Bonawentura Lenart

Na Powązkach warszawskich

Bonawentura Lenart (ur. 8 sierpnia 1881 w Oświęcimiu, zm. 9 kwietnia 1973 w Warszawie) – polski grafik, liternik, konserwator, profesor warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych.

W latach (1909-1915) pracował jako kierownik wzorowej pracowni konserwatorskiej w Krakowie. W 1913 był współzałożycielem z grupą innych artystów pracowni artystycznej Warsztaty Krakowskie zajmującej się projektowaniem, ale także wykonywaniem wzornictwa przemysłowego. Pracownia ta wzorowała się na Wiener Werkstätte. Później zajmował się introligatorstwem i konserwacją książek, a także rękopisów. W latach (1919-1929) kierownik pracowni doświadczal­nej liternictwa, drukarstwa i introligatorstwa przy Wy­dziale Sztuk Pięknych uniwersytecie w Wilnie. W 1929 założył w Bibliotece Narodowej Pracownię Konserwatorską. W latach (1929-1939) kon­serwator Biblioteki Narodowej. W 1936 utworzył Biuro Introligatorskie.

Po II wojnie światowej, zorgani­zował w Warszawie Pracownię Konserwacji Zabytków Grafiki i wykładał w Wyższej Szkole Sztuk Plastycz­nych od 1951 roku. W latach (1945-1955) kierownik pracowni konserwatorskiej Naczelnej Dyrekcji Muzeów i Ochrony Zabytków.

Sławę zyskał jako wynalazca szeregu ulepszeń w technice oprawy książki i stemplowych wyklejanek. Wykonał oprawy: "Teka od Narodu Polskiego dla Ameryki" (1926) i "Połączenie Krakowa z Pogórzem" (Magistrat krakowski Marchott, Muzeum techniczno-przemysłowe w Krakowie.

Pochowany na Powązkach wraz z żoną Pauliną, obok kwater żołnierzy batalionu "Zośka". Tuż przy nim pochowani są jego synowie: phm. ppor. Jan Lenart i ppor. Wojciech, żołnierze baonu "Zośka", którzy zginęli w powstaniu warszawskim. Autor szeregu rozpraw z dziedziny drukarstwa i grafiki. Wydał: "Konserwacja książki zabytkowej i jej opra­wy" (1926), "Liternictwo" (1928), "Piękna książka" (1928).

Bibliografia

• M. Wallis, 1974: Secesja. Wydanie II. Wydawnictwo Arkady, Warszawa.
• Wielka Encyklopedia Powszechna PWN (1962-1969)