Bitwa pod Kobyłką

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Bitwa pod Kobyłką
insurekcja kościuszkowska
Czas 26 października 1794
Miejsce Kobyłka
Terytorium przedpola Pragi
Przyczyna Rosyjska próba niedopuszczenia do wzmocnienia przez wojsko litewskie garnizonu Warszawy
Wynik porażka dywizji osłaniających odwrót armii litewskiej
Strony konfliktu
Herb Rzeczypospolitej Obojga Narodow.svg I Rzeczpospolita  Imperium Rosyjskie
Dowódcy
Stanisław Mokronowski.PNG
POL COA Bogoria.svg St. Mokronowski,
Jastrzębiec herb.svg Arnold Byszewski, Jan Jakub Meyen
Suvorov Alex V.jpg
Aleksandr Suworow, Paweł Siergiejewicz Potiomkin
Siły
5 560 żołnierzy, w tym 1 103 jazdy i 9 dział 7 tys. jazdy[1] i 12 armat.
Straty
450 zabitych, 850 jeńców i wszystkie działa nieznane

Bitwa pod Kobyłką – bitwa stoczona w okolicy Kobyłki 26 października 1794 roku podczas insurekcji kościuszkowskiej pomiędzy wojskami litewskimi generała Mokronowskiego a jazdą ze składu rosyjskiego korpusu pod wodzą Suworowa.

Po klęsce pod Maciejowicami armia litewska dowodzona przez generała Mokronowskiego rozpoczęła odwrót znad górnej Narwi do Warszawy. Armię litewską ścigał rosyjski korpus generała Derfeldena. Ponadto z Brześcia wyruszył korpus generała Suworowa, który zamierzając odciąć Mokronowskiemu drogę do Warszawy, zagroził litewskiemu lewemu skrzydłu. Na prawym skrzydle cofajacych się sił litewskich stał pruski korpus nadnarwiański.

Mokronowski umiejętnie przeprowadzał odwrót swych sił, które przeprawił przez Bug pod Popowem. Po przeprawie armia ruszyła prosto na Warszawę, a jej odwrót osłaniała dywizja generała Meiena[2] (około 3800 żołnierzy) wspólnie z dywizją generała Byszewskiego (około 1700 żołnierzy). By osłonić cofającego się Mokronowskiego przed idącym od wschodu Suworowem obie dywizje zajęły 25 października stanowiska pod Kobyłką.

Suworow o 5:00 uderzył na litewskie dywizje osłonowe (łącznie 5560 żołnierzy, w tym 1103 jazdy i 9 dział) grupą generała Potiomkina liczącą 7000 jazdy[1] i 12 dział. W czasie walki siły litewskie zostały zmuszone do odwrotu, przy czym część wojsk litewskich została otoczona. Reszta obu dywizji zdołała dotrzeć do Pragi, gdzie przybyły już wcześniej wszystkie oddziały osłanianej armii Mokronowskiego.

W bitwie poległo 450 żołnierzy litewskich, a 850 dostało się do niewoli.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 według Małej Encyklopedii wojskowej grupa Potiomkina liczyła 8000 jazdy i 3000 piechoty
  2. Mała Encyklopedia Wojskowa; inne źródła podają pisownię generał Meyen

[edytuj] Bibliografia

  • Andrzej Grabski, Jan Wimmer i inni, Zarys dziejów wojskowości polskiej do roku 1864. Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej. Warszawa 1966.
  • Marian Kukiel: Zarys historii wojskowości w Polsce. London: Puls, 1993. ISBN 0907587992. 
  • Andrzej Zahorski, Wypisy źródłowe do historii polskiej sztuki wojennej. Polska sztuka wojenna w okresie powstania kościuszkowskiego, Zeszyt dziesiąty, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1960.
  • Bolesław Twardowski: Wojsko Polskie Kościuszki w roku 1794. Poznań: Księgarnia Katolicka, 1894. 

[edytuj] Linki zewnętrzne

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty