Carlo Furno
| Carlo Furno | ||
| Kardynał prezbiter | ||
|
||
| Kraj działania |  Włochy |
|
| Data i miejsce urodzenia | 2 grudnia 1921 Bairo Canavese |
|
| Wielki Mistrz Zakonu Rycerskiego Grobu Pańskiego w Jerozolimie | ||
| Okres sprawowania | 1995 - 2007 | |
| Wyznanie | katolickie | |
| Kościół | rzymskokatolicki | |
| Prezbiterat | 25 czerwca 1944 | |
| Nominacja biskupia | 1 sierpnia 1973 | |
| Sakra biskupia | 16 września 1973 | |
| Kreacja kardynalska | 26 listopada 1994 Jan Paweł II |
|
| Kościół tytularny | S. Onofrio | |
Carlo Furno (ur. 2 grudnia 1921 w Bairo Canavese) – włoski duchowny katolicki, dyplomata watykański, kardynał.
Studiował w seminarium w Ivrea, przyjął tamże święcenia kapłańskie 25 czerwca 1944. Kontynuował naukę na Wydziale Teologicznym Salezjańskiego Athenaeum Crocetto w Turynie oraz w Papieskim Seminarium w Rzymie (obronił doktorat obojga praw) i na Papieskiej Akademii Duchownej w Rzymie (szkole dyplomacji Stolicy Apostolskiej). Bezpośrednio po święceniach kapłańskich pracował jako duszpasterz w diecezji Ivrea, w 1947 wyjechał na dalsze studia do Turynu i Rzymu. Od 1953 pracował w dyplomacji watykańskiej; był attaché i sekretarzem nuncjatury w Kolumbii (1953-1957) i w Ekwadorze (1954-1957), następnie sekretarzem delegatury apostolskiej w Jerozolimie (1957-1962). Otrzymał tytuły nadzwyczajnego tajnego szambelana papieskiego (24 czerwca 1954) i prałata honorowego Jego Świątobliwości (29 czerwca 1966). Od 1962 pracował w sekcji pierwszej Sekretariatu Stanu, prowadził także zajęcia w Papieskiej Akademii Duchownej.
1 sierpnia 1973 został mianowany nuncjuszem w Peru i arcybiskupem tytularnym Abari, odebrał sakrę biskupią 16 września 1973 z rąk kardynała Paolo Bertoliego. W listopadzie 1978 został przeniesiony na funkcję nuncjusza w Libanie, w sierpniu 1982 na nuncjusza w Brazylii. W latach 1992-1994 był nuncjuszem we Włoszech.
26 listopada 1994 Jan Paweł II mianował go kardynałem, nadając diakonię S. Cuore di Cristo Re. Kardynał Furno pełnił kilka funkcji honorowych – Wielkiego Mistrza Zakonu Rycerskiego Grobu Pańskiego w Jerozolimie (od grudnia 1995 do czerwca 2007), delegata papieskiego przy patriarchalnej bazylice św. Franciszka w Asyżu (1996-1998), archiprezbitera patriarchalnej bazyliki S. Maria Maggiore w Rzymie (1997-2004), z racji ten ostatniej funkcji był legatem papieskim na zamknięcie Świętych Drzwi w bazylice na koniec obchodów Roku Jubileuszowego 2000 (styczeń 2001). Ponadto reprezentował Jana Pawła II jako specjalny wysłannik m.in. na obchodach 100-lecia ewangelizacji Republiki Środkowoafrykańskiej w styczniu 1995 oraz na XIII Narodowym Kongresie Eucharystycznym Brazylii w Vitoria (luty 1996).
W grudniu 2001 ukończył 80 lat i utracił prawo udziału w konklawe. W lutym 2005 został promowany do rangi kardynała-prezbitera, zachował diakonię S. Cuore di Cristo Re jako tytuł prezbiterski na zasadzie pro hac vice. W maju 2006 otrzymał nowy tytuł kardynalski – prezbitera S. Onofrio (poprzednio należący do samoańskiego kardynała Pio Taofinu'u).
[edytuj] Linki zewnętrzne
- sylwetka w słowniku biograficznym kardynałów Salvadora Mirandy
- Carlo Furno w bazie catholic-hierarchy.org (ang.)
| Poprzednik Giuseppe Caprio |
 |
Wielki Mistrz Zakonu Kanoników Regularnych Stróżów Świętego Grobu Jerozolimskiego 1995 - 2007 |
|
Następca John Patrick Foley |
