Bitwa pod Husynnem
| Bitwa pod Husynnem II wojna światowa, Agresja ZSRR na Polskę 1939 |
|||||||||||||
 Formacja konna Policji Państwowej
|
|||||||||||||
| Czas | 24 września 1939 | ||||||||||||
| Miejsce | Husynne, rejon Hrubieszowa | ||||||||||||
| Terytorium | II Rzeczpospolita | ||||||||||||
| Przyczyna | kampania wrześniowa | ||||||||||||
| Wynik | zwycięstwo Armii Czerwonej | ||||||||||||
|
|||||||||||||
| Kampania wrześniowa (1 IX - 6 X 1939) |
|---|
|
Wybrzeże i Bałtyk (Westerplatte • Gdańsk • Kępa Oksywska • Hel) • granica państwa • Żory • Krojanty • Chojnice • Lasy Królewskie • Mokra (1 IX) • Częstochowa (1-3 IX) • Pszczyna (1-2 IX) • Wyry • Mława (1-3 IX) • Grudziądz (1-4 IX) • Bory Tucholskie (1-5 IX) • Jordanów (2 IX) • Węgierska Górka (2-3 IX) • Bukowiec (3 IX) • Borowa Góra (3-6 IX) • Rajsko (4 IX) • Różan (4-6 IX) • Piotrków (5-6 IX) • Tomaszów Mazowiecki (6 IX) • Pułtusk (6-7 IX) • Łódź (6-8 IX) • Łomża • Wizna (7-10 IX) • Wola Cyrusowa (8 IX) • Iłża (8-9 IX) • Nowogród (8-10 IX) • Warszawa (8-28 IX) • Bzura (9-22 IX) • Jarosław (10-11 IX) • Kałuszyn (11/12 IX) • Przemyśl (11-14 IX) • Brwinów (12 IX) • Lwów (12-22 IX) • Mińsk Mazowiecki (13 IX) • Sochaczew (13-16 IX) • Brześć (14-17 IX) • Modlin (14-29 IX) • Jaworów (15-16 IX) • Hajnówka (17 IX) • Krasnystaw • Kobryń (17-18 IX) • Lasy janowskie (17-20 IX) • Tomaszów Lubelski (17-20 IX i 22-27 IX) • Wilno (18-19 IX) • Wólka Węglowa (19 IX) • Grodno (20-22 IX) • Palmiry (21 IX) • Łomianki (22 IX) • Cześniki (22 IX) • Krasnobród (23 IX) • Husynne (24 IX) • Władypol (26-27 IX) • Szack (28-29 IX) • Parczew (29-30 IX) • Wytyczno (1 X) • Kock (2-6 X) |
| Agresja ZSRR na Polskę 1939 |
|---|
|
Bitwa pod Husynnem - Bitwa pod Szackiem - Bitwa pod Wytycznem - Obrona Grodna - Obrona Lwowa - Obrona Wilna |
Bitwa pod Husynnem 24 września 1939 – jedna z bitew kampanii wrześniowej, starcie oddziałów polskich (szwadron konny Policji Państwowej z Warszawy, szwadron zapasowy 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich oraz batalion chemiczny) z oddziałami Armii Czerwonej.
23 września w rejonie Hrubieszowa przekroczył Bug 8. Korpus Strzelecki Armii Czerwonej. Składał się on z 44. i 81. dywizji strzeleckich. Pomiędzy Strzyżowem a Hrubieszowem batalion rozpoznawczy 81. ds stoczył walkę z polskim pododdziałem, o nieznanej obecnie nazwie.
Nieco później tego samego dnia inny – złożony z resztek rozbitych wcześniej formacji – oddział polski kierował się na południe, lecz niespodziewanie drogę zastąpiła mu piechota sowiecka. Dowódca zdecydował się przełamać sowiecki kordon szturmem. Początkowo (prowadzona przez policjantów) szarża około 400 polskich kawalerzystów oraz ostrzał z 36 moździerzy 81 mm, będących na uzbrojeniu batalionu chemicznego, spowodował panikę i duże straty w szeregach piechoty nieprzyjaciela.
Sytuację na niekorzyść Polaków odmieniło użycie przez Sowietów ukrytej za wzgórzami – w dolinie Bugu – formacji pancernej, w efekcie czego oddział polski został okrążony i – po krwawej walce – zmuszony do poddania się.
Według relacji kaprala podchorążego Włodzimierza Rzeczyckiego z 14. pułku ułanów po bitwie Sowieci zamordowali 25 polskich jeńców[1].
Przypisy
- ↑ Grzegorz Rąkowski: Polska egzotyczna, s.227
[edytuj] Bibliografia
- Cezary Leżeński i Lesław Kukawski: O kawalerii polskiej XX wieku, Ossolineum 1991, ISBN 83-04-03364-X
- Ryszard Szawłowski: Wojna polsko-sowiecka 1939, t. 1-2, Wydawnictwo ANTYK 1997, ISBN 83-86482-49-4
