Bohdan Korzeniewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Correct.svg
 Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi:
Sekcja „Dorobek twórczy”.
Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu.

Bohdan Korzeniewski (ur. 12 kwietnia 1905 w Siedlcach, zm. 5 września 1992 w Warszawie) – polski reżyser, krytyk i historyk teatru, tłumacz, pisarz i pedagog.

Urodził się w Siedlcach. W latach 1932-1938 z przerwami pracował w Bibliotece Narodowej. Od 1934 roku wykładał historię teatru w PIST, co kontynuował na tajnych kompletach w czasie okupacji hitlerowskiej. Wraz z Leonem Schillerem był współzałożycielem podziemnej Tajnej Rady Teatralnej. Więziony w niemieckim obozie koncentracyjnym Auschwitz-Birkenau, skąd został jako jeden z nielicznych zwolniony dzięki zabiegom międzynarodowym. Powstanie warszawskie spędził w Warszawie, głównie w Bibliotece Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie był zatrudniony. Za zgodą władz niemieckich, w styczniu 1945 r. współpracował przy ratowaniu dobytku BUW.

Po wojnie działał w komisji weryfikującej aktorów, biorących za zgodą władz okupacyjnych udział w jawnych spektaklach z lekkim repertuarem i gromadzących rzesze widzów. Przypomniał to w felietonie opublikowanym w maju 2004 roku w „Tygodniku Powszechnym” Czesław Miłosz, zowiąc to tropieniem czarownic.

Od 1946 roku był profesorem PWST, wieloletnim dziekanem Wydziału Reżyserii. Łączył tę prace z funkcjami dyrektora i kierownika artystycznego wielu teatrów, m.in. Narodowego i Polskiego w Warszawie. W latach1948-1980, głównie w teatrach warszawskich i krakowskich, wyreżyserował samodzielnie i we współpracy, dokonał inscenizacji, adaptacji lub opracowań, a także opiekował się łącznie 67. wystawieniami sztuk teatralnych. Były to głównie dramaty klasyczne, z których wydobywał i ukazywał we współczesnym sobie kontekście wartości intelektualne, racjonalizm, satyrę i szyderstwo. Do dziś za jedną z najgłośniejszych jego prac uważany jest debiut reżyserski z 1948 roku – wystawienie sztuki Szkoła żon Moliera. We wspomnieniach aktorów, np. Andrzeja Łapickiego, jawił się jako człowiek, który zawsze dbał o staranną, poprawną polszczyznę, piękno myśli i formę wypowiedzi.

W roku 1956 razem z Andrzejem Bohdziewiczem wyreżyserował pierwszą powojenną ekranizację Zemsty Fredry. Wystawił też trzy sztuki w Teatrze Telewizji. Tłumaczył dzieła literatury rosyjskiej i francuskiej, m.in. Moliera.

Od roku 1956 współredaktor z Zbigniewem Raszewskim Pamiętnika Teatralnego. W latach 1955-1970 pełnił funkcje prezesa Polskiego Ośrodka Międzynarodowego Instytutu Teatralnego, a od 1970 roku – prezesa honorowego.

Zmarł w Warszawie, pochowano go na Cmentarzu Komunalnym w Piasecznie.

[edytuj] Dorobek twórczy

  • literacki

[edytuj] Bibliografia

  • Szejnert M., Sława i infamia. Rozmowa z Bohdanem Korzeniewskim, Kraków, Wydawnictwo literackie 1992, ISBN 83-08-02330-4.

[edytuj] Linki zewnętrzne

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Bohdana Korzeniewskiego
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Bohdan_Korzeniewski&oldid=31293769”
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty