mikołaj Kamieniecki Konstanty Ostrogski Mengli I Girej Siły 5 000 kawalerii Straty około 24 000

Bitwa pod Łopusznem (znana także jako bitwa pod Wiśniowcem) miała miejsce 28 kwietnia 1512.

W bitwie tej wojska polsko-litewskie pod dowództwem hetmana wielkiego koronnego Mikołaja Kamienieckiego oraz hetmana wielkiego litewskiego Konstantego Ostrogskiego rozbiły najazd Tatarów Krymskich, którymi dowodził Mengli I Girej.

Kawaleria polska, licząca 5 tysięcy żołnierzy, dowodzona przez Mikołaja Kamienieckiego, przy wsparciu oddziałów litewskich i ruskich, wycięła w pień 24 tysiące (według niektórych źródeł 10 tysięcy) Tatarów i uwolniła kilkunastotysięczny jasyr.

Bibliografia

• Jodok Ludwik Decjusz – Księga o czasach króla Zygmunta, przekład zespołowy pod kierunkiem K. Kumanieckiego, wstęp T. Bieńkowski, „Biblioteka Meandra” 28, PWN, Warszawa 1960, s. 64-68.
• Piotr Borawski, Tatarzy w dawnej Rzeczypospolitej, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa 1986, ISBN 83-205-3747-9, str. 80-83
• Paweł Jasienica, Polska Jagiellonów, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1975, Tom II, str. 62
• Mała Encyklopedia Wojskowa, 1967, Wydanie I
• Leszek Podhorodecki, Chanat Krymski i jego stosunki z Polską w XV-XVIIIw., Warszawa 1987, ISBN 83-05-11618-2, str. 85-86