Bitwa pod Miłosławiem
| Bitwa pod Miłosławiem Powstanie wielkopolskie 1848 roku |
|||||||||||||||||
 Bitwa pod Miłosławiem wg J.Kossaka
|
|||||||||||||||||
| Czas | 30 kwietnia 1848 | ||||||||||||||||
| Miejsce | Miłosław | ||||||||||||||||
| Terytorium | Wielkie Księstwo Poznańskie | ||||||||||||||||
| Wynik | zwycięstwo wojsk polskich | ||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
| Powstanie wielkopolskie 1848 roku |
|---|
Bitwa pod Miłosławiem – największa bitwa w czasie powstania wielkopolskiego w 1848 roku, odbyła się 30 kwietnia.
Spis treści |
[edytuj] Opis bitwy
Po klęsce pod Książem generał Blumen (2500 żołnierzy i 4 działa[2]) ruszył dwiema kolumnami od Środy i Wrześni na znajdującego się w Miłosławiu Ludwika Mierosławskiego, który skoncentrował w mieście 1200 żołnierzy i 4 działa[3]. Początkowo Mierosławski wdał się z Blumenem w pertraktacje, jednak na wieść o spieszącym mu z pomocą z Nowego Miasta oddziale Józefa Garczyńskiego (1000 żołnierzy) oraz idącym z Pleszewa oddziale Feliksa Białoskórskiego (1200 żołnierzy), zerwał rozmowy, co doprowadziło do walki.
W pierwszej fazie bitwy słabsze siły polskie zostały wyparte z Miłosławia i zajęły pozycje po obu stronach szosy. W pościg za cofającymi się Polakami Blumen rzucił jazdę. Pościg pruski został wstrzymany z chwilą nadejścia Garczyńskiego, a gdy nadszedł Białoskórski, Polacy ruszyli do kontrataku.
W drugiej fazie bitwy na skutek przybycia posiłków, Polacy przeprowadzili pomyślne kontruderzenie wzdłuż osi drogi, uprzedzili szarżę pruskiej jazdy i wdarli się do miasteczka. Prusacy zmuszeni zostali do odwrotu, jednak wyczerpane walką oddziały powstańcze nie były zdolne do pościgu. Zwycięstwo nie zostało wykorzystane operacyjnie. Straty polskie wyniosły około 200 żołnierzy, a pruskie - 225 żołnierzy.
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ Mała Encyklopedia Wojskowa; inne źródła podają ok. 2700 kosynierów, strzelców i jazdy
- ↑ 2,0 2,1 Mała Encyklopedia Wojskowa; 5000 żołnierzy i 6 dział; http://wrzesnia.w.interia.pl/historia/wiosnal.htm; 7000 żołnierzy; Edmund Chojecki, Rewolucjoniści i stronnictwa wsteczne, Berlin, 1849
- ↑ Mała Encyklopedia Wojskowa; 2100 kosynierów, 370 kawalerzystów, 1 mosiężna armata i 3 armatki wiwatówki oraz 200 lub 420 strzelców; http://wrzesnia.w.interia.pl/historia/wiosnal.htm
[edytuj] Bibliografia
- Mała Encyklopedia Wojskowa, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1967, Wydanie I, Tom 2
