Bitwa pod Tapsus
| Bitwa pod Tapsus Kampania Cezara w Afryce 46 p.n.e. |
|||||||||||||||||
 Schemat bitwy pod Tapsus autorstwa Andrei Palladio
|
|||||||||||||||||
| Czas | 6 kwietnia 46 p.n.e. | ||||||||||||||||
| Miejsce | Tapsus (obecnie Ras Dimas), Tunezja | ||||||||||||||||
| Terytorium | Tunezja | ||||||||||||||||
| Wynik | zwycięstwo Cezara | ||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
| Walki o władzę w Cesarstwie Rzymskim |
|---|
|
Rzym - Rzym (II) - Rzym (III) - góra Tifata - rzeka Aesis - Preneste - Sena - Kluzjum - Spolecjum - Fawencja - Rzym (IV) - Pistoria - Massalia - Ilerda - Utyka - Bagradas - Dyrrachium - Farsalos - Tauryda - Aleksandria - Castra Iudaeorum - Nil - Hadrumetum - Ruspina - Tapsus - Munda - Kordoba - Kartea - Forum Gallorum - Mutina - Mindos - Filippi - Morze Jońskie - Wojna peruzyńska - Kyme - Cieśnina Messyńska - Mylae - Tauromenium - Naulochus - Akcjum - Placentia (I) - Kastorowe - Bedriacum (I) - Bedriacum (II) - Kyzikos - Kius - Issos - Lugdunum - Antiochia - Kartagina - Rzym (V) - Akwilea - Immae - Emesa - Châlons-en-Champagne - Margus - Bunt Karauzjusza i Allectusa - Bunt Domicjana i Achilleusa - Augusta Taurinorum- Werona - Most Mulwijski - Adrianopol (I) - Kybalis - Mardia - Adrianopol (II) - Hellespont - Bizancjum - Chryzopolis - Akwileja - Mursa - Izera - Nakolia - Sawa-Drawa - Frigidus - Ocriculum - Arminium - Placentia (II) - Ticinium |
Bitwa pod Tapsus – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 46 p.n.e.
W maju 46 p.n.e. siły Cezara w Afryce zostały wzmocnione kolejną grupą wojsk posiłkowych, z którymi wódz Rzymian podążył w rejon miejscowości Tapsus. W ślad za Cezarem podążyły główne siły pompejańczyków pod wodzą Scypiona Metellusa Nazyki. Cezarianie przygotowali się do obrony budując umocnienia polowe w poprzek pobliskiej laguny. Wojska Scypiona wzmocnione silami króla Numidów Juby otoczyły tymczasem cezarian budując fortyfikacje wokół jego stanowisk.
Dnia 6 kwietnia wojska pompejańczyków ustawiły się do bitwy, rozstawiając słonie bojowe, łuczników i procarzy na obu skrzydłach. Naprzeciwko tej armii Cezar ustawił potrójny szyk bojowy. Atak rozpoczęły wojska prawego skrzydła cezarian, które wbrew rozkazom uderzyły na wroga, spychając go w kierunku fortyfikacji. Przerażone słonie uciekając, tratowały szeregi wojsk pompejańczyków. Równocześnie Cezar poprowadził osobiście resztę wojska z centrum, ścigając wycofujące się oddziały Scypiona.
Po drodze wojska Cezara zdobyły obóz Juby, a kapitulujących przed nim pompejańczyków bez pardonu zabijano. W wyniku rzezi śmierć poniosło 10 000 pompejańczyków, straty Cezara miały wynieść zaledwie 50 ludzi. Resztki wojsk Scypiona zbiegły do Hiszpanii pod rozkazy Pompejusza, a on sam doścignięty podczas pościgu przez wojska Cezara, straciwszy nadzieje na zwycięstwo popełnił samobójstwo. Podobny los zgotowali sobie Juba i Petrejusz.
Po uporządkowaniu spraw w Afryce, w lipcu 46 p.n.e. Cezar powrócił do Rzymu.
[edytuj] Literatura
- Daniel Gazda: Wojny domowe w Imperium Rzymskim, wyd. Bellona, Warszawa 2008.
