Bolesław Rumiński

Bolesław Rumiński
Data i miejsce urodzenia	16 kwietnia 1907 Brzeźno
Data i miejsce śmierci	26 października 1971 Warszawa
Minister przemysłu chemicznego
Przynależność polityczna	Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Okres urzędowania	od 30 grudnia 1950 do 20 lutego 1957
Następca	Antoni Radliński
Odznaczenia

Bolesław Rumiński (ur. 16 kwietnia 1907 we wsi Brzeźno w ówczesnym powiecie nieszawskim, zm. 26 października 1971 w Warszawie) – działacz komunistyczny i państwowy w okresie PRL, inżynier chemik.

Życiorys

Syn nauczyciela Józefa i Agnieszki z Kotasów. Po ukończeniu w 1927 gimnazjum im. Jana Kasprowicza w Inowrocławiu studiował na Politechnice Warszawskiej. Od 1928 działacz OMS "Życie", założyciel i sekretarz koła tej organizacji na Wydziale Chemii, członek egzekutywy "Życia" na Politechnice. Od 1932 działacz KZMP współredagował i drukował ulotki i brał udział w organizowaniu wieców studenckich. W 1935 był w zarządzie Bratniej Pomocy na Politechnice z listy wyborczej "Frontu Niezależnych". W marcu 1936 brał udział w organizowaniu okupacyjnego strajku studentów Politechniki, za co 1 kwietnia 1936 został aresztowany i miesiąc później osadzony na pół roku w obozie w Berezie Kartuskiej. Podczas okupacji niemieckiej uczestnik konspiracji. Od 1942 członek PPR, następnie PZPR. W latach 1944-1945 był pełnomocnikiem rządu w Lublinie i Warszawie, następnie pracował w administracji centralnej – w latach 1945-1947 podsekretarz stanu (wiceminister) w Ministerstwie Przemysłu, w latach 1947-1949 podsekretarz stanu w Ministerstwie Przemysłu i Handlu, w latach 1949-1950 minister przemysłu rolnego i spożywczego, w latach 1950-1957 minister przemysłu chemicznego, a w latach 1957-1969 podsekretarz stanu w Ministerstwie Przemysłu Spożywczego i Skupu. W latach 1948-1956 był zastępcą członka, a od 1956 członkiem Komitetu Centralnego PZPR.

W latach 1969-1971 członek Rady Państwa; w lutym 1971 został wybrany na zastępcę przewodniczącego Rady Państwa, zmarł jeszcze w tym samym roku. Był delegatem na I Zjazd PPR w grudniu 1945 i na wszystkie zjazdy PZPR za jego życia (od pierwszego do piątego), posłem do KRN, na Sejm Ustawodawczy i na Sejm PRL I, III, IV i V kadencji w latach 1944-1956 i od 1961.

Inicjator powstania Naczelnej Organizacji Technicznej, która powstała 15 grudnia 1945, nawiązując do tradycji przedwojennego Stowarzyszenia Technikow. Od czerwca 1960 (do końca życia) prezes Zarządu Głównego Naczelnej Organizacji Technicznej.

Był odznaczony Orderem Budowniczych Polski Ludowej, Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski i Orderem Sztandaru Pracy I klasy. Został pochowany w Alei Zasłużonych na Powązkach.

Jego żoną była Antonina Rumińska, z domu Wysocka, absolwentka Uniwersytetu Wileńskiego (mgr nauk rolniczych), prof. dr hab. na Wydziale Ogrodnictwa Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, m.in. redaktor pracy zbiorowej Poradnik plantatora ziół (1984).

W uznaniu zasług B. Rumińskiego nazwano jego imieniem jedną z ulic Kalisza w centralnej części miasta.

Bibliografia

• Polski Słownik Biograficzny t. XXXIII, Wrocław-Warszawa-Kraków 1991-1992.