Bitwa pod Miechowem (1863)
| Bitwa pod Miechowem Powstanie styczniowe |
|||||||||||||||||
 bitwa pod Miechowem
|
|||||||||||||||||
| Czas | 17 lutego 1863 | ||||||||||||||||
| Miejsce | Pod Miechowem | ||||||||||||||||
| Terytorium | Królestwo Kongresowe | ||||||||||||||||
| Wynik | zwycięstwo Rosjan | ||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
| Powstanie styczniowe |
|---|
|
Ciołków - Szydłowiec - Lubartów - Węgrów - Rawa - Sosnowiec - Siemiatycze - Słupcza - Miechów - Staszów - Krzywosądz - Nowa Wieś (I) - Dobra - Małogoszcz (I) - Mrzygłód - Pieskowa Skała - Skała - Chroberz - Grochowiska - Igołomia - Krasnobród - Praszka - Buda Zaborowska - Borowe Młyny - Gorenice - Golczowice - Wąsosz - Jaworznik - Ginietyny - Nowa Wieś (II) - Pyzdry - Kobylanka - Pobiednik Mały - Stok - Krzykawka - Birże - Ignacew (I) - Huta Krzeszowska - Horki - Koniecpol - Salicha - Chruślina (I) - Nagoszewo - Ignacew (II) - Lututów - Ossa - Góry - Komorów - Janów - Świerże - Chruślina (II) - Depułtycze - Żyrzyn - Złoczew - Fajsławice - Sędziejowice - Kruszyna - Panasówka - Czarnca - Batorz - Małogoszcz (II) - Mełchów - Rybnica - Łążek - Opatów (I) - Brody - Sprowa - Mierzwin - Huta Szczeceńska - Janik - Iłża - Opatów (II) |
Bitwa pod Miechowem miała miejsce 17 lutego 1863 pod Miechowem w Małopolsce. Było to jedno z najtragiczniejszych starć powstania styczniowego.
[edytuj] Historia
Oddział polski pod dowództwem płk Apolinarego Kurowskiego w sile ok. 2 500[1] ludzi, w ramach opanowania trójkąta granicznego między zaborami, zaatakował Miechów licząc na zaskoczenie i słabość Rosjan. Ci jednak przewidzieli (lub ktoś zdradził) działania Polaków, więc wzmocnili w przeddzień załogę i przygotowali się do obrony. Początkowo Polacy odnieśli sukces, wyprowadzając udane uderzenie żuawów śmierci na cmentarz. Użycie jednak polskiej kawalerii w wąskich uliczkach spowodowało wysokie straty, szczególnie z powodu prowadzonego przez rosyjskich żołnierzy gęstego ognia z broni palnej. Bitwa zakończyła się paniką i klęską Polaków, którzy w większości poszli w rozsypkę. Zginęło wg danych rosyjskich 200 powstańców. Po bitwie Rosjanie rannych dobijali, lub wrzucali razem z zabitymi do dołu na wapno. W ramach represji wywołano pożar miasta, którego nie pozwolono gasić. Oddział Kurowskiego praktycznie przestał istnieć.
Przypisy
[edytuj] Literatura
- Mała Encyklopedia Wojskowa, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1967, Wydanie I, Tom 2
- Jednodniówka w 53 rocznicę bitwy w Miechowie : 17 lutego 1863-1916
- Kraków w początkach powstania styczniowego i wyprawa na Miechów T. 2 Data wydania: 1914, Autor: Tokarz Wacław (1873-1937)
