Bogusław Kożusznik
Bogusław Kożusznik (ur. 29 stycznia 1910, zm. 9 lipca 1996) – polski lekarz, prof. medycyny, działacz polityczny i społeczny.
[edytuj] Życiorys
Urodzony na Zaolziu, studiował medycynę w Pradze czeskiej. Do 1939 był lekarzem górniczym w szpitalu górniczym w Petrzkowicach (dzielnica Ostrawy), potem na stanowisku dyrektora szpitala zakaźnego w Karwinie. Po włączeniu Zaolzia do Polski występował w obronie lekarzy narodowości czeskiej urodzonych na tych ziemiach, którym nakazano je opuścić w ciągu 48 godzin.
Podczas II wojny światowej był ochotnikiem w wojsku polskim. Po klęsce kampanii wrześniowej, przez Litwę, Łotwę, Szwecję, Norwegię i Anglię, dotarł do obozu polskiego we Francji. Następnie w Wielkiej Brytanii, gdzie współtworzył rządową administrację polską na uchodźstwie, (był m.in. szefem służb medycznych marynarki wojennej). W 1945 wrócił do Polski, gdzie włączył się w tworzenie struktur służby zdrowia (zwłaszcza inspekcji sanitarnej). Dzięki niemu do Polski po raz pierwszy sprowadzono w tym czasie znaczne ilości penicyliny.
Wiceminister zdrowia (1946–1959), poseł Sejmu Ustawodawczego z listy PPS (1947–1952), Główny Inspektor Sanitarny Polski (1955–1959). Był profesorem Akademii Medycznej i Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego w Warszawie. Uczestniczył z ramienia Polski w pracach powołujących do życia Światową Organizację Zdrowia WHO (wziął udział w inaguracyjnym posiedzeniu i uczestniczył przez lata w jej pracach). Przez 20 lat był też przewodniczącym Polskiego Komitetu Współpracy z Funduszem Narodów Zjednoczonych na rzecz Dzieci (UNICEF), a w latach 1957–1979 wiceprzewodniczącym Rady Zarządzającej UNICEF.
Był ponadto działaczem Państwowej Rady do spraw Pokojowego Wykorzystania Energii Jądrowej oraz prezesem Rady Naczelnej Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej i Towarzystwa Sztuk Pięknych.
