Bunt łódzki
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Bunt łódzki – sześciodniowy strajk powszechny i masowe manifestacje, do których doszło w Łodzi w pierwszych dniach maja 1892 r. Skończyły się one krwawą interwencją carskiego wojska i policji. Ówczesna lewicowa prasa donosiła o dwustu ofiarach śmiertelnych, w rzeczywistości śmierć poniosło sześć osób, a około 300 zostało rannych[1].
Przypisy
- ↑ Bartłomiej Kozłowski: Bunt łódzki. Polska.pl, 2005. [dostęp 2009-12-17].
