Boeing B-50 Superfortress
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Boeing B-50 Superfortress (dane wersji B-50D) |
|
 B-50 Lucky Lady II |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Stany Zjednoczone |
| Producent | Boeing Company |
| Typ | samolot rozpoznawczy, samolot-cysterna, samolot szkolny |
| Konstrukcja | metalowy średniopłat z czterema silnikami gwiazdowymi |
| Załoga | 8 |
| Historia | |
| Data oblotu | 25 czerwca 1947 |
| Lata produkcji | 1947–1953 |
| Wycofanie ze służby | 1965 |
| Egzemplarze | 371 |
| Dane techniczne | |
| Napęd | 4× silnik gwiazdowy Pratt & Whitney R-4360-35 |
| Moc | 10 400 kW/14 000 KM (4× 2 600 kW/3 500 KM) |
| Wymiary | |
| Rozpiętość | 43,10 m |
| Długość | 30,20 m |
| Wysokość | 10,00 m |
| Powierzchnia nośna | 159,9 m² |
| Masa | |
| Własna | 38 506 kg |
| Użyteczna | 55 270 kg |
| Startowa | 78 470 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość maks. | 635 km/h na 9 000 m |
| Prędkość przelotowa | 393 km/h |
| Prędkość wznoszenia | 11,2 m/s |
| Pułap | 11 250 m |
| Zasięg | 12 478 km |
| Promień działania | 3 855 km |
| Współczynnik obciążenia konstrukcji | 343 kg/m² |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| 13× Karabin maszynowy M2 kal. 12,7 mm Uzbrojenie bombowe: do 9 100 kg bomb |
|
| Użytkownicy | |
| Stany Zjednoczone | |
| Rzuty | |
 |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Boeing B-50 Superfortress – odmiana samolotu Boeing B-29 Superfortress z nowocześniejszymi silnikami Pratt & Whitney R-4360.
USAF używały B-50 w okresie od roku 1948 do 1963, głównie jako samolotu rozpoznawczego dalekiego zasięgu (RB-50B), samolotu-cysterny (KB-50J) i samolotu szkoleniowego (TB-50H).
Boeing wyprodukował tylko 371 samolotów, które były w istocie ostatnim wcieleniem B-29 i ostatnim nieodrzutowym bombowcem USAF.
