Bolesław Faron

Bolesław Faron (ur. 17 lutego 1937 w Czarnym Potoku k. Łącka na Sądecczyźnie) – profesor, historyk literatury polskiej, krytyk, publicysta, polityk, przedsiębiorca.

Absolwent I LO im. Jana Długosza w Nowym Sączu (1954), studiował filologię polską w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie (1954-1958). Po studiach pracował jako nauczyciel języka polskiego w II Liceum Ogólnokształcącym im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie (1958-64). W 1966 uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych WSP (praca Twórczość Zbigniewa Uniłowskiego na tle prozy drugiego dziesięciolecia międzywojennego). W latach 1971-75 został prorektorem WSP, a od 1975 pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Historycznoliterackiej Oddziału PAN w Krakowie. W tym samym roku uzyskał stopień doktora habilitowanego (praca Stefan Kołaczkowski jako krytyk i historyk literatury), został także rektorem WSP (do 1981 roku). W 1978 roku uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego. Od 2000 roku dyrektor Instytutu Filologii Polskiej Akademii Pedagogicznej w Krakowie. Wchodzi także w skład rady programowej Akademii Jakości Życia przy Małopolskiej Wyższej Szkole Zawodowej im. Józefa Dietla w Krakowie. Współpracownik i członek komitetu redakcyjnego "Rocznika Sądeckiego". Członek Klubu Przyjaciół Ziemi Sądeckiej^{[potrzebne źródło]}.

W 1956 roku wstąpił do PZPR. W 1981 roku był zastępcą członka KC PZPR. Do Narodowej Rady Kultury należał w latach 1983-86. Od lutego 1981 do 1986 roku był ministrem oświaty i wychowania w rządzie Wojciecha Jaruzelskiego (za jego rządów opracowano Kartę Nauczyciela^{[potrzebne źródło]}).

W 1983 wybrany w skład Prezydium Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. Radca ds. kultury i nauki ambasady polskiej i dyrektor Instytutu Polskiego w Wiedniu w latach 1986-1991.

Czynny uczestnik życia krytycznoliterackiego, współpracownik wielu pism ("Ruch Literacki" – redaktor naczelny w latach 1977-81, "Twórczość", "Odra", "Życie Literackie", "Ojczyzna-Polszczyzna", "Przegląd Humanistyczny"). Założyciel i dyrektor naukowy Wydawnictwa Edukacyjnego w Krakowie (od 1993), inicjator edycji serii podręczników do nauki języka polskiego To lubię. Specjalista z zakresu literatury Młodej Polski, dwudziestolecia międzywojennego i piśmiennictwa współczesnego; znawca twórczości Władysława Orkana i Zbigniewa Uniłowskiego.

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim (1974) i Krzyżem Oficerskim (1985) Orderu Odrodzenia Polski. Mieszka w Krakowie. Jest bratem Stanisława Farona.

Publikacje

• Zbigniew Uniłowski, Warszawa 1969
• Stefan Piętak, Kraków 1971
• Stefan Kołaczkowski jako krytyk i historyk literatury, Wrocław 1976
• Oświatowe przekroje i zbliżenia, Warszawa 1985
• Współczesna poezja polska Wybór i oprac. wspólnie ze Stanisławem Burkotem, Kraków 1971
• Prozaicy dwudziestolecia międzywojennego (red.), Warszawa 1972
• Władysław Orkan: Komornicy i opowiadania wybrane. Wybór i posłowie Bolesław Faron, Warszawa 1975
• Zbigniew Uniłowski: Wspólny pokój i inne utwory (oprac.). Zakład Narodowy im. Ossolińskich, BN I, 224. Wrocław 1976
• Zbigniew Uniłowski: Żyto w dżungli. Pamiętnik morski. Reportaże. (wybór i posłowie), Kraków 1981
• Spotkania i powroty. Sylwetki i szkice o literaturze, Kraków 1995.
• Monografia Jama Michalika, Kraków 1995.
• Władysław Orkan. Kraków, 2004.
• Okruchy: szkice o literaturze i kulturze XX wieku. Kraków 2005.
• "Powrót do korzeni", Wydawnictwo Edukacyjne, Kraków 2000.
• "Powrót do korzeni. Nowy", Wydawnictwo Edukacyjne, Kraków 2010.

Bibliografia

• Współcześni polscy pisarze i badacze literatury. Słownik biobibliograficzny. Tom 2.. Jadwiga Czachowska, Alicja Szałagan (red.). Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1994. ISBN 8302054461.