Brigitte Bardot

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Correct.svg
 Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi:
poprawić tłumaczenie fragmentów tekstu/zwrotów.
Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu.
Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu.
Brigitte Bardot
Brigitte Bardot (1968)
Brigitte Bardot (1968)
Prawdziwe imię i nazwisko Brigitte Anne Marie Bardot
Data i miejsce urodzenia 28 września 1934
Paryż, Francja
Zawód aktorka filmowa, modelka, działaczka społeczna
Współmałżonek Roger Vadim (1952-1957)
Jacques Charrier (1959-1962)
Gunter Sachs (1966-1969)
Bernard d'Ormale (od 1992)
Lata aktywności 1952–1973
od 1973 aktywizm
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Brigitte Bardot w Wikicytatach
Strona internetowa

Brigitte Bardot, właściwie Brigitte Anne Marie Bardot (ur. 28 września 1934 w Paryżu) – francuska modelka, piosenkarka i aktorka filmowa, symbol seksu w latach 50. i 60. XX wieku, później także działaczka na rzecz ochrony praw zwierząt.

Spis treści

[edytuj] Biografia

[edytuj] Wczesne lata

Brigitte Bardot urodziła się w Paryżu jako jedna z dwóch córek Louisa Bardot i Anne Marie Mucel. Ojciec, dyplomowany inżynier, prowadził rodzinny interes. Matka zapisała Brigitte i jej młodszą siostrę Marie-Jean do szkoły baletowej. Mijanou ostatecznie zrezygnowała z lekcji tańca, natomiast Brigitte skoncentrowała się na ćwiczeniach. W 1947 roku została przyjęta do Konserwatorium Paryskiego i przez trzy lata wraz z Leslie Caron uczęszczała do klasy baletowej rosyjskiego choreografa Borisa Knyazeva.

[edytuj] Kariera

W 1949 roku pozowała dla magazynu „Jardin des Modes”, którym zarządzała przyjaciółka jej matki, dziennikarka Hélène Lazareffa. W 1950 roku pozowała dla marcowego wydania francuskiego „Elle”[1]. Podczas sesji została zauważona przez młodego reżysera (jej późniejszego męża) Rogera Vadima, który postanowił je pokazać scenarzyście Marcowi Allégret. Ten zaproponował jej przesłuchanie do filmu Les Lauriers sont coupés, w którym otrzymała rolę[potrzebne źródło]. Mimo że zrezygnowano z jego nakręcenia, Bardot zainteresowała się aktorstwem.

Zadebiutowała w 1952 roku w komedii Wioska w Normandii (Le Trou Normand). W latach 1952–1956 pojawiła się w siedemnastu filmach, a w 1953 roku zagrała rolę w sztuce Jeana Anouilh'a Zaproszenie do zamku (L'Invitation au château). Media zwróciły na nią uwagę, kiedy pojawiła się na Festiwalu Filmowym w Cannes w kwietniu 1953 roku.

Jej filmy z początku i połowy lat 50. to głównie romantyczne komedie z rolami młodych dziewcząt. Zagrała epizodyczne role w trzech filmach anglojęzycznych: brytyjskiej komedii Doctor at Sea (1955) i amerykańskich Helena Trojańska (1954) oraz Act of Love (1954) z Kirkiem Douglasem.

Vadim w celu wypromowania wizerunku Bardot zrealizował w 1956 I Bóg stworzył kobietę z Bardot i Jeanem-Louisem Trintignantem. Film o niezbyt moralnej nastolatce, prowokującej społeczność niewielkiego miasteczka odniósł światowy sukces. Charles de Gaulle mówił, że Bardot była „francuskim artykułem eksportowym równie ważnym jak samochody Renault”[1]. Do postrzegania Brigitte Bardot jako symbolu seksu i zmysłowości w dużym stopniu przyczyniły się, poza filmami, zdjęcia, jakie jej robił fotograf Sam Levin. Wiele zdjęć aktorki z lat 50. i 60. wykonał również brytyjski fotograf Cornel Lucas. Z Vadimem rozwiodła się w 1957. W 1959 wyszła za mąż za Jacques'a Charrier'a, aktora, z którym zagrała w Babette idzie na wojnę (1959).

W 1960 roku wystąpiła w filmie Prawda (La vérité) w reżyserii Henriego-Georges'a Cluzota. W następnym roku za tę rolę Włoska Akademia Filmowa przyznała jej nagrodę David di Donatello dla najlepszej aktorki zagranicznej[2]. Wkrótce potem Bardot wyjechała na południe Francji, do swego domu w Saint-Tropez. W 1963 roku zagrała w filmie Jena-Luca Godarda Pogarda.

Odgrywała role w wielu innych filmach u boku takich aktorów, jak Alain Delon (Sławne miłości, Trzy kroki w szaleństwo), Jean Gabin (Na wypadek nieszczęścia), Sean Connery (Shalako), Jean Marais (Gdyby Wersal mógł mi odpowiedzieć, Przyszłe gwiazdy), Lino Ventura (Bulwar Rumu), Annie Girardot (Nowicjuszki), Claudia Cardinale (Królowe Dzikiego Zachodu), Jeanne Moreau (Viva Maria!), Jane Birkin (Don Juan). W 1973 roku oznajmiła, że rezygnuje z aktorstwa[3].

Brała udział w różnych muzycznych spektaklach i nagrała wiele piosenek w latach 60. i 70. XX wieku, głównie we współpracy z piosenkarzami takimi, jak: Serge Gainsbourg, Bob Zagury i Sacha Distel. Nagrała m.in. "Harley Davidson", "Je Me Donne À Qui Me Plaît", "Guma balonowa", "Kontakt", "Je Reviendrai Toujours Vers Toi", "L'Appareil À Sous", "La Madrague", "On Déménage", "Sidonie", "Tu veux, Ou Tu veux pas?", "Le Soleil de Ma Vie "(cover hitu Steviego Wondera You Are the Sunshine of My Life) i Je t'aime ... moi non plus[potrzebne źródło].

[edytuj] Życie prywatne

21 grudnia 1952 roku w wieku osiemnastu lat wyszła za mąż za reżysera Rogera Vadima[1]. Wystąpiła w jego filmie I Bóg stworzył kobietę. Słynna, nasycona erotyzmem scena tańca na stole przyniosła jej sławę i spowodowała istotną zmianę w podejściu do tematów erotycznych w kinie światowym. W dużej mierze do sukcesu filmu przyczyniła się jej uroda i seksapil. Dla uzyskania zgody rodziców Brigitte na ślub, Vadim, który był wyznania prawosławnego, przeszedł na katolicyzm. Rozwiedli się pięć lat później (6 grudnia 1957), ale pozostali przyjaciółmi i w późniejszych latach często współpracowali[potrzebne źródło].

Podczas pracy nad filmem I Bóg stworzył kobietę Bardot miała romans z Jeanem-Louisem Trintignantem ( w tym czasie mężem aktorki Stéphane Audran). Ich związek nie był łatwy z uwagi na odbywaną w tym czasie przez aktora służbę wojskową oraz romans Bardot z piosenkarzem Gilbertem Bécaud. Ostatecznie rozeszli się po dwóch latach. W dniu 18 czerwca 1959 roku Bardot poślubiła aktora Jacques'a Charriera, z którym miała swoje jedyne dziecko – syna Nicolasa-Jacques'a. Ze względu na zainteresowanie paparazzi poród miał miejsce w apartamencie Bardot w Paryżu (przy alei Paul-Doumer 71 w 16. dzielnicy Paryża) przy zamkniętych okiennicach. Po rozwodzie z Charrierem (20 listopada 1962) Nicolasem zajęła się rodzina Jacques'a, a Bardot nie utrzymywała z synem ścisłych kontaktów aż do jego pełnoletności. Inni mężowie aktorki to: niemiecki milioner Gunter Sachs (14 lipca 1966 – 1 października 1969) oraz Bernard d'Ormale (od 16 sierpnia 1992 roku). Miała również romanse z Samim Freyem, Sergem Gainsbourgiem i Sachą Distelem. W latach 70. związana była z rzeźbiarzem Miroslavem Brozkiem (była jego modelką)[potrzebne źródło].

29 października 1956 roku uczestniczyła (między innymi z Marilyn Monroe) w dorocznej gali z udziałem Elżbiety II w Empire Theatres w Londynie. W 1974 roku, dla uczczenia swych 40. urodzin, Bardot zdecydowała się na nagą sesję zdjęciową we włoskiej edycji magazynu „Playboy”[potrzebne źródło].

[edytuj] Działalność na rzecz praw zwierząt

Brigitte Bardot (2002)

W 1974 roku na dzień przed swoimi 40 urodzinami (po występach w ponad 40 filmach i nagraniu kilku płyt) wycofała się z filmu i postanowiła wykorzystać swoją sławę do promowania praw zwierząt. W 1986 roku założyła fundację The Brigitte Bardot Foundation for the Welfare and Protection of Animals i została wegetarianką). Zebrała trzy miliony franków francuskich na finansowanie fundacji, poprzez zorganizowanie licytacji, wystawiając na sprzedaż wiele przedmiotów osobistych. W 1999 roku Bardot w liście do chińskiego przywódcy Jiang Zemina, opublikowanego w języku francuskim przez magazyn VSD, oskarżyła państwo o torturowanie i zabijanie niedźwiedzi na świecie, a także wykorzystywanie tygrysów i nosorożców do produkowania afrodyzjaków[potrzebne źródło].

W ciągu dwóch lat[kiedy?] przekazała ponad 140 000 dolarów na sterylizację bezpańskich psów w Bukareszcie, których liczbę szacuje się na 300 000. W jej planach jest dom dla bezdomnych zwierząt. Całość budowy ma być sponsorowana przez aktorkę[potrzebne źródło].

[edytuj] Polityka, kontrowersje i problemy prawne

Bardot była pierwszą kobietą niehistoryczną, której twarz posłużyła jako wzorzec dla podobizn Marianny, emblematu Republiki Francuskiej (w 1969, rzeźbę wykonał Alain Gourdon). Wyraziła poparcie dla prezydenta Charlesa de Gaulle'a w 1960 roku. Jej mąż, Bernard d'Ormal, był doradcą prawnym partii Front Narodowy.

W książce z 1999 "Le Carré de Pluton" Bardot krytykuje rytualny ubój owiec podczas festiwalu muzułmańskiego Eid al-Adha. Ponadto w jednym z rozdziałów pisze: "mój kraj ..., Francja, moja ojczyzna, mój kraj jest ponownie atakowany przez przeludnienie cudzoziemców, zwłaszcza muzułmanów". Za te słowa francuski sąd ukarał aktorkę grzywną w wysokości 30.000 franków w czerwcu 2000 roku.

10 czerwca 2004 r. została skazana za „podżeganie do nienawiści rasowej”[za co?] i nałożono na nią karę w wysokości 5000 euro. Bardot stwierdziła, iż nie ma uprzedzeń rasowych i przeprosiła w sądzie, mówiąc: „Nigdy świadomie nie chciałam nikogo skrzywdzić. Nie leży to w moim charakterze”[potrzebne źródło].

[edytuj] Wpływ

Posąg Brigitte Bardot w Buzios, Brazylia.

Bardot zaistniała w świecie mody. Dekolt typu „odkryta szyja oraz oba ramiona” jest nazwany od jej imienia „Bardot”. Aktorka spopularyzowała ten styl, który jest szczególnie używany do swetrów i bluzek, sukienek i różnego rodzaju topów[potrzebne źródło]. Bardot spopularyzowała także bikini poprzez takie filmy jak Kobieta bez zasłony, jej występy w Cannes oraz w wielu sesjach zdjęciowych[potrzebne źródło]. Bardot również wprowadziła do mody choucroute („kapusta”), fryzurę i bawełniany materiał w kratkę, który zawierał strój zaprojektowany przez Jacques'a Esterela, na jej ślub z Jacques'iem Charrier'em. Była tematem niektórych dzieł Andy'ego Warhola[potrzebne źródło].

Oprócz popularyzacji stroju kąpielowego, Bardot przypisuje się popularyzację miasta Saint-Tropez i miejscowości Buzios w Brazylii, którą odwiedziła w 1964 roku wraz ze swoim chłopakiem - brazylijskim muzykiem – Bobem Zagury. Dziś stoi tam posąg Bardot, stworzony przez Christina Motta.

Bardot była ubóstwiana przez młodych muzyków: Johna Lennona i Paula McCartney'a. Planowali nakręcić film The Beatles i Bardot, podobny do Hard Day's Night, ale plany nie zostały spełnione. Pierwsza żona Lennona – Cynthia Powell specjalnie rozjaśniła włosy, by upodobnić się do Bardot[potrzebne źródło].

Bob Dylan powiedział, że pierwsza piosenka, jaką napisał, poświęcona była dla Brigitte. Wspomniał o niej w piosence I Shall Be Free, znajdującej się na płycie pt. The Freewheelin' Bob Dylan[potrzebne źródło].

[edytuj] Wybrana filmografia

[edytuj] jako aktorka

Przypisy

  1. ↑ 1,0 1,1 1,2 Agnes Poirier: Zakazać Bardot!. Gazeta Wyborcza, 2009-09-30. [dostęp 2012-05-16].
  2. ↑ Nagrody dla Brigitte Bardot IMDB. Dostęp 12 stycznia 2011
  3. ↑ Brigitte Bardot Gives Up Films At Age of 39. „The Modesto Bee”, s. 5, 1973-06-07 (ang.). 

[edytuj] Bibliografia

  • Brigitte Tast, Hans-Jürgen Tast (Hrsg.) Brigitte Bardot. Filme 1953-1961. Anfänge des Mythos B.B. (Hildesheim 1982) ISBN 3-88842-109-8
  • Jeffrey Robinson Bardot – Two Lives (1994) ISBN 5-88590-749-8
  • Brigitte Bardot Initiales B.B. (GRASSET & FASQUELLE 1996) ISBN 2-246-52601-9

[edytuj] Linki zewnętrzne

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Brigitte_Bardot&oldid=31228015”
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty