Bitwa pod Moho (1782)
| Bitwa pod Moho Powstanie Tupaca Amaru II 1780-1783 |
|||||||||||||||||
 Region Puno (Lokalizacja Moho przy granicy z Boliwią)
|
|||||||||||||||||
| Czas | 30 marca 1782 | ||||||||||||||||
| Miejsce | Moho, region Puno | ||||||||||||||||
| Terytorium | Peru | ||||||||||||||||
| Wynik | zwycięstwo wojsk hiszpańskich | ||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
 Powstanie Tupaca Amaru II .svg&filetimestamp=20111009010954){kind=small} |
|---|
|
Sangarará - Cuzco - Punilla - Pucacasa - Combapata - Condorcuyo - Moho |
Bitwa pod Moho miała miejsce w dniu 30 marca 1782 r. w trakcie powstania Tupaca Amaru II 1780-1783 i była jednym z ostatnich większych starć powstania.
Po śmierci Tomasa Katari oraz jego braci walki kontynuował kolejny przywódca indiański z Górnego Peru - Tupac Katari (Julian Apaza). Po pierwszych sukcesach w styczniu i lutym 1781 r. Tupac Katari wzmocnił swoje siły, oblegając La Paz. Trwające kilka miesięcy oblężenie miasta, zakończyło się niepowodzeniem, pociągając za sobą tysiące ofiar po obu stronach. W listopadzie 1781 r. Tupac Katari został podstępem wydany w ręce Hiszpanów z rąk Inki Tomasa Lipe. Dnia 14 listopada Tupac Katari został stracony na głównym placu w La Paz przez rozerwanie końmi. Głowę i tułów Tupaca wystawiono na widok publiczny. Równie surowo rozprawili się Hiszpanie z członkami rodziny Tupaca Katari, skazując ich na śmierć.
Śmierć Tupaca Katari była ciosem dla powstańców. Dnia 27 stycznia Diego Cristobal podpisał z Hiszpanami układ pokojowy w Sicuani. Nie wszyscy przywódcy powstańczy pogodzili się jednak z klęską. Lojalny Ince Pedro Vilca Apaza wznowił walki. Jego siły liczące 8000 ludzi starły się z Hiszpanami pod wodzą Jose del Valle w potyczce pod Huayacho. Dnia 30 marca w bitwie pod Moho siły powstańcze poniosły klęskę z wojskami del Valle, tracąc 2000 zabitych. Po klęsce Apaza podobnie jak jego poprzednicy w wyniku zdrady został wydany w ręce Hiszpanów. Po krótkim procesie dnia 8 kwietnia przywódca indiański został stracony w Azangaro, przez rozerwanie końmi. Poćwiartowane ciało rozesłano do okolicznych miejscowości. Wraz z Apazą stracono 60 jeńców indiańskich.
[edytuj] Bibliografia
- Jarosław Wojtczak: Powstanie Tupaka Amaru, Wyd. Askon, Attyka, Warszawa 2007.
