Buczynowa Przełęcz
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Buczynowa Przełęcz | |
 Widok z Doliny Pańszczycy z zaznaczoną Buczynową Przełęczą |
|
| Wysokość | 2127 m n.p.m. |
| Państwo |  Polska |
| Pasmo | Karpaty, Tatry |
| Sąsiednie szczyty | Wielka Buczynowa Turnia, Mała Buczynowa Turnia |
| Data zdobycia | 1900 |
| Pierwsze wejście | ks. Walenty Gadowski z osobami towarzyszącymi i przewodnikiem Jędrzejem Parą |
  Buczynowa Przełęcz
|
|
| Na mapach: | |
Buczynowa Przełęcz (słow. Bučinové sedlo, niem. Buczynowascharte, węg. Buczynowa-csorba[1]– wąska, głęboka przełęcz w bocznej grani Tatr, w grupie Buczynowych Turni, położona na wysokości 2127 m n.p.m., pomiędzy Wielką Buczynową Turnią a Małą Buczynową Turnią. Przełęcz oddziela od siebie Dolinę Pańszczycę i Buczynową Dolinkę.
Pierwotnie przez tę przełęcz był poprowadzony szlak Orlej Perci. Obecnie przechodzi on łatwiejszym wariantem przez żleb poniżej przełęczy (od strony Buczynowej Dolinki). Zimą przełęcz stanowi najbezpieczniejsze połączenie Buczynowej Dolinki i Doliny Pańszczycy.
[edytuj] Historia zdobycia
Pierwsze odnotowane wejścia turystyczne:
- latem – ks. Walenty Gadowski z trzema osobami towarzyszącymi i tragarzem Jędrzejem Parą, 1900
- zimą – Józef Lesiecki, Leon Loria, 3 kwietnia 1911.
Przypisy
- ↑ Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
[edytuj] Bibliografia
- Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie cz. III. Warszawa: Sklep Podróżnika, 1992.
|
||||||||
