Bolesław Kominek
| Bolesław Kominek | |||
| kardynał prezbiter | |||
 |
|||
|
|||
| Kraj działania | Polska | ||
| Data i miejsce urodzenia | 23 grudnia 1903 Radlin II |
||
| Data i miejsce śmierci | 10 marca 1974 Wrocław |
||
| arcybiskup wrocławski | |||
| Okres sprawowania | 1972–1974 | ||
| Wyznanie | katolickie | ||
| Kościół | rzymskokatolicki | ||
| Prezbiterat | 11 września 1927 | ||
| Nominacja biskupia | 26 kwietnia 1951 | ||
| Sakra biskupia | 10 października 1954 | ||
| Kreacja kardynalska | 5 marca 1973 Paweł VI |
||
| Kościół tytularny | S. Croce in via Flaminia | ||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||
| Sukcesja apostolska | |||||||||||||||
| Data konsekracji | 10 października 1954 | ||||||||||||||
| Konsekrator | Franciszek Barda | ||||||||||||||
| Współkonsekratorzy | Franciszek Jop Wojciech Tomaka |
||||||||||||||
|
|||||||||||||||
|
|||||||||||||||
Bolesław Kominek (ur. 23 grudnia 1903 w Radlinie, zm. 10 marca 1974 we Wrocławiu) – polski biskup rzymskokatolicki, arcybiskup metropolita wrocławski w latach 1972–1974, kardynał od 1973.
[edytuj] Życiorys
Ukończył Państwowe Gimnazjum w Rybniku. Następnie studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie oraz w Instytucie Katolickim w Paryżu (1927–1930). Święcenia kapłańskie przyjął w Katowicach 11 września 1927. W okresie studiów paryskich działał jako duszpasterz wśród emigrantów polskich. Od 1930 pracował w diecezji katowickiej, był m.in. sekretarzem Akcji Katolickiej. Podczas II wojny światowej przebywał w Lublinie i na Górnym Śląsku, prowadził działalność charytatywną i duszpasterską na rzecz jeńców wojennych i więźniów obozów koncentracyjnych.
15 sierpnia 1945 został mianowany administratorem apostolskim Opola. Stworzył podstawy do powołania w 1972 diecezji opolskiej. Jego działalność spotkała się z niechętnym przyjęciem władz komunistycznych. 26 stycznia 1951 został zmuszony do opuszczenia Opola. Przebywał w Krakowie oraz w Sierszy.
26 kwietnia 1951 otrzymał papieską nominację na biskupa tytularnego Sophene z zadaniami rządcy polskiej części archidiecezji wrocławskiej oraz rezydencją we Wrocławiu. Tej nominacji ponownie sprzeciwiły się władze państwowe. Biskup nie mógł rezydować we Wrocławiu, a sakrę przyjął potajemnie 10 października 1954 w Przemyślu.
W październiku 1956 został ostatecznie dopuszczony do objęcia urzędu. 1 grudnia 1956 mianowany biskupem tytularnym Vagi oraz specjalnym delegatem Prymasa Polski z uprawnieniami biskupa rezydencjalnego we Wrocławiu. 19 marca 1962 został podniesiony do godności arcybiskupa tytularnego Eucaity, a od 15 maja 1967 był administratorem apostolskim ad nutum Sanctae Sedis archidiecezji wrocławskiej. 28 czerwca 1972 został pełnoprawnym arcybiskupem metropolitą wrocławskim, pierwszym od śmierci Adolfa Bertrama w 1945.
W latach 1962–1965 uczestniczył w obradach soboru watykańskiego II, później także w II sesji zwykłej Światowego Synodu Biskupów w Watykanie w 1971. W latach 1971–1974 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Rady Konferencji Episkopatów Europy. 5 marca 1973 papież Paweł VI kreował go kardynałem, z tytułem prezbitera S. Croce in via Flaminia.
Był inicjatorem i autorem listu biskupów polskich do niemieckich z 1965.
[edytuj] Bibliografia
- Nitecki P., Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965–1999, ISBN 83-211-1311-7, Warszawa 2000.
- Rzewiczok U., Dzieje Dębu (1299–1999): monografia historyczna dzielnicy Katowic, Muzeum Historii Katowic, Katowice 1999, ISBN 83-87727-30-X, ss. 87–88.
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Strona poświęcona Bolesławowi Kominkowi [dostęp 2010-11-24]
- Bolesław Kominek w bazie catholic-hierarchy.org (ang.) [dostęp 2010-11-24]
| Poprzednik Kazimierz Lagosz |
wikariusz kapitulny wrocławski 1956–1972 |
Następca Wincenty Urban |
| Poprzednik Adolf Bertram |
 |
Arcybiskup metropolita wrocławski 1972–1974 |
|
Następca Henryk Gulbinowicz |
|
||||||||||||||||
