Bolesław Kon

Bolesław Kon (ur. 9 grudnia 1906 w Warszawie, zm. 10 czerwca 1936 tamże) – polski pianista żydowskiego pochodzenia.

Biografia

Urodził się w Warszawie w ubogiej żydowskiej rodzinie krawieckiej. Podczas I wojny światowej rozpoczął studia w Konserwatorium Moskiewskim pod kierunkiem Konstantego Igumnowa. W 1924 roku rozpoczął studia pianistyczne w Wyższej Szkole Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie pod kierunkiem Bolesława Domaniewskiego, a następnie Aleksandra Michałowskiego. Studia dokończył w Konserwatorium Warszawskim pod kierunkiem Zbigniewa Drzewieckiego. Dyplom z odznaczeniem otrzymał w 1928 roku.

Po studiach Kon przenósł się do Krakowa, gdzie w latach 1929-1931 był profesorem fortepianu w Konserwatorium Towarzystwa Muzycznego. Oprócz działalności pedagogicznej koncertował w wielu miastach Polski jako solista koncertów symfonicznych. W 1932 roku, za namową Zbigniewa Drzewieckiego, wziął udział w II Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina. Zdobył III nagrodę oraz nagrodę Polskiego Radia dla najwybitniejszego laureata polskiego. 20 stycznia 1933 roku z orkiestrą Filharmonii Warszawskiej zagrał II Koncert fortepianowy c-moll op. 18 Siergieja Rachmaninowa, natomiast w połowie tego samego roku wykonał jeszcze m.in. 12 Etiud op. 10 Fryderyka Chopina.

Na przełomie maja i czerwca 1933 roku przebywał w Wiedniu, gdzie brał udział w Międzynarodowym Konkursie Muzycznym. Został laureatem I nagrody, co zaowocowało wieloma zaproszeniami na koncerty we Francji, Holandii, Włoszech, Rumunii, Austrii i na Węgrzech. Mimo licznych wyjazdów, dawał też koncerty dla polskiej publiczności, które głównie organizowały takie instytucje jak Stowarzyszenie Miłośników Dawnej Muzyki, Towarzystwo Współczesnej Muzyki Polskiej czy Organizacja Ruchu Muzycznego.

Bolesław Kon popełnił samobójstwo 10 czerwca 1936 roku w Warszawie. Powodem tego była prawdopodobnie jego choroba umysłowa.

Linki zewnętrzne

• Bolesław Kon na stronie chopin.nifc.pl