Bitwa pod Turskiem
| Bitwa pod Turskiem I najazd mongolski na Polskę |
|||||||||||||||||
| Czas | 13 lutego 1241 | ||||||||||||||||
| Miejsce | okolice Turska | ||||||||||||||||
| Terytorium | Polska | ||||||||||||||||
| Przyczyna | próba powstrzymania Mongołów przed zdobyciem Krakowa | ||||||||||||||||
| Wynik | zwycięstwo Mongołów | ||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
Bitwa pod Turskiem - bitwa, która miała miejsce 13 lutego 1241 w rejonie wsi Tursko Wielkie, pomiędzy siłami polskimi pod dowództwem wojewody krakowskiego Włodzimierza a wojskami mongolskimi pod dowództwem Bajdara podczas I najazdu mongolskiego na Polskę w XIII wieku.
Doszło do niej po zablokowaniu drogi na Kraków w rejonie Miechowa przez wojewodę krakowskiego Włodzimierza. Obecność sił polskich zmusiła zagony mongolskie do odwrotu w kierunku Sandomierza. Idące na Kraków szlakiem poprzez Koprzywnicę, Wiślicę i Skalbmierz oddziały Bajdara wycofały się w okolice w Tursko Wielkie. Skoncentrowane wcześniej oddziały wojewody krakowskiego udały się w pogoń za siłami mongolskimi, doprowadzając do walnej bitwy. Najprawdopodobniej Bajdar wiedział o zgromadzonych siłach polskich i wycofanie się jego oddziałów w rejon Turska było manewrem mającym na celu zająć lepsze pozycje przed zbliżającą się bitwą. Według Jana Długosza pierwsze uderzenie Polaków przyniosło sukces w postaci zmuszenia przeciwnika do odwrotu i uwolnienia jeńców. Jednak odwrót okazał się udanym taktycznym manewrem Mongołów mającym na celu rozerwanie polskiego szyku bojowego. Dzięki dyscyplinie w szeregach Mongołów i luźnej taktyce udało im się pokonać liczniejszych, ciężkozbrojnych rycerzy małopolskich. Polacy ponieśli duże straty i nie byli w stanie stawić oporu aż do bitwy pod Chmielnikiem 18 marca 1241 r. Po tym zwycięstwie oddziały mongolskie wycofały się wzdłuż lewego brzegu Wisły do Sandomierza.
[edytuj] Bibliografia
- Stanisław Krakowski Polska w walce z najazdami tatarskimi w XIII wieku, wyd. MON 1956, str.131-133
