Bob Woodward
Robert Upshur "Bob" Woodward (ur. 26 marca 1943 w Geneva, Illinois, USA) - jeden z najbardziej znanych dziennikarzy w USA, głównie dzięki jego wkładowi w ujawnienie afery Watergate, czego dokonał we współpracy z Carlem Bernsteinem, w czasie gdy byli dziennikarzami "Washington Post". Napisał dwanaście książek publicystycznych i zdobył dwie nagrody Pulitzera.
Spis treści |
[edytuj] Biografia
[edytuj] Dzieciństwo, edukacja, pobyt w wojsku
Woodward urodził się w rodzinie sędziego, Alfreda E.Woodwarda. Studiował na Uniwesytecie Yale podczas zajęć w Korpusie Treningowym Rezerw Oficerskich Marynarki Wojennej USA. Studia ukończył w 1965 r. Służył przez 5 lat jako oficer łącznikowy w Marynarce Wojennej USA. Poza tym pracował w Waszyngtonie jako wolontariusz w biurze republikańskiego kongresmena z jego rodzinnego dystryktu Wheaton, Illinois, Johna Erlenborna.
[edytuj] Afera Watergate
Woodward został zwolniony ze służby w Marynarce w sierpniu 1970 r. Następnie zgłaszał się do kilku szkół prawniczych, a także próbował zatrudnić się jako reporter w "Washington Post". Wydawca gazety Harry Rosenfeld zatrudnił go na dwutygodniowy okres próbny, którego Woodward nie ukończył jednak pomyślnie z powodu całkowitego braku doświadczenia dziennikarskiego. Nie stracił jednak zainteresowania pracą reporterską i został zatrudniony w gazecie "Montgomery Sentinel". Po roku szlifów w "Sentinelu" dołączył w sierpniu 1971 r. do redakcji "Washington Post".
Wraz z kolegą Carlem Bernsteinem został oddelegowany do prowadzenia śledztwa dziennikarskiego w sprawie włamania z 17 czerwca 1972 r. do siedziby głównej Narodowego Komitetu Demokratów w waszyngtońskim kompleksie biurowym zwanym Watergate. Ich praca, prowadzona pod nadzorem redaktora Bena Bradlee, doprowadziła do ujawnienia ogromnej liczby nieczystych zagrywek ze strony Komitetu Reelekcji prezydenta Richarda Nixona. Ich książka na temat tej afery, "Wszyscy ludzie prezydenta", stała się bestsellerem, a następnie została zekranizowana. Film z 1976 r. z udziałem Roberta Redforda w roli Woodwarda i Dustina Hoffmana jako Bernsteina przyniósł sławę dziennikarzom i wywołał falę zainteresowania dziennikarstwem śledczym.
Książka i film przyczyniły się także do powstania jednej z największych waszyngtońskich tajemnic: pojawiła się postać tajemniczego informatora Woodwarda, nazywanego "Głębokim Gardłem" (taki tytuł nosił popularny w tamtym okresie film pornograficzny). Woodward postanowił chronić tożsamość informatora aż do jego śmierci lub zgody na ujawnienie. Przez ponad 30 lat jedynymi osobami znającymi jego tożsamość byli Woodward, Bernstein i Bradlee. Dopiero w maju 2005 r. w wywiadzie dla "Vanity Fair" informator ujawnił się jako były dyrektor FBI W. Mark Felt. Woodward potwierdził jego tożsamość.
[edytuj] Późniejsza kariera
Woodward kontynuował pisanie książek i reportaży dla "Washington Post", przejmując jednocześnie obowiązki asystenta wydawcy gazety. Skupił się na pisaniu o sprawach prezydenckich, wywiadowczych, opisywaniu działalności takich instytucji, jak Sąd Najwyższy USA, Pentagon, Rezerwa Federalna. Napisał także książkę "Wired" na temat narkotykowej kultury Hollywood i śmierci komika Johna Belushi.
W serii artykułów ze stycznia 2002 r. wraz z Danem Balzem opisał wydarzenia z Camp David w następstwie ataków z 11 września 2001 r. (wspominali o koncepcji Worldwide Attack Matrix).
Czterokrotnie Woodward przeprowadzał wywiady z George'em W. Bushem, które łącznie przyniosły ponad 7 godzin nagrań. Na ich podstawie napisał książki "Bush at War" (2002; wyd. pol. "Wojna Busha", Magnum 2003) oraz "Plan of Attack" (2004; wyd. pol. "Plan ataku", Magnum, 2004) będące sprawozdaniami z prezydentury Busha i zawierające opis planów odpowiedzi Białego Domu na ataki z 11 września oraz wojen w Afganistanie i Iraku. Ostatnia pozycja Woodwarda – "The Secret Man" – opisuje jego relacje z Markiem Feltem. Poza tym pracuje on nad książką o drugiej kadencji George'a W. Busha.
14 listopada 2005 r. Woodward złożył dwugodzinne zeznania przed specjalnym prokuratorem Patrickiem Fitzgeraldem badającym sprawę Valerie Plame, agentki CIA, której tożsamość została ujawniona 14 lipca 2003 przez współpracownika wiceprezydenta Dicka Cheneya – Lewisa "Scootera" Libby'ego, w następstwie opublikowania przez jej męża Josepha C. Wilsona informacji, że atak na Irak był podjęty w oparciu o fałszywe przesłanki o broni masowego rażenia. Sprawozdanie z przesłuchania znalazło się w wydaniu "Washington Post" z 19 listopada 2005 r.
